Maandelijks archief: augustus 2013

Schijn

Standaard

Ik kan tegenwoordig geen tijdschrift meer openslaan of ik kom artikelen tegen van vertwijfelde journalistes die zich hardop afvragen waarom het toch lijkt alsof iedereen zijn leven zo op orde heeft, behalve zijzelf. Zoals in Ouders van Nu: “Als werkende moeder van twee (3 en 1 jaar) heb ik het gevoel dat mijn man en ik de laatste tijd langs elkaar heen leven. Volgens mij zijn we niet de enigen, maar het verbaast me dat je er zo weinig over leest of hoort. Wat je wél hoort, zijn dingen als: ‘Nee, hoor, alles gaat prima. Onze taken zijn heel duidelijk verdeeld’.”

In Red heeft de schrijfster in kwestie het over het feit dat ze zo slecht is in het onderhouden van haar sociale contacten, nu ze zo druk is met baan en gezin, en neemt zichzelf onder handen: “Het moet toch anders kunnen.” Eigenlijk vindt ze namelijk dat haar vriendschappen toch niet zoveel zouden moeten lijden onder het leven dat ze nu inmiddels heeft. Hoewel ik hun ‘zorgen’ zelf erg goed begrijp, vraag ik mij toch af met wat voor soort mensen die journalistes dan wel omgaan.

De meeste mensen die ik ken komen er namelijk zonder meer eerlijk voor uit, dat hun leven het grootste deel van de tijd helemaal niet zo goed georganiseerd is. Zoals een vader die ik onlangs sprak, de helft van een bevriend stel. Tijdens een avondje ‘Zomer van Antwerpen’, met onze voeten in het zand van een zomerbar, en een hip soort Mojito-biertje  (dat vooral smaakte naar afwasmiddel, maar dat terzijde) in de hand, praatten we wat bij. “Ik vind het best wel pittig, twee van die kleintjes,” merkte hij op, waarna we ervaringen uitwisselden over de rommel in huis, chronische oververmoeidheid, het opvoeden van peuterpubers, en een sociaal leven dat er zo’n beetje bij inschiet.

Voordat u denkt: “Die vrouw die daar haar tijdschriftjes leest en in hippe uitgaansgelegenheden staat te socializen, waar gaat die nu over klagen?” Nou, dat avondje weg was het eerste in maanden, en we hebben het welgeteld tot 11 uur volgehouden. En lezen doe ik in bed of op de wc (door columniste Aaf Brandt Corstius, moeder van twee peuters van 2 en 3, al eens omschreven als ‘heilige momenten me-time’) Maar toegegeven, ik heb ’t erg makkelijk in tegenstelling tot vriendinnen die in hun eentje een gezin runnen, die zelfstandige zijn en pas ’s avonds, als de kinderen eindelijk in bed liggen, kunnen gaan werken, maar er wel nog drie keer eruit moeten ’s nachts. Of die fulltime werken en ’s ochtends om zes uur op moeten nadat ze óók de halve nacht zijn wakker gehouden, die een gezin in hun eentje runnen of die niet zo makkelijk kunnen terugvallen op een oppas.

Iedereen heeft het erover dat het zo jammer is dat we elkaar zo weinig zien en dat zo’n week omvliegt, en het zo lastig is soms je dag te plannen met die slaapjes en de rest. Iedereen weet dat een middag weg met één of twee kleine kinderen voorbereiding en inpakwerk vergt dat vergelijkbaar is met een weekje basejumpen in Zwitserland. Niemand heeft daar altijd evenveel energie voor want we slapen allemaal te weinig.

Maar blijkbaar heerst er onder sommige mensen toch een soort taboe rond ‘Help, na een jaar zonder fatsoenlijke nachtrust heb ik wel eens geen zin in seks, de energie om een tafel in een leuk restaurant te boeken, naar de andere kant van het land te rijden, is laat opblijven een straf.’ Of: ‘De combinatie gezin/werk/huishouden etc. zorgt er voor dat ik alles tegelijk moet doen maar nergens tijd voor heb’.

Wat me stoort is de teneur van sommige dergelijke artikelen, dat je wel kinderen mag hebben, maar het blijkbaar niet mag laten merken. Dat is niet alleen onmogelijk, als je onder vrienden al zo de schijn moet ophouden, is het ook best wel sneu. Maar misschien komt dat wel omdat de mensen die ik ken, heel regelmatig een boekje open doen over hun niet zo heel perfecte leven. Juist fijn dat je dat af en toe even bij elkaar kwijt kunt. Het relativeert ook lekker, en dan voel je je weer normaal (zoals ik al zei: ik herken de zorgen).

Ik wil hier dan ook iedereen bedanken voor jullie openhartigheid en iedere keer dat er weer iemand met een ‘heel herkenbaar!’  reageert op een blog- of facebookpost of iets wat ik net verteld heb. Voor het wederzijdse begrip dat frequent afspreken of ellenlange telefoongesprekken niet altijd mogelijk zijn, dat we soms iets moeten cancelen wegens een ziek kind, de driftbui van een peuter die een goed gesprek verstoort, of hoe lastig het is de agenda’s eens synchroon te krijgen. Dat ik blijkbaar niet de enige ben met kindertjes die wel eens niet luisteren, of het huis nooit aan kant krijg, hoe hard ik ook probeer. Of, zoals mijn man reageerde na een avondje terras, toen ik het na het etentje en drie drankjes wel voor gezien wilde houden: ‘We zijn ouders van jonge kinderen, wat dacht je dan?”

Afbeelding

Advertenties