Maandelijks archief: december 2013

Happy Holidays!

Standaard

 

Kerstmis in de zomer van Nieuw Zeeland is raar. Het is gewoon geen Kerst. Mijn boom dit jaar is een zielige kale tak, behangen met een geruit lint en kleine doosjes in de vorm van kerstfiguurtjes (hert, kerstman, sneeuwman, je weet wel).Omdat ik het niet de moeite vind voor de korte periode dat we hier zijn een vermogen uit te geven aan kerstversiering die a)niet alleen lelijk, maar b)ook overbodig is. Ik bedoel: de zon schijnt, wie heeft er nu lichtjes nodig? Ik wilde dus iets artistiekerigs doen met een mooie, afgebleekte tak van wrakhout die ik aan het strand zou vinden maar dat lukte niet. Aan wrakhout geen gebrek maar de juiste tak zat er niet tussen, veel tijd om te zoeken had ik ook niet.

Man wilde liever op zoek naar mosselen en de kindertjes wilden niet wachten in de auto (ze loslaten kon niet, want ze leken al onderkoeld van de eerdere zwem- water speelsessie en bovendien zou dat gevaarlijk zijn wanneer ik intussen naar een tak zocht) Maar echt rustig zoeken met dat gejengel op de achtergrond was het ook niet, dus gaf ik het op en zocht ik mijn heil in het bos achterin de tuin, en daar had ik  meer geluk. Nou ja, dat heet.

Het is weliswaar een tak met mooie vertakkingen, en met het kerstpapier om de voet (lege melkfles gevuld met steentjes) lijkt het nog wat maar het resultaat dat ik voor ogen had bleef uit. De kinderen keurden het geval geen blik waardig, man rolde grijnzend met zijn ogen en zette ‘Kerst van Toen’ van Benny Neyman  (Greatest Kerst-Hits op de ipod, jawel) voor me op, waar ik dan weer heel hard om moest lachen.

Het geeft niet. Al eerder had ik gemerkt dat ‘Last Christmas’ van Wham het gewoon niet doet bij 25 graden, en dat het met mooi weer ook meteen gedaan is met mijn culinaire inspiratie. Ik geef toe, het heeft wel wat; eens een keer niet totaal geobsedeerd de ‘Allerhande’ uitpluizen, vervolgens als een bezetene van supermarkt naar supermarkt, slager en delicatessenzaak rennen, mensen te vervelen met mijn kerst cd’s en me af te vragen of ‘Sissi’ dit jaar wel of niet uitgezonden gaat worden. Bovendien is het mooi weer in een periode waarin je normaal gezien smacht naar sneeuw, die zelden valt.

Wel had ik het moeilijk toen het op kerstavond begon te stormen en regenen en er geen lichtjes in de tak brandden. Maar op eerste kerstdag ontbeten wij in de zon, borrelden op een terras en brachten de dag door met vrienden. Omdat het te hard waaide voor de barbecue, stopten we van alles in de oven, aten we sla uit de tuin en aardbeien en pavlova als toetje en hadden een bijzonder leuke dag. Mis ik mijn familie? Ja. Ben ik zo’n echte Europeaan die kerst toch blijft zien als een onderdeel van de winter en alle tradities van dien? Ja echt wel, en ik ben er trots op.

Maar nu is Kerstmis voorbij en ik merk dat er een enorm voordeel zit aan de zomervariant. Het gat waarin je thuis valt na de feestdagen,wanneer  alle etentjes en feestjes voorbij zijn en de kerstbomen aan de straat liggen, meestal zielig in de regen en je beseft dat het nog zeker drie maanden  duurt eer het wat begint op te warmen buiten, ontbreekt. Daarentegen is de nieuwjaarsduik ineens een ontzettend aantrekkelijk idee en hebben wij nog allemaal zomerse uitstapjes in het vooruitzicht. Het enige waar je niks aan doet, is het missen van iedereen thuis. Weer of geen weer, het feestdagensentiment blijft overeind.

Ik wens iedereen een heel gelukkig 2014.

Image

Home Sweet Home

Standaard

Hebben jullie al een huis? Is al een poos de vraag -met licht ongeruste ondertoon- geweest, die het eerst werd gesteld wanneer we familie en bekenden spraken. We kunnen er nu gelukkig ‘ja’ op antwoorden, maar wat een hoop gedoe is het geweest. Op het moment schrijf ik vanuit een aardig vakantiehuisje in Greytown. ‘Het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen, in Greytown is altijd wat te doen’, zou Herman Finkers zeggen. Al valt dat nogal mee: het is een lieflijk stadje met oude gebouwtjes in 19e eeuwse koloniale stijl in een zonovergoten wijnstreek. Met eindeloos veel goede koffiebars, ook, trouwens.

Ieder dag maak ik een wandeling met de kindertjes in mijn kielzog, die dan vaak een ijsje krijgen. Highway 2, een van de grootste verkeersaders van het land, loopt er dwars doorheen (het is de hoofdstraat om precies te zijn), al is dit nog steeds maar een tweebaansweg. Louie mag graag naar de tractors, schapen- en melkwagens kijken die denderend voorbijkomen. Er is een grote speeltuin, maar ook veel kunstgaleries en een ambachtelijke slager. Strategisch uit het pittoreske zicht geplaatst is er een hypermoderne Fresh-Choice supermarkt. Het leven is hier goed.

Wie een blik werpt op de real-estate websites van Nieuw Zeeland, kan zich vergapen aan de meest prachtige cottages en boerderijen met god-weet-niet-hoeveel hectaren grond, al dan niet met een prachtig riviertje dat er doorheen meandert, of zelfs een waterval die uit een stel vruchtbare heuvels ontspringt. Je moet dan wel voor lief nemen, dat de dichtstbijzijnde nederzetting zich veertig kilometer verderop bevindt, maar dit terzijde.Het is absoluut prachtig, en het is hier vrij betaalbaar om een grootgrondbezitter te worden. Wie goed verdient vindt ook in de steden de meest prachtige koloniale houten, of juist heel moderne villa’s. Juweeltjes! Met uitzicht op zee en alles. En oh, zeggen wij vaak tegen elkaar, lag Nieuw-Zeeland maar een aantal duizenden kilometers dichterbij, dan zou de beslissing om ons hier te vestigen zoveel simpeler zijn.

Hoe anders is het wanneer je wilt huren, zeker als het maar voor tijdelijk is. Ik weet dat ik kamp met een enorm luxeprobleem hoor, dat ik aan de andere kant van de wereld mag wonen voor een poosje. Maar aangezien we een gezin zijn met twee kleine kinderen, brengt dat wel wat eisen met zich mee. Het hoeft niet zo’n superdeluxe villa te zijn, tenzij je Peter Jackson himself bent is dat gewoon niet te betalen, maar wel een huis dat in orde is en met wat degelijk meubilair en keukenspul graag. Zoiets vinden lukt dus niet, al dachten wij dat er in een land met zoveel verkeer van en naar de rest van de wereld wel een redelijk aanbod zou zijn in gemeubileerde huizen.

We zochten ons dus een ongeluk, aan de kust, aan de andere kant van de stad en in de buurt waar man werkt. Nu hij er een paar weken zit, en ik er een aantal keer geweest ben, vinden we het wel een sympathieke plek (met een paar leuke coffeeshops; heel belangrijk), maar de eerste keer schrokken we ons een ongeluk, toen het straatbeeld overheerst leek door fastfoodketens, troosteloze onedollarstores en mensen die vooral leken op types als Lou, Andy, The Fat Fighters of Vicky Pollard uit ‘Little Britain’. En het duurde even voor een ‘van m’n leven niet’ veranderde in een ‘vooruit dan maar’ qua huurlocatie.

Maar ook hier geen bemeubelde huizen voor korte termijn te huur. We zochten hier, we zochten daar, lukken deed het niet. Als we al iets vonden, dan wilde men iemand voor een vaste termijn van een jaar, het huis was veel te klein, te onpraktisch, of bleek, als we eenmaal gingen kijken, een schimmelig studentenhuis dat naar ongewassen lichamen rook, waar het ook door bevolkt werd, zo bleek dan wanneer ik de hoofdhuurder de hand schudde (bah!). Soms was gewoon ook de verbinding tussen wonen en werk te slecht. En heel, heel eerlijk: als je dan naar een land komt voor de ruimte en natuur, dan ga je ook niet twee hoog achter zitten of uren in de file staan.

De hele situatie begon een beetje te lijken op ‘The Piano’ , de scènes waar Holly Hunter met het instrument aan land gedumpt wordt en daar een hele poos lichtelijk ongerust wacht, terwijl het water om de poten van de pianovleugel stroomt en ze met haar dochter moet kamperen onder haar eigen hoepelrok, totdat ze met haar hele hebben en houden wordt opgehaald door Harvey Keitel en Sam Neill. Ware het niet dat wij lieve vrienden hebben waar we een poos mochten logeren, wat onze situatie aanzienlijk – ik druk me zacht uit!- beter maakte.

Maar ja, een beetje wanhopig waren we wel, want  onze gastfamilie, die ons zo hartelijk en gastvrij heeft opgevangen, wilden we ook niet te lang tot last zijn (het werden toch nog drie weken. Gezellig, dat zeker en we zijn ze eeuwig, eeuwig dankbaar dat we mochten blijven gedurende onze zoektocht). En toen brachten ze ons op het idee hun huurhuis -gezien eigen reisplannen- over te nemen. Het is maar een tijdelijke oplossing, iets wat ons in eerste instantie ook tegenhield, want over zes weken komen de eigenaars van het huis terug, die een poos in Afrika hebben gezeten. Wat we dan doen? Ik weet het nog niet. We hebben niet zoveel zin om de periode dat we hier zijn, voortdurend te moeten uitkijken naar een andere woonstee, met al het administratief gedoe van dien, in plaats van plannen te maken om ook nog iets van het land te zien, en qualitytime te hebben, waarvoor we ook hier zijn. Dus als er niks op ons pad komt, kan het zijn dat wij het pad kiezen en mijn echtgenoot locum-jobs gaat aannemen waarbij je standaard accommodatie aangeboden krijgt. Dan verlaten we het mooie Wellington en gaan rondreizen, dan heeft dat verhuizen ook nog nut. Het idee staat ons wel aan. En is het niet een bekende koelkastmagnetenwijsheid die zegt: ‘Life is a journey, not a destination.’

Imagen

Aside

imageIk heb er het geduld niet voor,een heel stukje tikken via het toetsenbord van mijn telefoon! Mijn computer werkt hier niet in Greytown,dus dan maar even een foto…. Verder heeft Louie aangegeven dat hij heel graag de Lexus CT 200h wil hebben (‘Die,mama,die!’ Riep hij uit toen hij de advertentie in de krant zag). Geen idee waarom juist deze (man begon nog over zuinige motors e.d. maar zou verbaasd zijn indien zoon op de hoogte,op z’n zachtst gezegd),maar omdat ie zo braaf was dit jaar en gister vrijwillig broccoli heeft gegeten,zal moeder eens praten met de Sint (nog steeds dilemma:vieren we dat hier voor de kinderen of niet?). Voor een miniatuurversie dan hè,die in een schoen dan wel koffer past.

Lexus