Maandelijks archief: november 2015

Meidendingen.

Standaard

Er is een nieuwe K3 opgestaan en mijn dochter is helemaal mee. Van de Sint wil ze een K3-jukebox en ook heb ik -kuch, de Sint natuurlijk-, al een regenboogjurkje voor haar besteld. Geloof me, ik weet wat ik over ons afroep (onder andere, waarschijnlijk, het bezoeken van diverse concerten en het hacken van de ipod met alleen nog studio-100 playlists) maar ze is zo enthousiast.

Niet alleen K3, alle dansmuziek vindt ze leuk. Het is zo grappig om haar midden in de Media-Markt temidden van een miljoen tv-schermen danspasjes te zien doen op de luide muziek (terwijl ik zoek naar een voicerecorder, blijkbaar iets antieks vandaag de dag, maar dit terzijde) terwijl ze ook probeert te playbacken, een tekst die ze niet verstaat noch begrijpt.
Anna is een echt meisje-meisje. ze wil alleen jurkjes of rokjes aan naar school, en haar handtas mee, waar ze al haar schatten in bewaart: een Kiddiepet-horloge, een notitieblok met hartvormige blaadjes, een roze zaklampje, een balpen in de vorm van een lippenstift, kleverige tubetjes glitterlipgloss en een croissant met hagelslag van vorige week, die ze persé wil houden. Onbeschrijflijk gelukkig was ze toen ik haar een roze Labello gaf, en ik moet ook vaak haar nageltjes lakken.

Nog steeds is het iedere dag van ‘Let it go’, plus het naspelen van scènes uit de Frozen-film (“Nu ben ik Elsa en moet jij Anna zijn, en zeggen dat ik niet weg mag gaan en dat je dan mijn handschoen  uittrekt”) Er wordt niet gedanst zonder dat mevrouw in tenue is: de cape, de handschoenen, een prinsessenjurk en haar prinsessenschoenen.

Een dingetje waar ik mee zit: ook de kusscene van prinses Anna en prins Hans wil ze eindeloos naspelen. Dan tuit ze haar lippen en moet ik haar zo terug kussen terwijl ze mijn kin pakt (“Kijk zó moet je doen”), waardoor ik niet alleen heel de tijd natte snotkussen moet ontvangen (ja, ook al is het mijn kind, ik vind het toch vies) maar me ook afvraag wat ik hier van moet vinden, mijn dochter die een romantische filmscene wil naspelen, en ze is nog maar drie. Als ze dat maar niet met vreemden doet. Ik probeer haar vriendelijk te bewegen dat gekus maar achterwege te laten, gezien er toch geen echte prins voorhanden is (naar ik hoop blijft dat de komende vijftien jaar zo) en ik haar moeder ben.

Hoe ik vroeger was, vraag ik aan mijn vader, als ik er een weekend logeer met de kinderen. Veel meer jongensachtig, zegt die. “Je speelde met auto’s en paarden van karton, waarmee je door de kamer galoppeerde”. Dat weet ik eigenlijk nog wel. Ik heb ook een hele periode zelf op handen en voeten doorgebracht, of ergens in een boom. Maar ik wilde ook graag Klara zijn uit Heidi, want die droeg een mooie hoed en zat in zo’n antieke rolstoel, en Heidi zelf, want die had een fantastische schommel en woonde in een berghut. Later was Pippi Langkous mijn heldin.
Onze dochter heeft echter ook een Tomboy-kant. Ze scheurt (met kroon op, jurk en roze schoentjes aan) op haar step, de neuzen van haar schoentjes inmiddels kaal, het tule van de jurk gescheurd en een lijfje dat perfect mee ‘hangt’ in de bocht. Ze klimt als geen ander in klimrekken en tijdens een roofvogelshow in Duitsland wilde ze alle beesten aaien (ook de fretten en een enorme Oehoe). Als ze Merida ziet in de film Brave, en hoe die vanaf haar paard met pijl en boog ziet zegt ze: “Dat wil ik ook”.

Niet dat het me verder wat uitmaakt, als zij gelukkig is in een prinsessenjurk en persé een Frozen- ijshandschoen van Sint wil, prima, al vind ik de strijd iedere ochtend van ‘Ik wil een jurk aan’ wel wat vermoeiend worden. Vooral de speciale ‘prinsessenjurken’ lenen zich helaas minder goed voor de klimrekken en tunnels op de speelplaats- en als ze dan alsnog met haar gescheurde outfit thuiskomt (“Ik zei het nog zó!” maakt op een driejarige geen enkele indruk) zijn er tranen.

Nu ik toch weer eens in mijn ouderlijk huis ben, besluit ik wat rommel van vroeger door te nemen om op te ruimen. Ik stuit op een doos met potloden, stickervellen en gummetjes in doosjes en piepkleine notitieboekjes met roze hartjes. Ja, ook ik had mijn girly-side. Al die stickers, zo leuk als ik dat vond, en nu vind ik ze terug, terwijl ze van ouderdom van het vel vallen, ik vond ze namelijk altijd te mooi om te gebruiken. Mijn dochter is euforisch als ze de doos ziet,en hamstert van alles in haar eigen tasje. Nog zo’n typisch vrouwelijk iets misschien: dingen bewaren. En het is nota bene mijn moeder geweest die mijn kinderspeelgoed zo mooi in dozen heeft gesorteerd. Uiteraard bewaar je Playmobil, maar waarom dit?
Nu ik mijn meisje gelukkig in de doos zie graaien, begint het te dagen. Er gaat niets boven meidenprullen. Ook mijn moeder wist dat al.

IMG_4542