Maandelijks archief: december 2014

Sinterklaas,wie kent hem niet.

Standaard

Ik heb niets met Sinterklaas. Ik kan er niks aan doen. Er zijn families die er hele spelletjesavonden aan wijden, anderen maken knotsgekke surprises. Maar ik denk dat het hele gedoe gewoon aan me voorbij is gegaan sinds ik op mijn negende het vieren van ‘Kerst met Cadeaus van de Kerstman’ ontdekte, toen een Australische uitwisselingsstudente een tijdje bij ons woonde en dit fenomeen introduceerde. En ik vond het eigenlijk veel leuker. Heiligmannen hebben tegenwoordig ook geen al te beste reputatie.

Ooit, in een ver verleden, geloofde ik natuurlijk. Zo hard mogelijk liedjes brullen in de schoorsteen opdat Sinterklaas het maar zou horen. Een bakje water en een wortel klaarzetten voor het paard. Het kwam geen seconde in me op dat je zo’n beest onmogelijk door een schoorsteen kunt proppen, laat staan dat ik me afvroeg hoe een stokoude vent met een baard een zak cadeaus en een schimmel het dak op kreeg. Zo omslachtig ook, als je erover nadenkt. En vreemd, dat er op vijf december ’s avonds heel hard op de deur werd geklopt -gebonkt- zeg maar, en er een mand met cadeautjes gewoon in de gang stond. Een wasmand was dat trouwens, die verdacht veel op de onze leek.
Dat zwarte piet pikzwart moest met een pruik op en een clownspak aan, heeft volgens mij alles te maken met het feit dat de buurman/gekke oom/ oudere kinderen uit de buurt zich op de een of andere manier toch onherkenbaar moesten maken. Ieder jaar was het bij de oma van een vriendinnetje groot feest want de Sint kwam, en er was iets met de hoofdpiet – en sommige jaren ook de Sint- wat me ongelofelijk bekend voorkwam maar ik kon het nooit plaatsen. Dat wilde ik ook niet.
Je jonge jaren zijn het tijdperk van de fantasie, het feit dat iets niet kan -monsters onder het bed, een oude man op een paard op het dak- dat wil er gewoon niet in. De meesten vonden de Sint wel een enge vent.
Dan moest je bij hem op schoot komen zitten en hij wist zogezegd alles. Kreeg je op je kop omdat hij ook gezien had dat je ’s ochtends vroeg, als je ouders nog sliepen, snoep pikte uit de keukenlade? De dag dat iemand mij vertelde dat Sinterklaas niet bestond, ik weet het nog goed, het was door een jongen uit mijn klas, was echter geen ontgoocheling voor me. Ergens wist ik het wel, natuurlijk, en alle puzzelstukjes over pieten en sinten die beurtelings -het verschilde per jaar -eigenlijk toch wel verdacht veel weg hadden van de vader van het vriendinnetje, vielen op hun plek. De zwarte vegen op de briefjes van Sint, die hij toch écht door de schoorsteen had gebracht bij m’n cadeautje? Dat was dankzij de creativiteit van  mijn vader, die gewoon de roet er zelf op smeerde. O ja, het was ook zijn handschrift.
De magie van Sint verdween. En dat was wel jammer.
Nu heb ik zelf kinderen. Vorig jaar om deze tijd zaten we in het buitenland. Daar vieren ze geen Sinterklaas. We hebben het geprobeerd, maar de kinderen beseften in de eerste plaats al niet echt wat het inhield, en ten tweede leek het hele feest zo uit zijn context gerukt dat het niet echt ergens op sloeg. Louie en Anna kregen cadeaus bij de kachel. Buiten was het vijfentwintig graden en zonnig. Ze hadden geen pepernoten en Louie ging gillen als ik ook maar probeerde een ‘zie ginds komt de stoomboot’ (dat had gekund, ook nog) in te zetten. Ja ja, je wil er toch wat cultureel erfgoed in rammen. De stemming kwam er dus niet echt in, al maakte dat de kinderen niets uit want die hadden hun cadeautje. Ik had het idee dat ik voorgoed mijn feeling met het Sinterklaasfeest kwijt was.

Maar: dit jaar zijn we weer in België en daar komt de Sint wel. Op school wordt er aandacht aan besteed en natuurlijk willen we voor onze bloedjes het spelletje wel meespelen. Toegegeven, als een malloot pepernoten en snoep door de gang smijt is best lachen, of aan tafel heel de tijd zeggen: “Wat is dat? Hoorde je dat? Ik dacht echt dat ik iets op het dak hoorde!” Tegenwoordig doet ook het dreigement ‘Pas op hoor, want Sinterklaas ziet dat!’, het vrij aardig, als ze speelgoed niet opruimen of zitten te knoeien met hun eten. Bij Anna trouwens niet, want die snapt niet wat ‘Sinterklaas’ is. Het woord ‘cadeautjes’ begrijpt ze maar al te goed, dat wel, net als ‘chocolaatjes’, sinds ze voor het eerst een chocoladebeest in haar schoen kreeg.
Met een bezoekje aan of van Sint weet ik het ook niet zo. Louie heeft het tegenwoordig niet op vreemde mensen “ik ben verlegen” zegt hij dan (dat is dan vaak nadat hij tegen de betreffende vreemde eerst “Jij moet weg!” heeft geroepen). Anna gaat door een fase van verlatingsangst en zegt dat ze ‘bang heeft voor de mensen’. Dus wellicht gaat er nog een jaar aan ons voorbij- apart van de cadeaus en het ze doen geloven dat die door de schoorsteen zijn gebracht door een oude meneer met een muts en een lange baard en een goedlachse helper met een tintje -of geen- wat het ook mag zijn dit jaar. Dat laat ik maar in het midden.
Ik hoop in ieder geval dat ik weer een beetje mee kan met het verhaal, en ze een aantal jaren een onschuldige fantasie kan laten beleven, alsof ze echt bestaat.

IMG_3141

Advertenties