Pony’s en Treinen

Standaard

Ik ben in mijn jeugd drie keer in een pretpark geweest. De Efteling, Steinerbos en Ponypark Slagharen, zoals het toen nog heette. Maar dat bleek op dat moment gesloten. Dat we er toch nog een hele middag zijn gebleven, dank ik aan het congres dat mijn vader er in de buurt had, en het geduld van mijn moeder. In de wei naast het park stonden namelijk alle pony’s te genieten van hun dag vrijaf, en zo bracht ik innig tevreden mijn middag door met het gras voeren en aaien van de beesten, terwijl mijn moeder op een bankje zat.

In Steinerbos in Limburg  heb ik de hele druilerige middag lang rondjes gereden op een dikke Fjordenpony, intens gelukkig, terwijl mijn ouders in de cafetaria koffie dronken. Dat er ook nog andere attracties waren kon mij niks schelen. Je kon er paardrijden, hallo! Later gaf ik ook al mijn zakgeld uit aan ritjes op kermispony’s, wat wel eens leidde tot een incidentele galop als zo’n beest er genoeg van kreeg en terug rende naar zijn vriendjes die wel al hooi stonden te eten. Dan was mijn dag compleet.

Ik was dus zeg maar, een beetje bezeten door paarden. Het is allemaal wat gekalmeerd toen ik op les mocht en me niet in allerlei bochten moest wringen om eens op een paard te mogen zitten – mijn ouders vonden me tot mijn tiende te jong- maar het heeft wel lang geduurd tot bij mij de overtuiging er in wilde dat je géén paard kon hebben in je tuinhuisje, ook geen heel kleintje.

Mijn zoontje heeft dit dus met treinen. Hier in Nieuw -Zeeland heb je er nogal wat. Het is zo’n beetje het weinige cultureel erfgoed dat ze er hebben, dus in ieder zichzelf respecterende grotere gemeenschap vindt je wel een miniature railway in de speeltuin, vaak gerund door een groep vrijwilligers of de plaatselijke Lions Club.

Een paar weken terug hoopten wij Louie zo’n treintje, dat hij alleen kent van youtube-filmpjes, te laten zien, wellicht kon hij er dan ook een ritje op maken. Helaas reed het ding maar twee zondagen per maand en dit was nou net niet zo’n zondag. Louie liet er geen traan om, maar vermaakte zich in plaats daarvan een hele poos lang op het spoor, een locomotief imiterend. Zielsgelukkig. Een rit in een echte locomotief, van een ander, plaatselijk spoorwegmuseum, overdonderde hem zo, dat hij alleen maar grote ogen kon opzetten.

Tijdens lange autoritten vlieg je meestal een paar keer uit je stoel van een plotselinge uitroep als: ‘Een spoor!!!’ of ‘Een trein!!!’ Ook kan zoontjelief tijdens zo’n rit, als hij eenmaal een spoor heeft ontwaard, vragen: “Waar is nou het spoor? Wanneer komt de trein?” Waar we dan maar geduldig antwoord op blijven geven. “Daar in het veld,” of “Blijf maar kijken dan zie je er misschien weer een!” Wat hem dan meestal voor een paar seconden tevreden stelt. Afgelopen weekend reden we voorbij een tot restaurant omgetoverde wagon, en we beloofden hem dat we er de volgende dag zouden ontbijten. Daar heeft ‘ie ons zo’n beetje iedere tien minuten aan herinnerd. “Gaan we naar de wagon? Waar is de wagon? Waar is de wagon mama? De wagon, waar is die?”

Zelfs onze dochter is al helemaal geconditioneerd om ‘Toettoet!’ te roepen als ze een trein ziet, of wanneer Louie ” Kijk een spoor!” roept, en vliegt dan rechtop in haar zeteltje, terwijl ze dan vaak net op het punt stond in slaap te vallen. Ze is dol op haar broertje en doet hem natuurlijk na, al grijpt ze, zonder dat wij daar ooit enige invloed op hebben uitgeoefend, ook naar poppen en knuffels waar haar broer die laat liggen. Haar grootste passie tot nu toe is het geleende driewielertje van de buren hier, melkveehouders van wie wij een huisje lenen dat op hun land staat, en steentjes,waar ze graag in graaft. En insecten natuurlijk. Ook de koeien heeft ze ontdekt. “Moe!” Doet ze dan.

Maar een van haar eerste andere woordjes naast ‘papa’ en ‘mama’ enzo,  zo ontdekte ik blij verrast een aantal maanden geleden al, was ‘paardje’. ‘Paaaahhdje’ en dan wijst ze met een priemend vingertje. Echte paarden vind ze nog te eng; toen wij laatst kampeerden op een plek waar paarden graasden in de wei naast ons, en een van de beesten eens beleefd kwam snuffelen of er wat te halen viel, en ik haar wilde laten zien hoe je hem over zijn neus kon strelen, gilde ze het uit. Maar zo’n beest heeft voor een kind van anderhalf natuurlijk de afmetingen van een dinosaurus, dus dat valt te begrijpen. Op het elektrisch hobbelpaard in de coffeeshop waar ik tot voor kort iedere dag naartoe ging -we zijn nu inmiddels weer verkast- zat ze als een volleerde rodeorijdster, een hand op de zadelknop en de andere los wuivend. Dat belooft.

Het gaan vermoeiende jaren worden: iedere dag de vraag ‘Wanneer mag  ik nou een pony?’ ‘Waarom niet?’ ‘Mag ik op paardrijles?’ ‘Wanneer dan?’ of uitleggen dat je een trein, die als museumstuk geparkeerd staat in een park (zoals in Zweden, waar Louie zijn geluk niet op kon en elke dag dat we er waren met ‘de locomotief  wilde spelen’) niet mee naar huis kunt nemen.

Maar waar ik me enerzijds afvraag of ik mijn kinderen niet toch stiekem geconditioneerd heb, kan ik me er van de andere kant niet genoeg op verheugen ze tegemoet te komen in hun kleine obsessies. We hebben gehoord dat hier in de buurt ook zo’n miniatuurspoor is en, als Anna wil, mag ze binnenkort ook best op een pony. Ik heb er echt niks mee te maken hoor, echt niet.

AfbeeldingAfbeelding

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s