Jaren van verwondering

Standaard

Op een regenachtige januaridag zie ik haar, een van de vriendinnen die ik ken sinds ik moeder ben. Ze vertrekt binnenkort naar China voor twee jaar, gaat een groot avontuur aan met haar gezin. Ik ben oprecht blij voor haar, omdat ik het gevoel ken van een nieuwe, spannende bocht nemen, een weg die weer eens open ligt: eng en opwindend tegelijk. Wanneer iemand je ernaar vraagt probeer je net zo enthousiast te reageren als degene die erover begon, maar je bent zelf niet altijd helemaal zeker. Maar je weet: we gaan het doen! En je zult er nooit spijt van hebben.
We zijn in de koffiebar waar we afspreken sinds de eerste keer dat ik haar ontmoet heb, tijdens mama-babyyogales. Bij het raam zit een jong koppel met een spiksplinternieuwe,donkerblauwe Bugaboo-kinderwagen, het dochtertje van de vriendin wil er even in kijken. “Een hele kleine baby nog,” concluderen het meisje en haar moeder, en samen zitten we opeens te mijmeren over de tijd dat wij zo zaten, een stuk of zes moeders met kinderwagens rond een tafel bezaaid met spuuglappen, half opgedronken lattes en, terwijl we net iets te hard zaten te tetteren over slecht zittende voedingsbeha’s, spuitluiers, fruithappen en hoe het je leven verandert, een kind. Nu is dit stel erg rustig, maar ze doen ons denken aan die periode, omdat het zo bijzonder was. Hoe verwonderd we waren over alles en hoe heerlijk dat voelde, naast het feit dat we niet sliepen, en in een complete babyshock verkeerden, maar dat terzijde. Alles was bespreekbaar, en juist dat was fijn. Dat het hele café kon meegenieten, deerde ons niet echt.
Er zijn veel eerste keren in het leven, waarvan ik er een stel zeer zeker liever niet overdoe, maar een aantal wel.
Moeder worden, de slapeloze periode met een baby en de hectische tijd met twee kleine kinderen- ondanks alles is het een van de weinige dingen in mijn leven  die ik zó weer over zou doen,  ja, ik meen dat echt. Er waren lows enkele heftige ook, maar die wegen niet op tegen de ongelofelijke highs.
Ouder worden is een en al verwondering, alsof er een magisch drakenei in je armen wordt gelegd (“Jee, het is echt een baby” was het eerste wat ik dacht toen Louie op mijn buik werd gelegd, ook al had ik ‘m toen al best vaak gezien tijdens de echografieën, maar op de een of andere manier bleef het toch een beetje abstract allemaal), en hoewel ik heus de eerste ben om de roze wolk te ontkrachten, en toe te geven dat het ook voor komt dat je denkt: ‘Waar ben ik aan begonnen?’ als je peuter zijn 47e driftbui heeft, of je maar niet kunt achterhalen waarom de baby al weken om de drie uur wakker wordt, ben ik het toch eens met wat ik ergens las (vergeten waar) dat het zoiets is als een berg beklimmen: ‘Het is zwaar en speciaal tegelijk en als je eenmaal boven bent, vergeet je de mindere momenten en je denkt alleen nog maar: ‘Wow, dat heb ik toch maar meegemaakt’. Nu we als meer ervaren moeder van de ergste schok bekomen zijn, realiseren we ons, al filosoferend, dat je zo gauw de gave verliest om je nog ergens over te verwonderen. Alles is al snel gewoon. Kinderen vinden alles nog bijzonder. Alleen op sommige momenten realiseer je hoe snel alles gaat, en wat er achter je ligt. Hoe bijzonder een ervaring was.

Dus nu, op mijn 37e, nog enkele jaren verwijderd van een midlifecrisis, is dat wat ik mezelf mee wil geven: dat ik me mag blijven verwonderen.
En ik verwonder me, al ben ik nog niet eens halverwege mijn ‘berg’. Want opeens ben ik moeder van een bijna vijf- en een tweeeneenhalfjarige, wat is er toch gebeurd? Ze praten opeens in hele volzinnen. “Mama jij bent heel erg mijn vriend,” zei Louie laatst voor het slapengaan, een van de liefste dingen die ik al te horen kreeg. Anna staat tegenwoordig iedere ochtend ergens tussen 6 en 7 aan ons bed met een “Mama het is buiten” (ze bedoelt: het is licht) en dan: “Je moet kleren aan doen.” Waarna ze dingen uit de kast begint te graaien en op bed te gooien en ik haar tot kalmte probeer te manen “Kom maar even bij ons liggen!” Wat ze ongeveer drie seconden volhoudt, dan is het weer van: “Mama het is buiten”. Dus dan zeg ik maar: “Ja, het is buiten, mama komt.” Ik trek een trui aan en ga koffie zetten, ons Miepie in mijn kielzog, met haar stapel knuffelbeesten en haar deken, want ze wil nog even op de bank zitten. Even later komt er dan nog een slaapdronken jongetje aangewankeld. Hij is een langslaper maar die rust gunt zijn zus hem niet, aangezien ze op een kamer slapen. Dan zit hij daar zo wat versuft, terwijl zijn zus inmiddels pogingen doet een pak hagelslag op een boterham te mikken, liefst als ik het niet zie. Maar dat doe ik toch, al is het over mijn schouder, terwijl ik worstel met het espressoapparaat, dat moeilijk te bedienen is als je over je schouder kijkt, en je de stoompijp dan te diep in de melk laat komen maar dit terzijde- en ik kijk naar haar, en naar het jochie op de bank, en ik weet dat er nieuwe wegen zijn om in te slaan, er zijn nog zoveel avonturen voor ons. Voor hen, voor mij, voor mijn vriendinnen die allemaal aan een nieuw hoofdstuk lijken te beginnen: verre reis, tweede kind, een nieuw huis, begonnen aan andere jobs. De tijden in ons favoriete koffietentje zijn lang vervlogen maar oh, wat denken we vaak terug aan die eerste keren. Terwijl ik dit denk komt de man ook de keuken in gesjokt en ik wil zeggen, “We mogen niet vergeten ons te verwonderen”. Dat zal ik nog maar even laten want ook hij slaapt nog half. Eerst is er koffie. Maar ik weet zeker dat hij begrijpt wat ik bedoel.

IMG_3425

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s