Nieuw verleden

Standaard

Vandaag zag ik mijn oma. Maar mijn oma is al anderhalf jaar dood. Ze was het natuurlijk niet echt. Ik zag haar in de lieve oude dame in de campervan die we voorbijliepen -ze zat op iemand te wachten denk ik. Zelfde kapsel, bril, zelfde mimiek toen ze ons groette en een gezicht dat echt op dat van oma leek, ja zelfs een overeenkomstige kledingstijl (Oma’s hebben natuurlijk een bepaalde oma-achtige kledingstijl. Maar die van mij droeg liever nette katoenen of wollen truien dan glibberbloezen met bloemen, om even een beeld te schetsen). 

Ik weet niet of u zich de film ‘The Sixth Sense’ nog herinnert, met dat jongetje dat zegt ‘I see dead people’ maar in eerste instantie schrok ik net zo hard als dat jochie wanneer hij weer eens een geest ziet. En toen volgde die steek in je hart die je voelt als je opeens moet denken aan iemand die er niet meer is -waar je van hield- en het leek alsof je even een flashback van het verleden kreeg.

De laatste dagen moest ik toch al een paar keer aan haar denken, omdat de plek waar we nu tijdelijk verblijven herinnert aan haar boerderij. De geur van koeienstront als je in de tuin zat, het grote gazon, de manier waarop het stenen terras warm aanvoelde als de zon erop scheen, de plattelandsweggetjes, buiten boterhammen eten. Het ziet er niet hetzelfde uit, maar toch lijkt het erop, net als de dame in de camper.

In de periode dat ze overleed, was ik hoogzwanger. Een week na haar crematie werd Anna geboren en vijf weken daarna stierf mijn moeder. Ik vond dat ik in die tijd moest opletten met verdriet, voor mijn ongeboren kindje en wat voor invloed dat op haar zou hebben dus ik denk dat ik onbewust heb geprobeerd het onderaan mijn ‘to do -list’ te krijgen. Een hele poos was het allemaal ook wat te veel om te bevatten. En gek genoeg lukt het dan nog een en ander weg te stoppen, vooral als je rationaliseert dat het nog enigszins acceptabel is wanneer iemand van in de negentig besluit dat het mooi geweest is, maar toch. Soms heb ik last van het boemerang-effect. Zonder dat je er op het eerste gezicht mee bezig bent, je hoofd misschien zelfs even leeg lijkt, herinner je je opeens: oh ja. Ik heb dat met mijn moeder en ik heb dat met oma.

Dan wordt het rechtstreeks in je gezicht geslingerd. Vanmiddag praatte ik met Hennie, die al 41 jaar in Nieuw -Zeeland woont, maar eigenlijk uit Gelderland komt. Haar man is ook Nederlands en ze vertrouwde me toe dat er dingen zijn die je soms toch kunt blijven missen. Ze wil eigenlijk nog eens graag terug voor Kerstmis, zei ze, maar het komt er nooit van. “Mijn familie zegt dat het nu toch heel anders is dan vroeger, waar ik woonde. Maar toch wil ik terug om dat met eigen ogen te zien, er nog eens te zijn.” 

Ik zelf mijd bepaalde plaatsen om die reden. Ik heb geen behoefte meer om de boerderij nog terug te zien, al heb ik vorig jaar nog eens foto’s gegoogled – het huis staat weer te koop. ondanks dat ik het nog herken is vooral het interieur erg veranderd en dat werkt te ontnuchterend. Ik wil mijn herinneringen houden zoals ze zijn. Bij mijn ouderlijk huis is dat anders natuurlijk, al blijft het gek dat mijn moeder daar niet meer woont. Het voelt een beetje uit evenwicht, als een schilderij dat scheef aan de muur hangt.

In de auto op weg naar huis  moest ik een traan wegpinken terwijl ik me tegelijkertijd ergerde aan de versleten ruitenwissers- het was beginnen regenen. Soms kan het verleden plotseling bijna tastbaar zijn, en dat is pijnlijk en mooi tegelijkertijd. Maar ik geloof dat wat ik eigenlijk wil zeggen is, dat ik mijn herinneringen wil koesteren maar dat de enige weg voorwaarts is, op een weg die vol bochten zit, maar waardoor je ook een nieuw verleden creëert, met al zijn mooie en soms onvoorspelbare momenten.

Afbeelding

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Eén reactie »

  1. Lieve Caroline, Met veel plezier lees ik je berichten. Dit vond ik wel een heel mooi stukje, als ik het oneerbiedig zo mag noemen, en dat wou ik je even laten weten. Overigens zijn de berichten van je vader en Bert ook leuk om te ontvangen. Even een beetje in haast, liefs en hartelijke groet voor jullie allemaal. Hetty.

    _____

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s