Maandelijks archief: april 2015

Glutentolerantie.

Standaard

Ik ga het maar heel eerlijk toegeven: Ik ben ook zo’n sucker die valt voor iedere nieuwe kooktrend, die weet hoe je ‘quinoa’ uitspreekt en het nog te pruimen vind ook. ik flirt met tarwegras, ben in het bezit van een ‘slowjuicer’ en heb een tijdje de oorlog verklaard aan de koolhydraat. Ik ben echter wel iets te nuchter om er compleet in door te slaan en net zo vast van plan de nieuwe Snickers hazelnoot te testen als een nieuw Allerhande-recept met Farro-graan. Ik ben gewoon niet zo’n ‘met-een-been-op-de-stoep-met-een-been-in-de-goot’ persoon ( voor wie nu vragen heeft: liedje van kinderen voor kinderen, dat eigenlijk over dwangneuroses gaat), het gevoel dat ik toch wel krijg bij sommige mensen die een complete sugar-ban doen. ‘Boterham met vlokken’ lijkt sowieso tegenwoordig meer een soort vloekterm of belediging dan synoniem voor ‘fijn ontbijt’.
Iedereen lijkt bevangen door de anti-suiker, anti-witmeel oorlog, en het helpt dat er talloze boeken zijn geschreven door vooral knappe dames die kek salades en sappen verpakken in jampotjes en in een designjurk met een bakblik in de hand of een mand groente op de foto gaan. Ik kan nu losgaan over hoe belachelijk het allemaal wel is, maar dat zou hypocriet zijn; zodra ik de foto van Gwyneth Paltrow op een kookboek zag, werd ik toch nieuwsgierig. Wat at zij dan, dat ze er zo uitzag? Met die giraffenbenen en vlekkeloze huid? Ik moest dat toch eens onderzoeken. Nu moet ik zeggen: als ze was afgekomen met gebakken krekels of ingewanden, dan had ik ervoor bedankt.
Het was eigenlijk een combinatie van TimTams (Nieuw-Zeelandse lekkernij), een daardoor toegenomen dijomvang en zinsneden in het boek over hoe je slank en gelukkig wordt, met vooral de nadruk op het woordje ‘slank’ natuurlijk.

En eerlijk waar, er staan echt leuke recepten in, al heb ik een haat-liefde verhouding met de actrice zelf. Ik vind haar interessant en razend irritant op het zelfde moment; hoe zit dat? Ik weet het ook niet. Misschien heeft het te maken met de perfectie die ze lijkt te willen uitstralen, ondertussen lees je in een gerenommeerd roddelblad dat ze kettingrookt en een team van mensen om zich heen heeft die haar ‘gezond en gelukkig’ moeten houden. Hoe vaak, denk ik wel eens -en waarschijnlijk velen met mij- staat ze werkelijk met een pollepel in een pan te roeren? Anyway, ik wilde dezelfde dijomvang als Gwyneth, met daarbij dezelfde serene glimlach omdat ik het allemaal zo lekker vind wat ik eet en daarom zo gelukkig (en slank) ben (al wil ik het mijn kinderen nooit aandoen ze alleen maar quinoapannenkoeken te laten eten).
Toen kwam Pascale Naessens. Zij is, naast Jeroen Meeus, een soort van oer-kookgodin/voedselexpert voor de Vlaming, zo’n beetje wat Thor, Wodan en Freya waren voor de oude Germanen. Ze wordt nog net niet aanbeden. Manlief bezocht onlangs een bijscholing waar diëtisten aanwezig waren, en het eerste wat hij groot zag oplichten op een wit scherm was een foto van Pascale Naessens (also known als de wederhelft van Paul Jambers en zelfbenoemd eetdeskundige, voor wie onder een steen geleefd heeft de afgelopen tijd) iets wat zijn humeur meteen tot het vriespunt deed dalen. Mijn man houdt niet van Pascale Naessens, want zodra ik zeg ‘Ik heb vanavond iets gekookt uit Pascale Naessens’, betekent dat zéker geen patatten en worst voor hem. En daar wordt hij diep ongelukkig van.
Had u al door dat in de kookboeken van Pascale zowat op iedere pagina een mooi sfeerbeeld staat van haar en haar gerechten, al dan niet met vrienden of man, immer met een glas wijn in de hand? ‘Paul zorg altijd voor de wijn’ staat er dan bij. En valt het u ook op dat bijna in geen enkel trendy kookboek iemand rept over overmatig gebruikt van zout, volgens kenners de enige echte killer voor je nieren? Maar dat terzijde. Pascale heeft me helemaal enthousiast gemaakt met haar fruitontbijt.
Als tegenwicht -iets typisch mannelijks dacht ik- probeerde ik ook wat Paleo-gerechten (het holbewoner-dieet, zeg maar). Maar wie wat meer onderzoek doet, ontdekt dat als er iets milieuonvriendelijk is, het dit dieet wel is. In een artikel in De Morgen werd uitgerekend dat de benodigde zes ons vlees per dag je eco-foodprint zo erg verhoogt, dat zelfs een file vol dieselwagens er niet tegen op kan, los nog van wat voor water en energie er verder voor de productie van vlees verspild wordt.
Nieuw zijn de Engelse hipsters/zusjes Hemsley en Hemsley, ook al zo anti-suiker en anti-graan, waar ik natuurlijk acuut wild van was, en op slag de paar recepten die ‘De Morgen Magazine’ mocht publiceren uitprobeerde. Wat moet ik zeggen? Het was voor het eerst in mijn leven dat ik een kokosmassa in 80% pure chocolade dompelde met twee vorken, de zogenaamde ‘Paradise Bars’, een gezonder equivalent van de ons welbekende Bounty. Ik vond ze zeer geslaagd, de rest van mijn gezin vond ze niet te vreten.
Sowieso is dat een beetje een hiaat in heel die gezondheidstoestand: allemaal leuk en aardig als je in je eentje bent, maar courgettes tot sliertjes snijden voor vier personen-in plaats van pasta, snap je-, dure organic en raw cacaopoeder, tarwegras en wat al meer aan pitten en granen, het is een hoop gedoe en best kostbaar. Op zich kun je je weg daar nog wel in vinden op den duur: vooral iemand als Pascale wist mij te overtuigen door het feit dat wat ze doet, vrij simpel is: ik bedoel, sperzieboontjes en kip in een sojasausje, dat kan iedereen en het kost weinig tijd. En daar houden we van.
Maar mijn kinderen zijn daarnaast echter heel erg dol op allerlei dingen die mannen in witte pakken in een fabriek produceren: Maya-worst, smeerkaas, chocopasta en Lulu-cakejes, salamisticks en Smarties. Als tegenwicht verorberen ze weliswaar hopen fruit en ook best wat groente, maar ik krijg erg betrokken gezichtjes van heel de familie als ik afkom met bloemkoolrijst, biologische speltpasta of tartex (voor wie het niet kent: een paté achting substantie die geen paté is en naar behangplaksel met kruiden smaakt. Ik vind het ook vies).
Ook kan niemand me wijsmaken dat taart of muffins gemaakt van glutenvrij meel lekker zijn. Of dat je mijn hersens kunt foppen door in plaats van meel zwarte bonen als basis voor brownies te gebruiken, of avocado in plaats van slagroom in de chocomousse. Alstublieft lieve gezondereceptenbedenksters, stop daarmee, het is goor, het smaakt naar plant waar ik gewoon vettigheid of chocolade wil proeven, zo’n heerlijke smaak die nazindert op je tong en die een acute verslavingsreactie veroorzaakt, iets wat bijvoorbeeld Nigella Lawson wél begrijpt. Liever dát een keer in de week dan mezelf steeds laten geloven dat ik vullend, maar vreemd smakend snoepgoed dagelijks naar binnen kan proppen. Nah. Of noem het dan tenminste geen ‘dessert’. Als ik gezond wil doen, kies ik wel een van jullie andere recepten, met noten en groente enzo.En anti-aardappel ben ik ook niet meer. Al was het maar omdat ik anders iedere avond sterf van de honger.
Hoe dan ook, ik heb de waarde van de gezondheidshype ontdekt. Ik ben me er tegelijkertijd van bewust dat het deels dus om een trend gaat, zoals het een aantal jaren geleden zongedroogde tomaten was wat de klok sloeg, en er driftig op los gesonjabakkerd werd. Dat u het maar even weet.
Wat mij wel enorm stoort aan de kritiek van veel mensen/experts op de hele gezondheidsbeweging echter is niet dat ze soms best terecht is, (veel van de beweringen die er in die boeken gedaan worden zijn gewoon nooit bewezen, en zoiets als ‘ glutenintolerant’ is een enorm vaag begrip, waar veel superfood-bedrijven flinke winst uit halen) maar wel dat ik zou willen dat er met hetzelfde fanatisme ten strijde werd getrokken tegen bedrijven (ik noem geen namen), die gezondheidsclaims doen op zaken die gewoon boordevol zitten met suiker en andere rommel. Of frisdrankautomaten op school. Of McDonalds en Coca Cola die denken door hun logo groen te kleuren, mensen wijs te kunnen maken dat ze eigenlijk helemaal zo ongezond niet zijn (aub mensen, lees etiketten).

Overigens is er een ding dat zeker goed is aan de voedselhype: er blijkt wel degelijk een bewustwording op gang gebracht. Zelfs mijn slager wist te vertellen dat ze wel degelijk merken in de winkel dat klanten geen supermarktshit meer willen, maar goed vlees, en daar graag meer voor betalen, en dat ze een zekere druk voelen extra hun best te doen voor kwaliteit. En dat er veel mensen zijn die liever een paar keer per week lekker vlees eten dan iedere dag kipfilets vol water en worst waarvan je de inhoud niet wilt weten. Maar ja. De gulden middenweg, gezond boerenverstand….er zullen wel nooit kookboeken verschijnen met dergelijke titels.

(P.S) Of ja toch: Michael Pollan schreef al een poos terug het boek ‘ Een pleidooi voor echt eten’ Zijn credo: ‘Eet niet wat je grootmoeder niet als voedsel herkent’. En dat is best gemakkelijk te onthouden, en ook in de praktijk te brengen.

IMG_3571

Advertenties

Jaren van verwondering

Standaard

Op een regenachtige januaridag zie ik haar, een van de vriendinnen die ik ken sinds ik moeder ben. Ze vertrekt binnenkort naar China voor twee jaar, gaat een groot avontuur aan met haar gezin. Ik ben oprecht blij voor haar, omdat ik het gevoel ken van een nieuwe, spannende bocht nemen, een weg die weer eens open ligt: eng en opwindend tegelijk. Wanneer iemand je ernaar vraagt probeer je net zo enthousiast te reageren als degene die erover begon, maar je bent zelf niet altijd helemaal zeker. Maar je weet: we gaan het doen! En je zult er nooit spijt van hebben.
We zijn in de koffiebar waar we afspreken sinds de eerste keer dat ik haar ontmoet heb, tijdens mama-babyyogales. Bij het raam zit een jong koppel met een spiksplinternieuwe,donkerblauwe Bugaboo-kinderwagen, het dochtertje van de vriendin wil er even in kijken. “Een hele kleine baby nog,” concluderen het meisje en haar moeder, en samen zitten we opeens te mijmeren over de tijd dat wij zo zaten, een stuk of zes moeders met kinderwagens rond een tafel bezaaid met spuuglappen, half opgedronken lattes en, terwijl we net iets te hard zaten te tetteren over slecht zittende voedingsbeha’s, spuitluiers, fruithappen en hoe het je leven verandert, een kind. Nu is dit stel erg rustig, maar ze doen ons denken aan die periode, omdat het zo bijzonder was. Hoe verwonderd we waren over alles en hoe heerlijk dat voelde, naast het feit dat we niet sliepen, en in een complete babyshock verkeerden, maar dat terzijde. Alles was bespreekbaar, en juist dat was fijn. Dat het hele café kon meegenieten, deerde ons niet echt.
Er zijn veel eerste keren in het leven, waarvan ik er een stel zeer zeker liever niet overdoe, maar een aantal wel.
Moeder worden, de slapeloze periode met een baby en de hectische tijd met twee kleine kinderen- ondanks alles is het een van de weinige dingen in mijn leven  die ik zó weer over zou doen,  ja, ik meen dat echt. Er waren lows enkele heftige ook, maar die wegen niet op tegen de ongelofelijke highs.
Ouder worden is een en al verwondering, alsof er een magisch drakenei in je armen wordt gelegd (“Jee, het is echt een baby” was het eerste wat ik dacht toen Louie op mijn buik werd gelegd, ook al had ik ‘m toen al best vaak gezien tijdens de echografieën, maar op de een of andere manier bleef het toch een beetje abstract allemaal), en hoewel ik heus de eerste ben om de roze wolk te ontkrachten, en toe te geven dat het ook voor komt dat je denkt: ‘Waar ben ik aan begonnen?’ als je peuter zijn 47e driftbui heeft, of je maar niet kunt achterhalen waarom de baby al weken om de drie uur wakker wordt, ben ik het toch eens met wat ik ergens las (vergeten waar) dat het zoiets is als een berg beklimmen: ‘Het is zwaar en speciaal tegelijk en als je eenmaal boven bent, vergeet je de mindere momenten en je denkt alleen nog maar: ‘Wow, dat heb ik toch maar meegemaakt’. Nu we als meer ervaren moeder van de ergste schok bekomen zijn, realiseren we ons, al filosoferend, dat je zo gauw de gave verliest om je nog ergens over te verwonderen. Alles is al snel gewoon. Kinderen vinden alles nog bijzonder. Alleen op sommige momenten realiseer je hoe snel alles gaat, en wat er achter je ligt. Hoe bijzonder een ervaring was.

Dus nu, op mijn 37e, nog enkele jaren verwijderd van een midlifecrisis, is dat wat ik mezelf mee wil geven: dat ik me mag blijven verwonderen.
En ik verwonder me, al ben ik nog niet eens halverwege mijn ‘berg’. Want opeens ben ik moeder van een bijna vijf- en een tweeeneenhalfjarige, wat is er toch gebeurd? Ze praten opeens in hele volzinnen. “Mama jij bent heel erg mijn vriend,” zei Louie laatst voor het slapengaan, een van de liefste dingen die ik al te horen kreeg. Anna staat tegenwoordig iedere ochtend ergens tussen 6 en 7 aan ons bed met een “Mama het is buiten” (ze bedoelt: het is licht) en dan: “Je moet kleren aan doen.” Waarna ze dingen uit de kast begint te graaien en op bed te gooien en ik haar tot kalmte probeer te manen “Kom maar even bij ons liggen!” Wat ze ongeveer drie seconden volhoudt, dan is het weer van: “Mama het is buiten”. Dus dan zeg ik maar: “Ja, het is buiten, mama komt.” Ik trek een trui aan en ga koffie zetten, ons Miepie in mijn kielzog, met haar stapel knuffelbeesten en haar deken, want ze wil nog even op de bank zitten. Even later komt er dan nog een slaapdronken jongetje aangewankeld. Hij is een langslaper maar die rust gunt zijn zus hem niet, aangezien ze op een kamer slapen. Dan zit hij daar zo wat versuft, terwijl zijn zus inmiddels pogingen doet een pak hagelslag op een boterham te mikken, liefst als ik het niet zie. Maar dat doe ik toch, al is het over mijn schouder, terwijl ik worstel met het espressoapparaat, dat moeilijk te bedienen is als je over je schouder kijkt, en je de stoompijp dan te diep in de melk laat komen maar dit terzijde- en ik kijk naar haar, en naar het jochie op de bank, en ik weet dat er nieuwe wegen zijn om in te slaan, er zijn nog zoveel avonturen voor ons. Voor hen, voor mij, voor mijn vriendinnen die allemaal aan een nieuw hoofdstuk lijken te beginnen: verre reis, tweede kind, een nieuw huis, begonnen aan andere jobs. De tijden in ons favoriete koffietentje zijn lang vervlogen maar oh, wat denken we vaak terug aan die eerste keren. Terwijl ik dit denk komt de man ook de keuken in gesjokt en ik wil zeggen, “We mogen niet vergeten ons te verwonderen”. Dat zal ik nog maar even laten want ook hij slaapt nog half. Eerst is er koffie. Maar ik weet zeker dat hij begrijpt wat ik bedoel.

IMG_3425