Tagarchief: peuterpubertijd

Real Life

Standaard

Het is maandagmorgen en aan nieuws niks te kort. Spoorstakingen, spreidingsplannen, een hoger stroomtarief, Syrië. Maar vooral lijkt het nieuws te worden gedomineerd door een uitspraak die radiopresentatrice Siska Schoeters van Studio Brussel hier afgelopen zaterdag deed in een interview dat ze had met De Morgen, in de rubriek ‘De Tien Waarheden’. Op nummer twee: ‘Kinderen hinderen’: “Soms denk ik, als ik ze in bed leg, ‘Yes! Nu ben ik weer zeven uur van die little fuckers verlost’.” Ja, dat klinkt niet zo mooi inderdaad. Niet dat Siska haar kinderen niet graag ziet, dat wil ze wel benadrukken, en dat geloof ik zeker. Wanneer je het in de context leest, valt de opmerking ook heus te snappen, en er was dan ook veel begrip en bijval. Zelfs de website van het Nederlandse magazine Linda wijdde er een stukje aan. Gelukkig, Hoera. Meer eerlijkheid, ik ben voor. Maar ook streek ze veel mensen tegen de haren in. ‘Dat zeg je toch niet?” En ergens kan ik die groep ook begrijpen. Ik begin me namelijk stilaan te storen aan de teneur van sommige dergelijke artikelen: fijn dat we een taboe doorbreken, maar mag het wat minder alsjeblieft? Little fuckers: really?

Niet zo lang geleden stond in Volksrant Magazine een heel betoog over hoe het leven écht is met kleine kinderen, een artikel afkomstig van de hand van de schrijfsters (Femke Sterken en Barbara van Erp, zie links hieronder) die nota bene een jaar ervoor al een boekje open deden over hoe niet leuk kinderen kunnen zijn. Het is niet dat ik perse op het eind van zo’n stuk wil lezen dat ‘je er zoveel voor terug krijgt’ of iets van dergelijke strekking, maar nu begon ik bij  mezelf te denken: waarom beginnen die mensen er dan aan?
Dat feministes pur sang dan weer klaar staan met de bekende dooddoeners dat vrouwen teveel zeuren terwijl het huishouden tegenwoordig toch een makkie is en de meeste moeders verwende prinsesjes zijn, kun je dan verwachten. Zo verzandt de discussie voor je het weet weer in een hoop clichés over emancipatie.

Siska Schoeters maakte een opmerking die mij veel meer raakte dan de constante uitlatingen over haar ‘fuckers’ ‘etters’ en ‘draken’: namelijk dat ze, toen ze bij een vriendin eens haar hart luchtte over hoe zwaar het stiefmoederschap haar viel (ze heeft naast een zoontje twee stiefkinderen) deze reageerde met: “Zo mag je over je stiefkinderen niet praten.” En dat ze het gevoel had iets niet te mogen zeggen omdat het niet goed stond. Als vrouwen en vriendinnen tegenover elkaar niet eerlijk mogen zijn of de schijn moeten ophouden dat alles altijd fantastisch moet gaan is natuurlijk erg, en kan je inderdaad het idee geven dat je gek bent of een slechte moeder. Had ze het hierbij gelaten dan had ik de boodschap ook wel begrepen.

Had ik, net als Siska, wat meer eerlijkheid gewild van ouders om mij heen alvorens kinderen te krijgen? “Degene die ooit de Roze Wolk heeft uitgevonden, die moet eraan.” zegt Siska ook. Zat ik op een roze wolk? Bij zwangerschap nummer een zeker ja. Al hield het me wel bezig of ik een goede moeder ging zijn. Wat mensen verder ook zeiden over kinderen, wat ik er zelf over wist, een eigen kind, ik kon me er geen voorstelling bij maken. Ik weet ook niet wat ik ermee had gemoeten als iemand me had verteld dat het eigenlijk vooral een heel gedoe is. Het had me niet tegengehouden, in ieder geval. Toen ik mijn zoon eenmaal had, schrok ik wel. Ik vond het zwaar. Ouderschap overviel me. Die verantwóórdelijkheid, man, man, dat gevoel was zo alles overweldigend.

De eerste keer dat ik tijdens de eerste kraamweek even 100 meter liep naar de apotheek om borstcompressen huilde ik heel de weg. Wat moest dat kind zonder mij? En mijn man die dan lief in de deuropening stamelde, het manneke op zijn arm: “Maar ik ben er toch?” Ik wist dat ik nooit meer dezelfde zou zijn. En ik denk dat ik door een best wel hevige postnatale dip ben gegaan. Toen onze dochter werd geboren, werd die periode sowieso overschaduwd door de dood van mijn mama. En dochterlief bleek een huilbaby. Soms vind ik het oneerlijk voor haar, dat ik niet ten volle van haar heb kunnen genieten als klein baby’tje. En ja, die periode was…zwaar.

Sowieso heb ik het gevoel dat er gaten in mijn geheugen zijn gevallen wat betreft de eerste twee jaren van haar leven: we sliepen zo slecht door die kleine refluxbaby, en mijn zoontje het peuterpubertijd in het kwadraat, wat mijn weerstand wat betreft leven in het algemeen behoorlijk kon doen dalen. Zo heb ik toen eens naar mijn schoonzus geroepen, toen we een ochtendje markt gingen doen en ze me bij de voordeur aantrof met twee schreeuwende kinderen- waarvan een in maxi-cosi: “Een tweede kind: Doe. Het. Niet!” Het zijn toen juist de ervaringsverhalen van moeders, in bladen, op internet en het echt, geweest die mij zo geholpen hebben, te weten dat ik niet de enige was. Die trend zie je wel al langer, dat moeders toch openhartiger zijn dan vroeger. Maar nu lijkt het door te zetten naar een soort overtreffende trap. De roze wolk moet en zal doorbroken.

Er wordt gescoord met populistische uitspraken en de nuance is zoek aan het raken, wee te zeggen dat je er ook nog een beetje van geniet! Had de radiopresentatrice het vast niet zo bedoeld met haar ‘kleine fuckers’? Ik geloof het niet, ze wilde graag een reactie uitlokken en dat is gelukt. Ik heb zelf overigens helemaal niet het idee dat ik nooit iemand hoor over de dagelijkse strijd en chaos die baby’s en kleine kinderen met zich meebrengen, en heb het geluk mensen om mij heen te hebben van wie ik allerlei dingen mag zeggen die ‘niet goed staan’, heb ze denk ik ook opgeschreven. Wellicht dat dit scheelt. Ja, Siska zegt wat wij soms ook wel eens denken, soms zelfs dus hardop zeggen. En ik begrijp haar. Ouderschap ís dubbel: het is zwaar en fantastisch tegelijk, mogen we het daar over eens zijn? En laat vooral weten dat je leven niet perfect is, Fuck perfectie! (Zo, ik gebruik ook een krachtterm). Maar laten we er alsjeblieft geen wedstrijd van maken.

http://www.volkskrant.nl/leven/waarom-het-moederschap-niet-altijd-even-leuk-is~a4138664/?utm_source=twitter&utm_medium=social&utm_content=free&utm_campaign=shared+content&hash=7f34c7729781801cef1fc484a6058529067b18a8 (sorry voor de lange link, maar anders was het niet gratis te lezen)

Wel dit artikel: http://www.demorgen.be/opinie/beste-siska-laten-we-de-fuckertjes-maar-even-weglaten-uit-onze-kranten-en-facebook-bf939b8d/

http://www.me-to-we.nl/waren-ze-maar-alvast-de-deur-uit-barbara-schrijft-het-van-zich-af-de-volkskrant/

Het artikel van De Morgen valt niet online te lezen. Maar google ‘ Siska Schoeters’ en je komt genoeg samenvattingen tegen.

Moederdag

Standaard

As we speak zit ik in een prachtig gebied ergens heel erg ver weg, we hebben kajaks in de tuin en het zou zo leuk zijn die het water in te dragen en te gaan varen, dolfijnen te zoeken of uit te vinden wat er te zien is in de baai een eind verderop. Maar dat gaat niet, want we hebben kleine kinderen, en geen oppas. In plaats daarvan heb ik vanmiddag voortdurend play-doh uit mijn dochter haar mond moeten peuteren, een beplaste en volgepoepte onderbroek moeten meedragen in mijn rugzak tijdens het boodschappen doen en geruzied met mijn zoon over het feit dat hij zijn schoenen aan moest (hij won) een paar driftbuien moeten doorstaan en duizend vragen beantwoord en verzoekjes ingewilligd (mamaaa ik wil komkommer! mama, ik wil salami! mama, maak je de tent? mama wat is dat?) koude koffie gedronken, en me onnozel geschrokken, omdat ik dacht dat dochter met haar driewieler de straat op was gegaan en in het water gesukkeld. 
Mijn hart ging tekeer als dat van een racepaard aan de doping, om er vervolgens achter te komen dat ze zich met fiets had opgesloten op de kamer van haar broer, met modderwielen en al, en de boel en passant ook maar had onder geplast (zindelijkheidstraining, tsja.) Dagelijkse kost voor jonge ouders. Ze zitten nog niet eens op school en ik vraag me af en toe echt af of het ooit wat makkelijker wordt- want daar hoor ik heel tegenstrijdige dingen over.

Het zou de zwaarste baan ter wereld zijn, ik heb het filmpje – een advertorial van Amerikaans postkaartenbedrijf Cardstore waar 24 mensen een sollicitatiegesprek doen voor een baan waarbij nogal extreme eisen worden gesteld, zonder dat ze weten bij wié ze eigenlijk op gesprek gaan- zelf gedeeld. Zure criticasters zeggen dat er veel zwaardere banen bestaan, maar ik denk dat het klopt: ik heb voor het moederschap geen eindeloze studies gedaan, het is nou ook weer niet zó fysiek uitdagend (alhoewel, soms.) ik wordt niet gemarteld en het is ook vast minder erg dan werken in een kolenmijn. Ik zit mezelf ook heus niet op de borst te kloppen, dat ik die zwaarste baan zomaar even uitvoer,nee echt niet.

Fijn is het wel, eens een beetje erkenning te krijgen dat je als thuisblijvende moeder echt wel iets nuttigs doet, in plaats dat je voortdurend doemscenario’s voorgeschoteld krijgt over ‘de carrièreboot missen’ en echtscheidingsstatistieken.
Zonder dat soort berichten die heel de tijd in je nek hijgen wordt het hele opvoeden/huishouden – ja zelfs kinderen in het algemeen- de laatste tijd vooral toch al negatief afgeschilderd. Volkrant Magazine, een paar weken terug: een artikel met als kop ‘Waren ze maar alvast het huis uit’, in de Engelse Grazia verscheen een soortgelijk verhaal. Op een blog kom ik een stukje tegen van een mevrouw die openlijk toegeeft dat ze zich een beetje schaamt deel uit te maken van ‘het uitstervende ras van huismoeders’. Het is blijkbaar een trend te klagen over je nakomelingen, en nu ook al geven sommigen zich maar gewonnen en zeggen je bijna dat het een vergissing is opvoeden leuk te vinden. Hadden ze er nu ook nog maar een echte reden voor, maar het belangrijkste argument blijkt te zijn dat er een taboe doorbroken moet worden, namelijk dat opvoeden zwaar is en niet alleen een roze wolk (hallo?! sinds wanneer is dat nieuws?) en, in het geval van de bloggende huisvrouw: dat ze vooral bezig is met wat haar omgeving van haar denkt. En dat is dus echt jammer. 

Ik begrijp het wel hoor. In het filmpje van Cardstore, dat eigenlijk een positieve noot moet zijn, bedoeld voor moederdag, wordt ouderschap impliciet ook afgeschilderd als iets wat niet leuk is en alleen opoffering vereist. De moeder als voetveeg. En in dat licht is het natuurlijk niet flash anno 2014 toe te geven dat je liever fulltime moedert dan een carrière ambieert. En dat terwijl de ‘zwaarste job ter wereld’ natuurlijk ook een beetje met een knipoog bekeken moet worden. Want het is ook gewoon léuk, alleen misschien niet 24/7. Dat je als ouders -de vader wordt nogal eens vergeten- voor tenminste een paar mensen de belangrijkste op aarde bent, daar wordt ook volledig aan voorbij gegaan.

Afbeelding

Ik zal niet ontkennen dat ik ook wel eens ontzettend gefrustreerd zit te wezen. Dat is het niet: in sommige dingen herken ik die ouders wel. Maar of het een taboe is? Ik geloof ook niet in een soort van ‘moedermaffia’ die beweert dat mensen die wel eens moeten zuchten van het ouderschap, heiligschenners zijn. Iedereen vindt het wel eens zwaar, iedereen moppert. ‘Dingen waarvan je niet eens wist dat ze onmogelijk konden zijn, worden dat wel,’ zei de Britse komiek Michael McIyntire eens over ‘het leven met kinderen’, en inderdaad, als je ze niet hebt, heb je geen idee. Ik noem naar de bakker gaan: met een dreumes duurt een tochtje van tweehonderd meter een uur (en daar kun je, als bewust thuisblijvende mama, heel mindful over doen maar soms wil je gewoon alleen maar even om een brood want je hebt nog meer te doen- of probeer je gewoon de timing zo te houden dat er straks een middagslaapje is waarbij jij de krant kunt lezen), als ze iets ouder zijn zetten ze een keel op tegen bejaarden die vriendelijk proberen te doen op straat of slaan op tilt omdat er iets niet gebeurt zoals ze dat willen en werpen zich languit op de grond, als het moet midden op een zebrapad. Ik dacht ook dat het over zou gaan, dat ‘ik- ben- twee- en- ik -zeg- nee’ maar nu mijn zoon bijna vier is, moet ik concluderen dat hij een lange adem heeft hierin. Ach ja. Mijn dochter sprint er tegenwoordig  tijdens wandelingetjes altijd vandoor, wat ook niet altijd een voordeel is, omdat ik dan ook moet rennen, wat de zoon dan weer niet wil en….Never a dull moment. Ik begin nog maar niet over de rest van de lijst van onmogelijke-dingen – die- geen- dingen- lijken- te- zijn.
Maar in dergelijke artikelen zoals ik ze steeds meer tegenkom is het relativeringsvermogen volledig zoek. Dat een sociologe moet uitleggen dat de schoonheid en intimiteit van opvoeden ‘m zit in de kleine momenten, ook als je de hele nacht rondloopt met een baby met krampen, vind ik bizar. Dit wíst ik al, dat is juist  het geen ‘wat je ervoor terugkrijgt’. ‘Dat je leven voorbij is’ dat klopt gewoon niet- wij zitten immers ook ‘gewoon’ in Nieuw-Zeeland. Het leven zoals je het kende, wel, een wilde wandeltocht of op het gemakje koffie drinken ergens zit er helaas niet in. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat -zoals in een van die stukjes- een vader die mekkert over het feit dat zijn reizen naar Jordanië door de woestijn nu verleden tijd zijn, echt zoveel medelijden met zichzelf heeft. Of dat de verontwaardiging van de moeder van een 10 jarige, voor wie ze een slaapfeestje organiseert, oprecht is: in plaats van dankbaarheid te tonen schaamt het meisje zich omdat haar moeder een of andere opmerking maakte in het bijzijn van vriendinnetjes. Dat is juist wat het zwaar maakt, vind ik, niet eens het praktische, de rommel die je moet meeslepen op reis of het huishouden zelf, maar dat je emotioneel soms zo ontzettend getergd wordt, dat je je zorgen maakt, je suf piekert om ze. 
Uiteindelijk, als er weer eentje een poepbroek heeft die jij verschoont, er wc rollen verzameld moeten voor het knutselen op school, tien keer per nacht op moet, dat doe je gewoon, daar ben je moeder en vader voor. Maar ik mag hopen dat de meeste ouders er net zo over denken. Ondertussen kajakken we maar om de beurt. Geluksmomenten beleven we in heel veel dingen, niet alleen in grootse momenten en niet in de laatste plaats onze bloedjes zelf. En wie weet, krijg je over een aantal jaar, zo’n mooie kaart voor moederdag,  met een ‘dankjewel’. Maar zelfs zonder dat, zou je het zo weer doen. 

Voor het filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=HB3xM93rXbY