“Not all those who wander are lost”

Standaard

Vandaag is zo’n dag waarop ik me afvraag waarom we eigenlijk gaan. De zon schijnt. Het is niet superwarm, maar wel een onverwacht mooie dag aan het einde van de zomer. De kindertjes zijn in een goed humeur, Louie fietst voor me uit in het park, de brug over bij het zwembad waar we dit seizoen weer veel gebruik van hebben gemaakt. De afgelopen weken waren er feestjes en barbecues, familie, vrienden zijn altijd in de buurt -deels in ieder geval- en we hebben zulke leuke buren en een heel leuk huis.

Maar dan toch: De tickets zijn geboekt. 5 november vertrekken we naar het andere eind van de wereld. Een plan waar we al jaren mee rond lopen gaat eindelijk in vervulling. Had Nieuw-Zeeland ter hoogte van Frankrijk gelegen, dan hadden we er waarschijnlijk allang gewoond, maar het dilemma tussen familie hier en een prachtig land met heerlijke levensstijl daar blijft knagen. Een wijs man zong eens in een mooi liedje dat je met een mooi uitzicht niet praten kunt.

Beiden zijn we er al eens geweest. Ik als 22-jarige backpacker, man zag er als arts met overal tijdelijke jobs zo’n beetje elke uithoek. Maar zelfs nu wij als gezin gaan- en niemand  zijn dagen in eenzaamheid hoeft te slijten, beseffen we donders goed wat we achterlaten. Dus gaan we voorlopig maar voor een half jaar. Om er eens van te proeven hoe het is, niet als backpacker of vrijgezel met alle tijd van de wereld, maar om het ‘gesettelde leven’ daar te vergelijken met hier. Wat gaan we het meeste missen? Welke schare aan mogelijkheden en avonturen zal zich openbaren?

Omdat het leven gebeurt wanneer je andere plannen maakt, heeft het even geduurd. Inmiddels zijn we druk met de voorbereidingen. Waar gaan we een huis huren, kan Louie er naar school? En hoe pak je in godsnaam in voor een halfjaar, met twee kinderen? Toen ik een jaar of dertien geleden rondreisde, had ik een backpack, speciaal voor de gelegenheid uitgezocht bij de plaatselijke outdoorwinkel. Ik had gelezen over het hoe en wat van inpakken, zoals lichtwicht handdoeken meenemen en muggenspul enzo. Iemand had in zo’n lijstje tips ook gesuggereerd toch een kledingsetje mee te nemen waar je mee voor de dag kon komen, voor het geval dat.

Zo kwam het dat ik zes maanden lang een stel hoge hakken heb meegezeuld die ik natuurlijk nooit gedragen heb. Eigenlijk was het zo dat ik naar verloop van tijd gewoon pakte wat zich bovenop de muf ruikende hoop bevond. Wassen maakte op een bepaald moment geen enkel verschil meer, omdat je toch altijd wel ergens een nog natte bikini had tussengepropt- of ik droeg zo’n reizigersuniform van topje, Thaise vissershippiebroek en teva’s. Nu is de vraag welke Thomas-de-treintjes mee mogen en welke Little People.

Regelmatig krijgen wij -naast enthousiaste reacties- de vraag: waarom toch? De familie Klepkes met hun rare plannen, het is vast een vlucht. En als je terugkomt, wat dan? Ja, wat dan. Ik heb aan al die dingen zelf ook gedacht, vaak zelfs. Maar als je zo denkt, dan kun je maar beter helemaal niet meer op reis gaan, omdat het dan zo tegenvalt als je terug moet. En wat betreft die vlucht: wij willen gewoon nog eens graag wat anders zien. Met de mogelijkheden van de man zijn job en kinderen die nog niet leerplichtig zijn, kán het ook gewoon. “Not all those who wander are lost,”  Tolkien zei het al. Je kunt het zien als een vlucht, ook als een mogelijkheid je horizon te verbreden. En te zien of het gras echt groener is, daar, aan de andere kant van de wereld.

Lord_Of_the_Rings_wallpaper_by_JohnnySlowhand

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Eén reactie »

  1. Het gras ziet er op dit moment wel erg groen uit hier in nederland en vast ook in belgië…of het nog groener wordt van nog meer regen of zon daar aan de andere kant van de planeet, weet ik niet, maar ik zeg: “Ga ervoor…gewoon doen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s