Charlies Chicken Angels

Standaard

Meet Bea, Linda en Ria.
Deze drie vriendinnen wonen sinds een aantal weken in onze tuin. Ik vind kippen fantastisch. Niet alleen omdat ze eieren leggen, waar ik dol op ben, of omdat ze lekker én veelzijdig te verwerken zijn in talloze gerechten (kip aan het spit!) Maar ook omdat ze gezellig zijn- onze buurvrouw noemde hun getok ‘rustgevend’, en daar ben ik het helemaal mee eens. U begrijpt dat onze kippen echt niet aan het spit kunnen eindigen.

Ik eet alleen andermans kippen, die van ons ken ik nu al te goed. Linda is de kleinste en was vanaf het eerste moment vast van plan op verkenning te gaan buiten de ren. Handig Houdini-de ze zich door de spijlen van de omheining door, keer op keer, totdat we de hele boel nog maar eens extra hebben beveiligd met (het hier hoogstwaarschijnlijk voor bedoelde) kippengaas. Dan moest ik haar vangen, maar ze leek er geen problemen mee te hebben gezellig onder mijn arm te blijven zitten,  als een gevederde chihuahua, verwonderlijk met haar oogjes knipperend.
Bea is de grootste en Ria heeft de kleinste kam. Zij wandelen als twee oude dames naast elkaar door de ren, en bivakkeren graag onder het kippen hok.
Toen ik aan een tante en ervaren kippenhoudster terloops (eens) vroeg wat die beesten nou eigenlijk eten, naast de etensresten, schillen en granen die de meeste kippenhouders die ik ken ze geven, vertelde ze me dat ze zelfs muizen grijpen. Muizen!
Maar het was waar. De eerste dagen cirkelden wij als een soort David Attenboroughs rond de ren, met onze telefooncamera’s op stand-by. Kinderen erbij, u snapt het wel. Die waren overigens bang voor de nieuwe tuinbewoners. Man slaagde er dus werkelijk in een spannende scène met een muis vast te leggen, die op de door ons gestrooide broodkruimels afkwam. Net op het laatst zie je hoe Bea (of Ria, dat weet ik niet precies maar Linda was het zeker niet) op het beestje afschiet dat moet rennen voor zijn leven. Echt waar!
En ja. een paar uur later lag het daar, vertrappeld in de aarde, het lichaampje nog slap en warm. De kippen bekeken me arrogant toen ik hen vroeg: “En wie van jullie zit hier achter?” Niet alsof ze me ooit antwoord zouden kunnen geven natuurlijk. Maar ik was weer een wist-je-datje rijker: kippen vermoorden muizen.
Ik bedacht me later dat we ze ook Kristel, Karen en Josje hadden  kunnen noemen (KIP-3!) Maar Bea, Ria en Linda bekt heel lekker, en het zijn niet heel toevallig ook de namen van onze tantes – de naamkeus per kip is overigens volstrekt willekeurig-, maar dat bedoelen we dus lief.
Toen we de kippen net hadden gekocht en met ze over de markt liepen, zus naast de buggy en beesten erin (zo’n doos met drie stuks pluimvee weegt wat), zagen we zo nog verscheidene gezinnen lopen. Ik bespeurde een trend. “Met honden mag het ook, dus waarom niet met kippen?” Zei een vader, die ook zijn kleine uit de buggy had gezwierd om de gevederde vriendjes erin te zetten. We zijn ook meteen aan de slag gegaan met pogingen om ze te temmen. Stel je voor, een knuffelkip. Het leek ons al leuk als ze uit onze hand zouden eten of de kindertjes eens af en toe hun veertjes mochten aaien. Zo educatief ook!

En natuurlijk wanen wij ons nu eco-warriors, nu we in onze eieren voorzien. Er is nog een van het stel -we weten niet wie- die niet leggen wil, maar al vanaf de eerste dag vinden we minimaal één ei en soms twee. We lezen ons in wat betreft het leven en welbevinden van onze kiekens, die zich trouwens aardig zelf redden. Hoe gezellig ze ook met z’n drieën scharrelen, wee de argeloze houtduif of ekster die in de ren een graantje mee komt pikken. Die jagen ze er binnen een paar seconden als een soort Charlie’s Angels weer uit. Af en toe zoek ik wormen voor ze en nu ze dat weten, komen ze op me af stormen en pikken al naar mijn voeten en handen eer ze weten of ik wel wat gevonden heb, en lopen ons overal achterna. Kippen, zo weten we nu na al die aanvallen op indringers, zijn lang niet zo onschuldig als ze lijken en kunnen in behoorlijk kwaadaardige beesten veranderen. En soms zijn ze ook gewoon lekker suf. We hebben inmiddels geleerd dat, wanneer je ze rustig benadert en ze tussen hun veren streelt, ze met hangende vleugels op de grond gaat zitten, en je ze gewoon kunt pakken of aaien. De kip denkt zelf dat er een haan aan komt (dit vertelde de kweker ons) en kan er in feite niet aan weerstaan. Voor ons is het handig als ze weer terug de ren in moeten. En het blijken inderdaad knuffelkippen. Echte kippenfluisteraars, zo voelen wij ons.IMG_2708

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

»

  1. Absoluut hilarisch!😂

    Met vriendelijke groet, Robert C. van den Heuvel

    Verzonden vanaf mijn Samsung Galaxy smartphone.

    • Hallo Caroline,
      Weer bedankt voor je leuke bericht. Wij zouden bij het lezen,meteen kippen willen aanschaffen! Wat een leuke foto.

      Hartelijke groeten van Ed en Magda Stollman

  2. Hallo Caroline,
    ikzelf wooon nu twee jaar in NZ, nadat we van 2005 -2007 ookal hier woonden. Wij zien onszelf als de semigranten waar je het over had….
    Hoe gaat het wennen in Belgie? Ben je er al “aangeland”? Het duurde voor mij erg lang om weer terug te komen in NL, geestelijk dan.
    Mijn man werkt hier in Tapanui ( zuidereiland, nat, veel boeren, erg gezellig) als huisarts en heeft het hier erg naar zijn zin.
    Het lijkt me leuk om te mailen over de ervaringen over en weer.

    In ieder geval ene hele fijne kerst toegewenst en een gezond 2015!

    Cheers,

    Marja Captijn

    • Hoi Marja,
      Wat leuk dat je reageert. mijn man is ook huisarts (begreep je al uit de stukjes mss) en die heeft ook eens vier weken in Tapanui gewoond! Hij is in 2008 teruggekomen na er vier jaar gewoond te hebben, heeft toen heel het land gezien.
      Tsja, dat landen, dat herken ik wel…heel dubbel is het. Vrienden en familie zitten hier, in cultureel opzicht ook veel leuks maarrr….de lifstyle in NZ is zó veel beter en dat kunnen we maar niet vergeten! Ik weet niet hoe we het dilemma ooit op gaan lossen hahaha. Mss ook nog eens voor een aantal jaar terug…mailen lijkt me leuk! mag op:carolinegottgens@hotmail.com
      groetjes en ook fijne feestdagen en gelukkig nieuwjaar gewenst!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s