tien paar All Stars

Standaard

Onlangs las ik een artikel in de Gazet van Antwerpen met als titel: ‘Mijn kind heeft tien paar All Stars’. Aan het woord waren moeders  die hun shopverslaving projecteerden op hun kinderen. In plaats van zich een slag in de rondte te kopen aan volwassen designerspul, deden de mama’s dit nu voor hun kinderen. Ook al weten ze heus wel dat hun kind er zeker binnen het half jaar weer uitgroeit. Ik moet zeggen: had ik een bankrekening à la Victoria Beckham of Kim Kardashian, dan was ik wellicht ook zo iemand die slechts dure merinowollen babypakjes kocht of ieder kledingsetje liet matchen met het mijne. Maar ja.

Hoewel ik de naam heb van mooie kleding te houden en graag te shoppen: mijn kinderen hebben géén tien paar All Stars, dragen géén mini-Chanel, baby-Gaultier of Stella McCartney. Ik mag graag neuzen tussen al het leuke spul van Imps&Elfs, Lily-Balou, KidsCase en al die andere creatieve, prachtige kinderkleding. En soms koop ik dat. Maar ik ben ook wel wijzer geworden.

Ik schat zo, dat rond de leeftijd van 3 of vier jaar kinderen misschien enige interesse krijgen in wat ze dragen. Voor die tijd gaat het er vooral over of ze kleding aan dan wel uit willen trekken. Mijn dochter wil bijvoorbeeld nog geen nanoseconde stil liggen tijdens het verschonen. Het zal haar worst wezen of ze de dag doormoet met een los rompertje of slechts één arm door de mouwen van haar jurkje.

Zoon kan moord en brand schreeuwen als ik hem een ander t-shirt wil aantrekken, de reden hiervoor wordt me echter nooit duidelijk. Soms krijg ik verzoeken als ‘broek aan’, ‘ broek uit’, ‘ pyamavest’ of ‘ pyamabroek’ (Dat draagt ie trouwens wel het liefst, zijn pyjama. Naast Crocs. Maar oké, hij is een peuter). Bij een kruipende baby houdt je een legging ongeveer een halve minuut in zijn oorspronkelijke kleur, een vestje blijft misschien vijf minuten schoon. Dacht ik eens handig te zijn en Anna alvast om te kleden voor de nacht, vallen de slierten pasta plus spaghettisaus pardoes in de kraag van het pyamapakje tijdens het avondeten.

En een peuter die zindelijk wordt, ze zouden er wat mij betreft wegwerpkleding voor mogen ontwerpen. Zoiets van maïs of weet ik veel wat voor vezels die je kunt gebruiken die vanzelf oplossen in de compostbak of zo. Want het is me al overkomen dat er per ongeluk een drol in de wasmachine belandde en er voor zorgde dat de hele was er naar rook, een lucht die ik er ook na 3x op 60 graden maar amper uit kreeg. En denk maar niet dat een driejarige luistert wanneer je zegt: “Laat die bal maar liggen in die plas, mama haalt hem er zo wel ui….”

Ik vind het verder ook belangrijk dat kinderen kunnen bewegen. Voor Louie kocht ik eens zo’n heel hippe afzakjeans, waardoor het arme jochie, dat toen nog niet zo goed kon lopen, om de paar meter hard op de grond smakte als hij probeerde te rennen. Dat vond ik zielig. Bij Anna belanden rokjes steevast onder haar oksels en schattige ballerina-schoentjes zijn vervaarlijke struikelobjecten, omdat ze niet aan haar voetjes blijven zitten. Omdat ik dit alles zeer stresserend en vermoeiend vind, denk ik tegenwoordig (in tegenstelling tot vroeger) drie keer na eer ik iets koop. Ik vind het daarbij erg zonde erachter te komen dat iets nooit gedragen is, of te duur om vies te maken. De hele dag als een bezetene achter je kinderen aanrennen, omdat je niet wilt dat hun door jou zorgvuldig gestylde outfits vies worden, nee bedankt.

“Voor mezelf slaag ik niet meer,” zegt een van de moeders in het artikel. Dat herken ik. Het gebeurt me regelmatig dat ik me net aangekleed heb, en een van de kinderen zijn of haar snotneus afveegt aan mijn broek of schone shirt, wat zo’n fijn glimmend slakkenspoor achterlaat. Of er weer een van hen me met plakhanden bij mijn trui grijpt. Sowieso wordt er veel aan kleding getrokken. Ik kan me dus wel opdirken, maar heeft het zin? Mijn credo dat je er ook als moeder leuk uit moet blijven zien, lijdt daaronder: ik weet niet meer wat ik aan moet trekken om er toonbaar uit te zien én kleding die tegelijkertijd iets kan hebben, en er ondertussen niet bij te lopen als een voddenbaal. Iets met ‘zijde’ of ‘dry clean’ in het etiket? Vergeet het maar.

Een luxeprobleem, ik weet het. Maar dat gedoe met mode, of het gevoel een soort van eigenwaarde te willen behouden, is blijkbaar niet iets wat er zomaar uitgeramd kan worden. En zei ik eerder dat het mijn dochter niets kan schelen hoe ze eruit ziet? Ze is heel blij met haar Little People Boerderij, maar ze is pas echt gelukkig als ze met een paar schoenen kan rondsjouwen. En nu ze echt goed stapt, moest ze natuurlijk een paar voor zichzelf. Iets met echte zolen, en een riempje. Meisjesschoenen.

Kijk, en dan ga ik toch overstag. Geheel in de geest van haar familie -de generaties vrouwen vóór haar gingen ook graag voor opvallend- twijfelden we tussen goud en knaloranje. Na lang beraad werd het goud. Zich zeer bewust van die gekke dingen aan haar voeten stapte ze de winkel rond, steeds enthousiaster. Fier is ze nu op haar gouden schoentjes! Ik weet het, ik trapte in de truc die de marketingmensen van kinderkleding handig toepassen-alles wat klein is, is schattig en alleen het beste is toch goed genoeg? zoiets, maar het is blijkbaar toch ook een genendingetje. Mooie schoenen, dat kun je als moeder je dochter toch niet ontzeggen.

P1020028

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

»

  1. ja..dat raakt me diep…maar ben nu wel erg nieuwsgierig om je dochter met die schoentjes aan te zien. Het klinkt voor haar als een ‘oh zo machtig gevoel die aan te hebben’…mag daar een plaatje bij?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s