The Zombies Are Coming.

Standaard

Wanneer ik dit schrijf heb ik uitzicht op mijn  buren, de 250 koeien van de melkveehouder van wie wij ons huisje huren. Dat huisje is een oud boerderijtje waar de beste man is opgegroeid. Om ons heen is veld, heel veel veld. Glooiende heuvels, en als je een eindje de weg afloopt richting de boerderij van de zoon van de melkveehouder, die net als twee van zijn andere kinderen in de buurt woont, zie je Mount Taranaki, een vulkaan.

Louie, die hem ‘Vulkano’ noemt is  er erg van onder de indruk. Hij heeft in het Te Papa museum in Wellington namelijk een film gezien van een uitbarstende vulkaan, vandaar. ‘Maar deze ploft niet’, zegt hij dan (dat hebben we ook maar even duidelijk gemaakt). Het enige geluid dat je hoort hier is dat van de koeien die loeien, proesten en snuiven, en dat van een incidentele vrachtwagen, jeep of tractor op de smalle landweg (waar je honderd mag, en waar ik de kinderen dus NIET rustig op kan laten fietsen) of de quad van de boer en boerin, waar ze mee door de weilanden scheuren om de koeien te vangen.

Toen wij voor het eerst door het dorpje Patea reden, waar manlief de komende twee weken de kost verdient in het plaatselijke medical centre, dachten we dat het hier volledig failliet was. De sfeer leek ons niet al te best. Totdat we op maandagochtend met ons hele hebben & houwen voor de deur stonden. Er was ons dat weekend al een huis ter beschikking gesteld, maar door een incidentje kregen we niet te horen waar dit dan wel was, en we brachten – na een lang weekend kamperen dat we wel gepland hadden- de nacht door in een motel dertig kilometer verderop. We werden door het voltallige personeel zo hartelijk welkom geheten, kregen koffie in de hand gedrukt en er werd veel gelachen – ja het was echt het spreekwoordelijke warme bad.

Als echte citygirl had ik zo mijn bedenkingen, wat ging ik hier in godsnaam doen de hele dag?! Maar nu ik hier op mijn veranda zit….hoef ik er eigenlijk niet meer af. Het dorp is tien kilometer verderop, ik passeer er zo ongeveer dagelijks voor een boodschapje hier en daar. Naast de Four-Square supermarkt is er de slager en de drogist en er is zelfs een goedlopend coffeehouse, voilà wat wil een mens nog meer. Iedereen is supervriendelijk en loopt naar goede Nieuw- Zeelandse gewoonte op blote voeten.

Ik heb hier meer aanloop van de buren dan ik had in ons vorige stekje en we zijn zojuist op de thee uitgenodigd. Er blijkt zelfs een Playcentre waar ik komende woensdag eens een kijkje ga nemen met de kinderen, al vermaken die zich zo ook al. Een hoopje zand en steentjes bij de voordeur heeft al gezorgd voor eindeloos vermaak en ze kunnen hier crossen met hun fietsjes.

Ik geniet van de ongecompliceerdheid, en van de vrijheid die de kinderen hier hebben en het feit dat ik er dus niet heel de tijd als een politieagent achter aan hoef te zitten. Niet dat ik nu zeg, ‘ik hoef niet meer weg’. Voor de langere termijn is het denk ik wel iets te eentonig qua bestaan hier. Sportclubs, jeugdhuizen, bioscopen of de scouting kennen ze hier niet en de locale pub is gesloten. Er is zelfs geen fish ’n chips shop, daar moet je dertig kilometer voor rijden.

We verlieten Wellington met pijn in het hart maar ik ben inmiddels dus wel aangenaam verrast. Zoals wel vaker, blijken de onverwachte paden weer eens boeiender dan de geijkte en ik zal dit onthouden vooraleer we nog eens door al die op het eerste gezicht verlaten stadjes rijden- waar blijkbaar toch altijd wel een heel verhaal achter schuilgaat.

Er is alleen een nadeel: mijn romantische House-On -The-Prairie gevoel is wreed verstoord door teveel afleveringen ‘Walking Dead’ en een man die graag zombies imiteert, zodat mijn uitzicht over het land vertroebeld wordt door het idee dat er ieder moment een paar zichzelf voortslepende, rottende ondoden in het zicht kunnen komen, en de echtgenoot de rust al een aantal keren heeft verstoord door me onnozel te laten schrikken door vanachter de deur of het raam grommende gorgelgeluiden te maken of- en dat was de sterkste- zich door de gang voort te slepen (zoals de zombies dat doen) terwijl ik helemaal niet door had dat hij al thuis was, waardoor ik me te pletter schrok. Ook een avondwandeling in de valleien tussen de heuvels waar de zon het eerst verdwijnt, is bij lange na niet ontspannen. Ik was in no time thuis, want bij ieder geluidje (vogeltjes) moest ik me bedwingen het op een lopen te zetten. Geloof me, ik verveel me hier niet.

AfbeeldingAfbeeldingAfbeeldingAfbeeldingAfbeelding

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Eén reactie »

  1. Hallo Caroline,

    Wij genieten van je verhalen en mooie foto’s! Je schrijft zo enig en wat een belevenissen. Veel ervaringen voor jullie,maar ook voor de kinderen,hoe klein ze ook zijn;al zijn ze goed gegroeid zo te zien.Je vader is trots op ze en straalt als hij het over hen heeft.Je kunt zeker niet wachten tot hij gearriveerd is.Voor hem zal hetzelfde gelden.Wij wensen jullie fijne weken samen!!

    Groeten en tot het volgende bericht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s