Hier

Standaard

Het gebeurde zo rond het weekend van mijn verjaardag. Eigenlijk was niet alleen die dag, maar ook de voorgaande, zo geslaagd dat ik eigenlijk tot het besef kwam: ik zou hier best kunnen blijven.Wat gaf de doorslag? Was het de zon op mijn gezicht terwijl we koffie dronken op een terras vlakbij zee, met prachtig uitzicht waar de kinderen volop konden spelen met het speelgoed van datzelfde café (dat ook rijkelijk dekentjes, zonnebrand en hoedjes uitleende)? Of waren het de orka’s die verschenen prompt op de dag dat ik surfles cadeau zou krijgen voor mijn verjaardag en die niet doorging wegens gebrek aan wind vlak voor de kustlijn, wat in een baai als Lyall Bay in Wellington best een verassing is?

Eerder, ondanks andere erg fijne dagen, heb ik zo mijn bedenkingen gehad. Ik vind het hier te koud en te winderig. Voor alles heb je de auto nodig. Men rijdt links, en op de een of andere manier verteren mijn hersenhelften dit nog niet. Ook lijkt het alsof bijna niemand het hier niet nodig vindt de moeite te nemen huizen fatsoenlijk af te werken. De muren zijn flinterdun, Isolatie ontbreekt, alsmede een oog voor indeling en inrichting, en vaak een dampkap in de keuken. Dit in combinatie met de trend je huis van onder tot boven met tapijt te bekleden (huisstofmijttechnisch geen al te best idee en ook erg onhygiënisch, vooral met kleine kindertjes die voortdurend knoeien, als je het mij vraagt) zorgt voor een permanente schimmelgeur in je kleding.

En ja, het regent hier niet iedere dag orka’s en bijzondere aaahhhh– momenten. Het regent en stormt hier ook gewoon, zoals gisteren, toen ik noodgedwongen maar ben binnengebleven en de kinderen naar Mega Mindy op de computer liet kijken en het begon te lekken in het raamkozijn. Bovendien was het dankzij dat gebrek aan isolatie echt koud in huis. Ik mis gezelligheid, al zou je dit wel kunnen ondervangen als je eenmaal een eigen huis hebt dat je naar believen kunt inrichten. Maar ook in de cultuur zit het niet ingebakken. En er is ook nog zoiets als ‘everyday life’, werk, huishouden, rekeningen betalen, boodschappen doen. Van die zaken die volgens mij overal ter wereld op het zelfde neerkomen: gewoon niet zo spannend.

Maar ja, we zijn de stress van het huizengedoe te boven, en Wellington ‘grows on you‘ zoals man dat zegt, en dat is ook zo. Het is mooi, het heeft een donkere, beboste maar magische kant en een frisse stijl van een stad aan zee. En er zijn hier ongetwijfeld nog meer plekken waar ik mezelf en mijn gezin best zie zitten, en die we nog niet ontdekt hebben, en dan bedoel ik echt niet alleen toeristische hoogtepunten. Over een maand of zes zal ik daar ongetwijfeld ook een mening over hebben.

Ik hou van het gevoel van vrijheid hier, iets wat ik niet echt onder woorden kan brengen, maar wat hem wellicht deels zit in het letterlijk de ruimte hebben, maar ook de manier waarop mensen hier met elkaar omgaan. De stress en de status van het druk-druk-druk, dat kent men hier niet. En dat is niet omdat er niet gewerkt wordt of omdat niemand stress kent. Hell, mensen hebben het hier vaak vrij lastig om de eindjes aan elkaar te knopen en werken door tot hun zeventigste.

Toch stralen er veel een soort van rust en kalmte uit. Niet zolang geleden liep ik over straat te zeulen met boodschappen en kinderen toen er een oudere meneer op me afkwam en aanbood te helpen. Afgelopen weekend hebben we met wel een vier andere koppels en nog wat andere mensen, die we dus niet kenden, een praatje gemaakt wanneer we ergens zaten of toen we aan het strand die orka’s aan het spotten waren, iemand bood ons een verrekijker aan. De mensen nemen de tijd voor dat soort dingen. Misschien is wel het werkelijke argument dat ik van de zee houdt, of de lange weekends die we hier momenteel hebben.

Er is echter één ding waar ik niet onderuit kom: Het is zo ver weg van België. Echt ver. Ik zou willen dat ik over bakken geld beschikte voor een privéjet, of de Harry-Potter techniek om je via een schoen of een oud koekblik te teleporteren naar andere delen van de wereld. Dat zou een en ander veel eenvoudiger maken. Je familie voor het grootste deel van je leven via een schermpje waarnemen: ik vind dat niks. Ik weet niet hoe we dit dilemma moeten gaan oplossen. Misschien een land wat dichterbij? Misschien is het zoals in het liedje: “Is er leven op Pluto? Kun je dansen op de Maan?” (vul zelf maar verder in…)

Maar ik vond ook de spreuk op facebook: ‘The first step towards getting somewhere, is to decide that you are not going to stay where you are.’ Ik kom weeral niet verder dan: we zien wel. En op de vraag:  ‘Kom je wel nog terug?’ kan ik alleen maar antwoorden: in ieder geval voorlopig.

AfbeeldingAfbeeldingAfbeeldingAfbeelding

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Eén reactie »

  1. Hey Caro…
    Ik ben zo blij te horen dat jullie het daar zo naar jullie zin hebben nu… Ik begrijp maar al te goed wat je bedoelt…Ik zit in het zelfde schuitje ; ) Dubbel en dik genieten van het moment en we zien wel wat de toekomst brengt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s