Categorie archief: likescoffee

cafeïneissues….

Standaard

“Schat?” “Ja?” “Die koffiezetter hier doet ’t niet!” “Waaaaat?” “Nee echt niet!” “Wacht effe. Kom eraan.” Het is de eerste dag van de vakantie. De hoogstaande technische handeling die het probleem moest verhelpen, bleek de volgende:  we zetten het apparaat uit. Nog eens aan. We gaven er een klap op en een klap rechtsonder tegen en voilà: daar kwamen, onder geruststellend gereutel, de aroma’s vrij. Het werd een vaste procedure, en voor de zekerheid kochten we ook maar een nieuw exemplaar. Stel, de oude geeft echt de geest, je weet maar nooit. Dat zou een ramp zijn. Want koffie was nodig, hard nodig.

Nu had ik al niet verwacht dat een vakantie met twee kleintjes in het teken zou staan van ‘lekker uitrusten’, maar ik had wel gehoopt dat babydochterlief misschien iets beter door zou slapen. Frisse zeelucht enzo. Niets van dat al. Het begon twee dagen voordat we vertrokken: reflux en krampjes. Ons altijd zo blije en rustige meisje begon te kronkelen en te kreunen, te boeren en te gillen. En liet scheten waarbij een F16 die door de geluidsbarrière gaat bleekjes bij afsteekt. Ik overdrijf natuurlijk een beetje (een beetje maar), maar we werden er toch steeds wakker van. Of er kwam een beschuldigend: “Was jij dat soms?” die de stilte maar weer eens doorbrak.

Vervolgens wilde ze niet meer in de maxi-cosi tijdens geplande autotochtjes, zoals de heenreis. Haalden we net opgelucht adem, begon ze weer woedend te brullen en te worstelen. Lastig wanneer je nog 1200 kilometer te gaan hebt, en we konden moeilijk iedere tien minuten stoppen. Dit leidde ertoe dat ik in een bizarre houding achter in de auto, tussen twee kinderzitjes gewurmd,een baby in mijn armen hield, zelf vastgesnoerd in een gordel die steeds blokkeerde zodat ik mezelf al helemaal niet meer kon bewegen. Alleen met heel veel pijn en moeite kon ik man een blikje cola aanreiken, die zelf zijn ogen op de weg moest houden. Ook al geen evidente klus met het gejengel op de achtergrond en Franse kamikazechauffeurs om ons heen.

De terugweg was echter de kers op te taart: zoon, die zijn zusje toch echt graag ziet, was helemaal klaar met het voortdurend huilen en zette het nu zelf op een hysterisch brullen steeds als ze maar even geluid maakte. Ik ben er nog niet achter of hij gewoon niet tegen ’t geluid kan of opeens een empathisch vermogen heeft ontwikkeld, wat me nogal vroeg lijkt, maar het maakte de situatie er niet makkelijker op: kind een dat begint te huilen, de oudste die volgt waarop mini zo schrikt dat ze nog harder begint te gillen…Moeders ertussen in geplet, die baby moet oppakken terwijl zoontje ook vastgehouden wil worden, wanhopig trachtend het spul stil te krijgen omdat het rijden op een nachtelijke Franse snelweg in de regen James-Bond achting proporties begint aan te nemen. Nee, Kind &Gezin moet er maar niet achter komen. Ook niet dat we Louie hebben geprobeerd te kalmeren met een plastic vrachtwagen gekocht bij het tankstation waar we stopten (en twee bakken extreem slechte cappuccino achterover sloegen, al deed het fancy automaat zo anders vermoeden, maar dit terzijde).

Nu zijn we dus moe, heel erg moe. Menig jonge ouder zal beamen dat een keer of acht wakker worden per nacht zijn tol eist. We zijn ook gewoon niks gewend: bij Louie hadden we dit niet en Anna’s eerste maanden waren juist zo rustig. Er is echter éen troost -naast het feit dat we verder zulke lieve kindertjes hebben- in de vorm van een heuse Isomac-espressomachine, een verlaat moederdagcadeau, jawel. Een bolide onder de koffiezetters, die binnenkort op ons aanrecht zal pronken en waarmee we de scherpe kantjes van de slapeloze nachten kunnen afhalen. Hoop ik.

Niet dat ik het nou een holiday from hell zou willen noemen, zeer zeker niet: het weer zat  niet altijd mee, maar we hebben enkele mooie tochten gemaakt. We gingen naar tante Bea en Nonkel Luc die een huisje hebben net over de grens met Spanje, we hebben een klein beetje de Franse Pyreneeën verkend, en heel veel tijd doorgebracht aan het zwembad en ook aan het strand, wat Louie prachtig vond. Ik heb zelfs nog eens een boek kunnen lezen, wat meer is dan sommige ouders die ik ken momenteel kunnen zeggen denk ik.

Eenmaal thuis gebeurde wat ik al verwachtte: de krampjes werden minder, de kinderarts tipte dat we tegen de reflux eens Gaviscon met banaansmaak moesten proberen (erg vies spul, maar de banaansmaak zouden baby’s beter te pruimen vinden dan anijs of munt) dan zou ze ook minder last krijgen van haar darmen. We hebben nog wel moeilijke dagen, vooral met het gebrul van broertje erbij, die zo getraumatiseerd is dat hij nu ook al begint te piepen bij schapengeblaat, zo vertelde mijn onthutste echtgenoot. Maar we hopen op verbetering. Ondertussen wachten we op ons espressoapparaat. Met smart.

Advertenties

Bakkie Peet’s

Standaard

In de wereld van slapeloze nachten en vroege ochtenden delen mijn man en ik een gezamenlijke liefde: koffie. Ik dut sinds mijn zwangerschap als een beer in winterslaap – met dito gesnurk dat manlief dan weer wakker houdt- en ben zelf met geen stok wakker te krijgen.

Cafeïne dus. Mij maakt het wakker, mijn man houdt het wakker. Ik moet tot mijn grote spijt bekennen dat ik, als ware koffieliefhebber, nog steeds niet in het bezit ben van het fantastische espressoapparaat wat wij zo graag in de keuken zouden hebben: De ‘Bezerra BZ 10’ met ‘warmtewisselaar-voor direct-koffie-of-stoom’ of de ‘Agata, in Retro Italiaans Design’. Deze bolides onder de koffiemachines kosten echter veel geld, en ik wil dus wel een echte, niet zo’n apparaat van een veredeld frituurketelmerk dat ook zo nodig koffiezetters moest gaan maken, met plastic melkstoombakje.Kom zeg.

Met die cupjes heb ik ook niks, dat vind ik zo’n getrut. Zelf bonen malen wil ik! We zullen dus nog even moeten sparen. Maar ja. Wij hebben nu een Senseo, en sommige mensen zullen zeggen: hoe kun je nou van koffie houden als je dat spul drinkt? Ik creëer er toevallig behoorlijk lekkere latte’s mee, waar ik tot nu toe -bij gebrek aan beter- heel tevreden over was. Totdat ik van de week in het kader van ‘ nostalgie naar onze huwelijksreis’ het pak ‘Peet’s Coffee’ uit de kast haalde -een aantal grammen French Roast van de meest geweldige koffiemaker die ik ken.

Ik had nog ergens zo’n potje met zo’n drukdeksel (‘cafetiere’ heet dat toch?) om koffie mee te zetten,  en aangezien  ik ons souvenir anders waarschijnlijk over vijf jaar versteend, smakeloos en wel in de vuilnisbak zou mikken omdat ik het eigenlijk zo lang mogelijk wilde bewaren voor ‘de ultieme gelegenheid’ en de koffie zelf ondertussen zou vergeten (God verhoede!), was het moment dat ik er toevallig toch mee in mijn handen stond, ook het juiste om het pak maar meteen aan te breken.

Ik rook het al toen ik de schaar er in zette: Californië, De zon, de zee, toeren met de huurauto, slenteren langs Manhattan Beach, en na een aantal dagen kamperen in de bergen en tussen de hoge bomen weer eens ouderwets commercieel een koffiezaak induiken-want dat kan in de VS op zo ongeveer iedere vierkante meter. Waar wij werden verrast door de ongelofelijke koffie van deze Peet, die de juiste verhoudingen van zijn cappuccino’s en latte’s kende.

Ik snap sindsdien niet meer waarom ik wel eens naar Starbucks wilde, eigenlijk. Proefondervindelijk blijkt maar weer eens, dat de beste koffie ofwel geschonken wordt in onafhankelijke shops, of bij Peet’s, een kleine Californische keten. Deze theorie slechts onderuit gehaald door het afschuwelijke bucht gekocht in een wegrestaurant ergens in een heel noordelijk Californisch dorp tussen de Redwoods (weet niet of u Twin Peaks ooit heeft gevolgd, maar dat sfeertje), waar een stel ZZ-top-klonen en familie huisden.

Enthousiast ging ik dus in de weer met onze herontdekte kostbare koffie, en zo wij op die zondagmorgen aan de ontbijttafel zaten, waanden we ons even terug in de tijd, en proefden we naast de sfeer van Californië, weer eens het verschil dat echte koffie maakt. Nu is er echter een klein probleem ontstaan. Omdat Peet’s in onze eigen kopjes net zo goed smaakte als in de to-go bekers die we nuttigden op straat, is ze bijna op. Oeps. Van ons zakje ‘French Roast’ zo authentiek met de hand gemalen, rest nog slechts een bodempje.

En dat is jammer. Want laat ik nu net bedacht hebben wat wel echt een goed moment is voor bijzondere koffie. Inderdaad. Die ochtenden dat je niet meer weet of je überhaupt geslapen  hebt omdat je ofwel om de twee uur op moest om je kind te voeden danwel liefhebbende echtgenoot bent die toch al niet meer slaapt als ie eenmaal  een keer wakker is geworden.

Hoewel we al gezegend zijn met kind dat net als wij geen ochtendmens is (half negen is een heel normale tijd voor hem) weten we dat van nummer twee natuurlijk nog niet. En wat al het eventueel nachtelijk gehuil met haar broer zal doen is ook maar de vraag. Bij het eerste ochtendgloren dan een kopje Peet’s, dat zou pas bijzonder zijn.

Ik heb op de website van Peet gekeken(www.peets.com), je kunt de koffie bestellen. Maar omdat men in Europa denkt dat ik die blijkbaar in bulkhoeveelheden ga aanschaffen en hier illegaal verhandelen, moet ik voor een lullig pakje koffie van nog geen halve kilo 43 dollar importbelasting betalen. Natuurlijk ben ik wel zo debiel om dit in al mijn hormonengekte (mooi excuus) een keer te willen doen (en dan bestel ik wel twee pakken) maar ik realiseer me dat dit louter eenmalig zou zijn. Just for the sake of it. Daarna moet ik op zoek naar een alternatief. Ik durf best te wedden dat dat bestaat, alleen ik ken het nog niet. Iemand tips?

Voor de liefhebbers…