Groot

Standaard

We zijn twee maanden weg uit België, en als ik vrienden en familie spreek via facetime of skype en daarbij ook ons kroost door het beeld walst en gedag komt zeggen hoor ik vaak: “Wat zijn je kinderen veranderd.”Ik had het zelf niet zo gezien, al vind ik dat ze de laatste tijd wel veel eten, dus dan zullen ze wel groeien. Anna kent opeens steeds meer woordjes. “Kijk papa!” riep ze vorige week, zo’n moment waarop wij weer eens reageerden met de uithalen van een Eerste Keer: “Whoaaaa! Ze .Zei. Twee. Woorden achter elkaar!!”

Een favoriet  is ‘Takkie’. Dat komt door de wandelende tak die een poos geleden op de trapleuning buiten zat. “Kijk Anna, een wandelende tak!” Riep ik eens uit. Zullen we ‘m Takkie noemen?” En dat bleef dus hangen. Ieder insect is in haar ogen een Takkie. Bloemen, gras en twijgjes ook trouwens. Regelmatig komt ze op me af met een grasstengel of een dood insect: “Tattie!” “Ja, maar die is stuk. Doe hem maar weg.” Bromvliegen zijn nog steeds een favoriet. Ze kraait het uit van pret als ze er een, sloom geworden van het dagenlang tegen een ruit aanvliegen, te pakken krijgt. “Tattie!” Hoor ik dan weer, plus het nerveus gezoem van het lijdend voorwerp. Maar ja. Kinderen en dieren.

Ook nieuw is ‘De Boze Blik’. Anna is aanmerkelijk minder standvastig in haar tantrums dan haar broer. Als ze zich eens woedend op de grond werpt, loop ik haar gewoon voorbij en haal mijn schouders op. Als ze dan haar hoofdje opheft om mijn reactie te zien op haar theater, kijkt ze me vuil aan, als om me ter plekke te doen verstenen of zo, maar wanneer ik mijn schouders nog eens ophaal en mijn hoofd schud, is ze binnen een halve minuut vergeten waar ze boos om was en gaat opgewekt verder met het overhoop halen van het poppenhuis of het eten van stoepkrijt.

Ik was ook verwonderd over haar ‘Toegenomen begrip van algemene zaken’: ze hoeft maar te horen dat we gaan eten en ze klimt op haar kinderstoel, en gaat haar schoentjes halen als ik dat vraag. Ik trof haar ook een paar keer doodstil liggend op de grond aan, om er achter te komen dat ze nu ook reageert op ‘ kakpamper’ en dan maar alvast klaar gaat liggen voor een schoonmaakbeurt. Een paar dagen geleden heb ik onze dochter ingeschreven voor haar schooltje -daar mogen ze in België naartoe met twee en een half -, en het feit dat ze dus echt zal gaan speelt over ongeveer een jaar, maar ik had nu al tranen in mijn ogen.

Maar het grootste hoogtepunt vind ik dat we een dag in de Zoo doorbrachten zonder ellendige peuterpuberdrama’s. Zoals ik al zei, wanneer Anna zich op de grond gooit, is de kwestie binnen een paar minuten afgehandeld, maar Louie kon tot voor kort het niet willen aantrekken van een jas, of handje geven bij het oversteken etc. rekken tot een thriller van een paar uur, die je iedere vorm van levenslust kon ontnemen. Hij laat zich nog steeds niet graag insmeren met zonnebrandcreme, maar wordt niet meer zo hysterisch. En we hebben besloten gewoon niet meer te luisteren als hij op een “Kijk daar een kangoeroe!” reageert met een : “Dat is NIET een kangoeroe, papa, dat is NIET een kangoeroe.” Of:  “Ik kijk NIET naar de kangoeroe,  ik kijk naar de waterval,” En dan zuchten we maar eens.  Even later doet  ‘ie dan weer normaal.

Goh, helemaal geen gedoe gehad, beseften we opeens toen we na die middag uitgeput op de bank neerzegen. ‘Geen gedoe’ wil immers nog steeds zeggen dat we continu achter ons grut aan moeten rennen, dat heel de tijd als een stel geschrokken konijnen alle kanten op stuift. En vandaag was het weer zo rustig. Verkeerden we een week geleden nog op de rand van een mental breakdown door de eindeloze aanvallen van dwars gedrag, volledig door al onze strategieën heen, nu voelde ik mij zo zen als had ik anderhalf uur in een warm bad, met een boek en een glas wijn, gelegen. “Gesellig, hè mama, in de speeltuin?” Zei mijn kleine ex-bokkenpruikje tegen me vanmiddag. “Ja. Heel gezellig,” beaamde ik, en gaf hem een knuffel. We zaten erbij als een Nutella-reclame, zo sereen. Ja, mijn kinderen veranderen inderdaad. In veel opzichten is dat dus erg fijn. Al blijft in mijn achterhoofd een dubbel gevoel hangen. Het bekende gevoel van alle ouders, denk ik. ‘Ze worden wel heel snel groot.’

IMG_0648

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s