Spin

Standaard

“Dat van die reuzenspin vannacht in de keuken, dat was een geintje hè'” vraag ik aan de man, terwijl  we op de bank zitten. Het is avond. Het is herfst. Ieder jaar dit seizoen is het wel een keer prijs, maar erop voorbereid ben je nooit. Ik denk aan deze morgen, toen ik op blote voeten door de keuken liep. Eerst om zes uur, om voor Anna een flesje te maken, die als te doen gebruikelijk rond dat tijdstip klapwiekend in haar bed op en neer stond te hopsen, haar gemompelde ‘pappaaah, pappaahhh…’ steeds luider wordend.

Om escalaties in de vorm van een huilend (want te vroeg wakker geworden) broertje te vermijden, was snelle actie gewenst. Dan kon ik nog even terug naar bed, terwijl zij met melk en al nog even in de box knock out ging.  Om zeven uur was ik er weer, blootsvoets havermout roerend en spullen uit de koelkast graaiend voor het ontbijt. Toen kwam manlief met die spinnengrap: “Vannacht hè  toen ik niet kon slapen en beneden ben gaan lezen, rende er echt zóóó’n  joekel door de keuken, nog groter dan die ene die je had gevangen! ” 

Het was dierendag geweest op school, vandaar. En omdat wij niet in het bezit zijn van een pluizige cavia of een moppige hamster, was het aan moeders om insecten te gaan vangen in de tuin. In een leegstaande plantenpot op het terras wachtte mij een verrassing: acht poten, bruin en toevallig ook harig. Ik had het beest met gevaar voor eigen leven vanuit de pot in een jampot gekiept, intussen doodsangsten uitstaand dat het mormel er vandoor zou gaan en alsnog over de rand richting mijn handen zou klimmen. Je kunt je kind niet teleurstellen natuurlijk. 

Even tevoren had ik ook nog een kleiner beest, een nietsvermoedende kruisspin in een mooi web, te grazen genomen. Die was al ongelukkig ineengedoken tegen de wand van zijn jampot. En nu zat ik dus op de bank bang te zijn voor mogelijke nieuwe kruipers, ook wel bekend als ‘Tegenaria Paritiena’ (grijze huisspin), familie van de trechterspinnen (Agelenidae). Het  is gek ja: ik vang spinnen in jampotjes, maak ze niet dood want dat vind ik zielig, probeer ze dooie vliegen te voeren door die in hun web te gooien, maar word hysterisch bij het idee dat ze onder de bank of keukenkastjes vandaan komen rennen.

Ik heb vaak genoeg gezien dat spinnen -ook grote- bange sukkels zijn die niet weten hoe gauw ze weg moeten komen als ze uit hun web tuimelen of met een stokje worden aangeraakt. Maar toch blijf ik denken dat, in een onbewaakt ogenblik,  ze op me zullen springen of expres over mijn voeten gaan rennen.

Situatie een heel aantal jaren geleden, toen ik met twee zussen samen een groot herenhuis deelde: tijdens een feestje bleef een vriendin logeren en ik wees haar de weg naar haar kamer. Ze liep voor me uit, al op de trap naar de volgende verdieping, toen er opeens iets zwaars op mijn hoofd landde. Verontrust keek de vriendin over de reling. ‘Caro, wat zit er toch op je hoofd?’ Mijn eerste gedachte: ‘Oh mijn God! Arachnofobia!’ totdat ik voelde hoe vier pootjes zich krachtig afzetten tegen mijn schedeldak. Ik hoorde een plof, en toen ik omkeek zag ik nog net een muis in rengalop-op-de-plaats, zoals in een tekenfilm, die er daarop vandoor ging en de eerstvolgende ruimte binnenstoof.

We gilden en lachten en mijn opluchting was groot. Het was geen spin, maar een lief muisje dat waarschijnlijk al een tijdje op de trap had gezeten en in paniek naar beneden was gesprongen toen ze geen kant meer op kon omdat wij eraan kwamen. Iets minder was wel, dat het bleek om een plaag te gaan: vanuit het buurhuis, dat werd leeggehaald, waren ze waarschijnlijk, verjaagd van hun plek, en hadden een toegang tot ons huis gevonden.  Zo kon het zijn dat je ’s avonds op de bank zat en er muizen doodgemoedereerd door de keuken banjerden. Of je zag er een, wanneer je buiten op het terras zat, opeens tussen de tuindeuren bedenkelijk op een kruimel  knagen. Ik was geloof ik de enige die het wel gezellig vond.

Maar spinnen vind ik niet gezellig. Spinnen zijn als katten. Ze weten het precies wanneer je ze niet moet en om je te treiteren gaan die geleedpotigen dan over je parket rennen of boven je bed zitten. En ze zijn nooit alleen. Nee, het was dus geen geintje. Ze- of hij- naar het schijnt zijn ’t meestal mannetjes op zoek naar een date- zal nog ergens zitten, maar laat zich niet zien. Zijn eventuele vriendin ook niet. Ik probeer mijn voeten weg te houden van de randen onder de keukenkasten, en til mijn voeten van de grond als ik op de bank zit. Overigens werd die andere spin maar lauw ontvangen op school. Zowel door zoon als de rest. Meer in trek was de 87-jarige schildpad die niet wilde kruipen en kaka deed.

Afbeelding

 

 

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s