Amelia

Standaard

Het was op een van die zeldzame zonnige ochtenden van dit voorjaar dat ik weer eens een poging ondernam het magazine van de weekendkrant te lezen, iets wat zonder onderbreking tegenwoordig niet echt vaak mogelijk is. Gewapend met een latte verdiepte ik mij nietsvermoedend in een artikel over vrouwelijke vliegeniers. Stoere dames met een brevet en een eigen toestel, om aan te tonen dat de sportvliegveldjes niet alleen bevolkt worden door gepensioneerde zestigplussers die goed in de slappe was zitten. Ik vond het een leuk artikel: in het kader van de emancipatieontwikkelingen van de laatste tijd zeg maar, had het eens een luchtige invalshoek, vrouwen in de lucht zijn nou eenmaal écht een minderheid.

Soms zou ik willen dat ik ook kon vliegen. Ik ben erg geïntrigeerd door het verhaal van Amelia Earhart, de eerste vrouw die de Atlantische Oceaan overvloog en die op mysterieuze wijze verdween in een poging de wereld rond te vliegen. En achter ons huis ligt een vliegveld, waar regelmatig iemand met een oude Spitfire het luchtruim onveilig maakt. Alleen al het geluid van de motor van dat ding geeft zalige rillingen. Je wéét dat hij ieder ogenblik ergens kan verschijnen, en dan schrik je toch als hij plotseling opduikt achter de huizen, om vervolgens weer steil richting blauwe hemel te gaan. Het kan niet anders of die piloot beleeft letterlijk iedere keer een gigantische egotrip. ‘Kijk mij eens durven’ En zo is het ook. Mijn coördinatie-, technisch- en wiskundig vermogen zijn helaas dusdanig slecht dat ik waarschijnlijk niet eens verder zou komen dan ‘daarginds bij de zendmast linksaf’ en vervolgens verdwalen, als ik al van de grond zou raken. Maar goed.

Een van de geïnterviewden was een ambitieuze 23 jarige pilote. Net afgestudeerd, opgeleid voor het grote werk, Boeings en zo. Een mooie, enthousiaste meid, zo kwam ze over op de foto naast haar sportvliegtuigje, een type toestel gemaakt voor kunsten in de lucht. Marlotte, zo heette ze, wilde stuntvlieger worden en volgde momenteel een cursus. Gaaf, dacht ik, zo iemand die haar passie volgt, alles zo duidelijk voor ogen heeft. Met zo iemand zou ik durven meevliegen in haar 747, ook al was ze nog maar 23. Ik wilde net met een zucht de pagina omslaan toen mijn oog viel op de kleine lettertjes waar normaal gezien dingen staan als: ‘De namen van de geïnterviewden zijn om privacyredenen gefingeerd’. Nu stond er: ‘Op 22 oktober 2012  botsten boven Dronten twee vliegtuigjes in de lucht tegen elkaar. Een van de overledenen was Marlotte Dingemans die vlak daarvoor was geportretteerd voor dit artikel. De familie beschouwt dit portret als een eerbetoon.’

Ik kende dit meisje niet. En zo’n ongeluk is hoe dan ook verschrikkelijk. Vaak zijn het niet meer dan berichtjes in de krant, wanneer je erover leest. Maar het raakte me denk ik extra hard omdat ik, tot een paar regels te voren, er echt van overtuigd was dat het er ging komen, dat stuntteam, onder leiding van dit stoere meisje dat zo enthousiast aan het woord was in het artikel. Ik vond haar wel een held, een belofte. En nu is ze er niet meer.

‘Wij(?) zijn apetrots op dit kind, dat werkelijk heeft geleefd voor 200 procent. Alles uit de kast, genieten! Dit verhaal komt Lot toe. Ze wilde haar enthousiasme graag met de wereld delen,’ zo stond te lezen in het stukje met de kleine lettertjes, waarin de moeder van het meisje aan het woord werd gelaten. Wat mij betreft heeft ze dat, ook nu nog, bereikt.  Want voor mij is zo iemand als Marlotte een ware inspiratiebron, iemand die me meer aanzet tot nadenken dan bozige ministers die me proberen bang te maken inzake pensioenen en carrières. Deze meid leefde gewoon haar leven en deed wat ze wilde doen. Ze nam een enorm risico, maar ze deed het maar. Fantastisch. Mijn koffie was koud geworden. Dochter Anna kwam aangekropen, en hees zich overeind aan mijn broek (als in: meekomen, ik wil stappen). De zon scheen, de vogeltjes floten. Ik legde mijn tijdschrift opzij. Hoe zei Amelia Earhart het ook weer?’…Decide…whether or not the goal is worth the risks involved. If it is, stop worrying….”

sn_ts_122210_hdr1

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

»

  1. Hallo,

    Ik las jou berichtje op bewust emigreren, wat gaaf dat jullie 8 maanden op avontuur gaan, hoe doen jullie dat met werk?
    Wij willen ook dolgraag emigreren, maar ik zit zo met mijn ouders in mijn maag, dat blijft gewoon echt zo vreselijk moeilijk, dat stukje op bewust emigreren over ouders ik zo herkenbaar.

    Gr Mirella

    • Hoi Mirella,
      Leuk dat je reageert,
      tsja wij hebben de mazzel dat mijn man huisarts is en dus overal zo’n beetje aan het werk kan. Hij heeft al vier jaar in Nieuw-Zeeland gewerkt (voordat wij elkaar leerden kennen), en heeft daar nu een permanent Residency, wat wil zeggen dat hij er zou mogen blijven wonen en familie mee kan nemen. ikzelf werk momenteel niet, was altijd freelancer maar met komst kinderen en (tijdelijke) emigratie besloten er even tussenuit te gaan. Overweeg wel om ook iets in de gezondheidszorg te gaan doen.
      Reden voor mijn man om terug te komen destijds was ook familie, en inderdaad, het is een groot punt. We overwegen ook, moesten we echt perse voorgoed het land uitwillen, een land dichterbij te kiezen, maar zijn nog niet overtuigd van de mogelijkheden die we nu onderzoeken, zoals Frankrijk en Zweden. Waar zouden jullie heen willen?groetjes,
      caroline

  2. Hallo Caroline,
    Ik lees net jou blog. Wat heel mooi geschreven! Marlotte is mijn nichtje en de manier hoe je reageert op het artikel van de volkskrant ontroert mij! Geweldig dat Marloote ook jou inspireert!

    • Dag marieke,
      dank voor je reactie, ik had er eigenlijk niet eens goed bij stilgestaan dat mogelijk familie/vrienden van Marlotte dit ook zouden lezen!Ik heb zelf niet zo lang geleden mijn moeder verloren en ik weet dat er weinig is dat echt ‘troost’ kan bieden wanneer je een zeer dierbaar iemand verliest,toch hoop ik dat het mss een beetje helpen kan, te weten dat ook ‘buitenstaanders’ zien wat voor een bijzonder iemand ze was. Haar verhaal raakte me echt.
      groetjes,
      Caroline

      • Dank je voor je reactie! Je hebt helemaal gelijk! Heel mooi dat Marlotte ook nu nog andere mensen inspireert… Ik wens jou ook veel sterkt met het verlies van je moeder! Hoop dat ook jij de troost krijgt/vindt.
        Warme groet, Marieke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s