Los

Standaard

Een paar dagen terug had ik de meest verschrikkelijke droom. Mijn zoontje staat aan de oever van een brede rivier. Ik roep hem dat hij weg moet gaan van de kant, maar hij draait zich brutaal lachend om en springt de diepte in. Op dat moment werd ik wakker, totaal in paniek. Nu, een paar dagen later, maak ik me er nog druk om. Ik weet wel hoe het komt: twee jaar terug belandde Louie op een dag in ons kleine vijvertje (dat is nu dicht), en dat staat nog steeds op mijn netvlies gegrift. Een horrorstory op zich zelf, maar gelukkig liep het goed af. Kan zijn dat je daar een soort van nog eens over droomt. Maar er is nog iets anders aan de hand. Onze kleine man wordt groot. Ik weet niet wat Carl Jung ervan zou zeggen, maar naar mijn idee was dat wat mijn droom weergaf: opeens heeft hij niet alleen ideeën en een mening (‘Nee!’) Maar ook verlies je daar op een bepaald moment de controle over. 

Zo constateer ik steeds vaker dat meneer zomaar vertrekt. Stond ik in de tuin van een van onze tijdelijke onderkomens wat onkruid te trekken (een van de voorwaarden in het contract), ik kijk op van mijn uitgetrokken paardenbloem en: jongetje weg. Was ‘ie helemaal door de tuin, de trappen op naar boven, het huis binnen gegaan om daar te spelen. Dat deed hij anders nooit. Of hij rent tijdens een wandeling steeds verder voor me uit en roept heel hard: “Ik wacht niet, mama!” Hij toont ineens eigen initiatief van het soort mij eerder onbekend. Ik kijk net even niet zijn richting uit als ik zijn zus in het zitje van een schommel hijs en meneer, die toen ik voor het laatst keek (twee seconden geleden) bij de glijbaan stond, is nergens meer te bekennen. Midden in een grote speeltuin, de schommels, klimrekken en torens omgeven door houten schuttingen waarvan je dacht dat ze het hele complex ook afsloten maar nee, kinderen kunnen nog steeds het water in of de weg op rennen. Pas vijf minuten later, na de hele speeltuin op stelten te hebben gezet, vonden we hem in een houten kasteel: Hij had een loopbrug gezien, en daar wilde hij per sé naartoe.

Daar waar hij altijd in onze buurt bleef, schiet hij nu ineens impulsief alle kanten op en veel verder weg dan ik gewend ben. Doodeng. Vandaar dus mijn levensechte nachtmerrie. Ik weet dat er schavuiten zijn die veel eerder dan dat jochie van ons rebelse onverwachte dingen doen, zoals je plantenpotten leegscheppen in de woonkamer of gewoon de voordeur uitlopen. En zoon ging thuis ook al een poosje naar zijn peuterklasje, zo een maand of drie voor zijn derde jaar, en dat vond ik toch ook zoiets. Loslaten, dat moest ik; tránen.
Maar dit is anders. Waar het aan de ene kant nog gewoon een klein jongetje is dat je hand pakt en allerlei rare angstjes heeft, durft hij dus ook meer. En dan vooral verder weggaan van mij. Hij laat míj los. 
Het hoort erbij: er komt een dag dat hij ook mijn hand niet meer wil vasthouden omdat dat ‘stom is mama’. Maar toch breekt het klamme zweet me steeds uit als hij weer kniediep in de zee staat, het water vlak, zelfs als zijn vader er gewoon naast staat. “NIET TE VER!!!!” Hoor ik mezelf brullen, en daar ben ik echt niet trots op. Ik wil hem niet de doodsangsten aanpraten, die ik zelf beleef.  En natuurlijk wil ik er ook niet heel de dag als een politie agent achter aanhollen. Maar…Hoe weet ik of hij echt wel beseft dat hij nog niet kan zwemmen, ook niet met bandjes om? of dat hij ‘ stoppen op de hoek van de straat’  als hij op zijn loopfietsje zit, ook áltijd in de praktijk zal brengen? Heb ik hem wel vaak genoeg gezegd dat hij niet met vreemde mensen mee mag lopen? Niks mag aannemen van ze, ook niet als ze je een héle mooie trein beloven? 

En het is heel fijn dat je onderbewuste je dingen duidelijk kan maken (ik geloof daar althans in, dat dromen best een functie kunnen hebben) maar het liet in dit geval mijn angst zien, en geen fijne, hapklare oplossing. Ik wil hem natuurlijk als de sodemieter op zwemles doen, en ik doe erg mijn best niet al te hysterisch te zijn als hij lekker op het strand speelt (eigenlijk exact de reden dat ik vooral man zich ermee laat bemoeien in het water). En ik weet wel dat het geen zin heeft, je overdreven druk maken, en dat het nodig is een beetje vertrouwen te hebben. Ik weet daarentegen ook wel dat ik het soort ouder ben die in het weekend wakker gaat liggen tot de kinderen thuis zijn van het uitgaan. Een Amerikaanse hippievriendin van ons verwoordde het eens mooi, toen ik haar, als nieuwbakken moeder, vroeg hoe ze dat nou deed, als haar dochter weer eens op een of andere wildwaterkanotrip ging, of ’s avonds op de fiets over een verlaten weg naar de kroeg. Ze zei: “Ik visualiseer een soort zeepbel van goud om ze heen, als bescherming, in plaats van de negativiteit van mijn zorgen.” Voor sommigen klinkt het zweverig, maar ik vond het bijzonder mooi en in ieder geval veel constructiever dan het soort paniek waar je eigenlijk niet altijd reden toe hebt, of angst die wellicht niet helemaal onterecht is, maar  waar je ook weinig tegen begint. Je kunt ze moeilijk opsluiten, niet waar. En het feit dat onze jongen me een beetje loslaat……. Ik zal er aan moeten wennen. Bijna vier jaar moeder. Al best wel een tijd, maar nog zoveel te leren.Afbeelding

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s