Beste Sofie Verschueren

Standaard

Dank, dank voor je mooie pleidooi aan het adres van Minister van Werk Monica de Coninck, die het nodig vindt van leer te trekken tegen parttime- en niet werkende vrouwen, en degenen die overwegen hun voltijdse werkweek te verkorten zodat ze wat meer tijd hebben voor hun gezin (sofinesse.be onder het kopje ‘hoogachtend’). In Nederland, waar ik niet meer woon maar wel vandaan kom -de reden dat ik het nieuws daar nog zijdelings volg- woedt dezelfde (eeuwigdurende) discussie: eens in de zoveel tijd wordt er weer een blik clichés opengetrokken om aan te geven waarom je als vrouw toch vooral voltijds aan het werk moet.

Jij, voltijds werkende moeder, geeft aan je droomjob bij de radio te hebben gevonden (een soort job die hard bevochten en zeer schaars is) en dus in de ogen van de minister voldoe je aan alle voorwaarden voor de moderne vrouw van nu. Alleen, je vindt het zeer jammer geen tijd over te houden voor je zoontje van 11 maanden die vijf dagen naar de opvang gaat en die je liever eens wat vaker zou zien. Ook financieel redden jullie het, ondanks die twee fulltime banen, maar net. Jij maakt je zorgen en vraagt je hardop af hoe het moet in de toekomst, omdat je constant het gevoel hebt te moeten jongleren om de combinatie werk&gezin een beetje te laten functioneren, en ondertussen willen jullie je bescheiden huis afbetalen. Eigenlijk werkt het in jouw ogen dus niet echt. In je brief vraag je om hulp en heb je vele vragen, waarop je geen antwoord krijgt van de minister.

Jouw pleidooi kent veel aanhangers, die zich herkennen in je verhaal en ook tegenstanders, die vinden dat je niet moet zeuren. Een aantal noemt je en verwend nest. Omdat het normaal is dat jonge gezinnen weinig tijd en middelen hebben, omdat moeders -werkend of niet- er vroeger helemaal alleen voor stonden en de mensen in de Derde Wereld er nog veel erger aan toe zijn (wat op zich waar is, maar bezijdens de kwestie in dit geval. Jij zegt zelf dat je best beseft hoe goed je het hebt).

De grootste dooddoener vond ik wel de reactie op jouw schrijven van de Vlaamse minister -de vrouw die zo vurig pleit voor seksegenoten in fulltime banen- namelijk dat je niet alles kunt hebben. Met andere woorden: zolang jouw kind vijf dagen in de opvang zit en jij werkt, is er toch niks aan de hand en maak gebruik van de systemen die er zijn of spreek je vriend aan op zijn verantwoordelijkheden (wat je beide al gedaan hebt, je man is daarbij een toegewijde en ‘moderne’ vader). Of je anders misschien moet overwegen toch minder te gaan werken en een voortrekkersrol op je te nemen in het mannenbolwerk dat de mediawereld is?

Mijn verhaal is tegenovergesteld aan dat van jou: ik ben thuis bij mijn kinderen. Echter mij wordt de keus om mijn (betaald) werkende bestaan voorlopig vaarwel te zeggen niet in dank afgenomen. Ik ben in de ogen van de minister van onderwijs van Nederland verwend omdat ik ‘teer op de zak van mijn man’ (haar woorden) en naïef, dat ik het in mijn hoofd haal voor mijn kinderen te willen zorgen. Omdat de kans er dik in zit dat het van een scheiding komt, en eenmaal weg van de arbeidsmarkt raak ik nooit meer aan betaald werk. Ondanks een dreigende krapte op diezelfde arbeidsmarkt in de toekomst waar zij over spreekt, zal ik dan opeens te oud worden bevonden. Dat kinderopvang ook geld kost, dat er een tekort aan is en het niet altijd even goed functioneert, dat er tegenwoordig hopeloos veel mensen zijn die hoogopgeleid zijn en werkeloos, en dat mensen zoals ik (opgeleid voor sector die nu hopeloos onderbetaald is en waar je amper een baan in vindt) zich sowieso beter laten omscholen, daar gaat ze even aan voorbij.

Ik ga hier even in het midden laten hoe en waarom mijn situatie is ontstaan, het is een combinatie van een samenloop van omstandigheden en idealen, maar toch herken ik mij in jouw pleidooi. Want in de opmerking van de minister dat je niet ‘alles’ kunt hebben, heeft ze gelijk wanneer je als jong gezin dure vakanties en luxeartikelen misschien moet vergeten. Of tijd om uit te gaan of voor de macramee- of fitnessclub. Maar jij bedoelde er juist mee het vinden van een goede balans in werk- en gezinsleven. En ja, inderdaad zou je kunnen spreken van een typisch westers luxeprobleem.

We hebben het inderdaad goed, veel beter dan vroeger of dan veel mensen in de wereld zo je wilt. Maar ik vind net als jij de vraag op het recht om voldoende tijd met je kinderen te mogen doorbrengen een heel wezenlijke (dat is het stukje idealisme). En ik vind het vrij eng hoe onze maatschappij evolueert tot een samenleving waarin alles en iedereen wordt afgemeten aan economische rendabiliteit. Dat is namelijk wat in mijn ogen (en daarin sta ik niet alleen) doorschemert in dit hele verhaal.

Onlangs las ik bijvoorbeeld in De Volkskrant dit (http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3442979/2013/05/17/Word-je-als-mens-M-V-wel-gelukkig-van-al-dat-harde-werken.dhtml) artikel, waarin Gerhard Hormann zich heel terecht afvraagt wat voor overspannen verwachtingen een minister (in dit geval de Nederlandse Jet Bussemaker) heeft van de wereld waarin alle vrouwen fulltime moet werken: ‘Wie een karikatuur wil neerzetten van onze samenleving – en dat doet Bussemaker in haar eigen emancipatienota feitelijk ook – kan vaststellen dat we eerst onze kinderen onderbrengen in crèches en onze ouders in bejaardenhuizen (noot: in Vlaanderen mag het eten van een bejaarde 4 euro per dag kosten), waarna we onszelf de hele week vrijwillig opsluiten in kantoortuinen. Dat eerste doen we zogenaamd omdat dat ‘goed voor hun ontwikkeling is’, het tweede omdat dat ‘voor hun eigen bestwil is’ en het laatste voor onze eigen ‘persoonlijke ontplooiing’.’ Tijd voor iets anders blijft er niet over, dus wordt het er uiteindelijk beter op?

En dan het feminisme, ja het feminisme. Het is een groot goed wat er met de emancipatie bereikt is, maar soms lijkt het alsof die nu als excuus gebruikt wordt, zo valt ook in het artikel te lezen. De schrijver vindt het jammer dat men vooral blijft hangen in eindeloze man/vrouw discussies, ‘Terwijl wie verder kijkt, ontdekt dat in de emancipatienota eigenlijk de manco’s van een dolgedraaide maatschappij worden blootgelegd waarin alles alleen nog maar om economie draait.’ Het gaat, met andere woorden, helemaal niet om vrouwenemancipatie. Het hele verhaal geldt natuurlijk net zo goed voor mannen.

Net als jij in jouw positie (zoals je zelf zegt), voel ik mij in de mijne bijzonder bevoorrecht. Daarom, als verwende huismoeder, die het geluk heeft haar kinderen van dichtbij te zien opgroeien, steun ik jouw brief. Ik ben niet iemand met een gedachtegoed uit de jaren vijftig, dat vrouwen het best af zijn thuis, ofzo. Echt niet. Net zoals jij jouw verhaal hebt, is mijn verhaal het mijne. En de ministers hebben ergens ook een punt, als ze zeggen dat je moet nadenken eer je je carrière opgeeft, of besluit je beroepsleven anders in te delen. Maar ik hoop dat er een zinvolle discussie ontstaat, waardoor meer mensen de kans krijgen flexibel te zijn en de mogelijkheid krijgen hun leven in te delen met iets meer keuzevrijheid. Want tot hiertoe is vooral tijd de nieuwe luxe.

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s