Birthday boy

Standaard

Ik herinner me een moment drie jaar geleden, toen we na een half uur worstelen met de Maxi-Cosi en de autogordel de parkeergarage van het ziekenhuis uitreden, en werden bedolven onder een regen van bloesemblaadjes (en denkbeeldige vioolmuziek). Als om onze kersverse baby welkom te heten in de wijde wereld.

Een van de vele romantische momentjes die in schril contrast staan met de woedende peuter die nu het huishouden domineert. Even ter nuance: het is niet zo dat wij een permanent nukkig kind hebben. Hij is ook nog steeds lief en gezellig en heel erg enthousiast. Maar laatste tijd echter bereikten de driftaanvallen een soort van piek.

Ik was dan ook even perplex toen ik Louie, tussen al het ‘nee’ ‘niet!’ en ‘saai’ opeens ‘tof’ hoorde zeggen. De eerste keer dacht ik dat ik het niet goed had verstaan. Ik zei zoiets als: ‘Wat een mooie auto hè?’ en hij zei: ‘Tof!’ Maar onlangs wees ik hem, tijdens een educatief momentje in het park, de blaadjes in de beukenhaag aan. ‘Kijk, Louie, nieuwe blaadjes, het is lente!’ Waarop hij vrolijk reageerde: ‘Dat is tof hè, mama?’ Ik had het dus écht goed gehoord.

Toen ging hij ervandoor in zijn typische dribbelpasje, een eekhoorn achterna die tussen de grote bomen scharrelde, mij in verbazing achterlatend, zowel wat betreft zijn humeur als zijn plotselinge spraakontwikkeling. Zijn zonnige stemming hield een paar dagen aan en ik dacht dus: die is erdoor, vanaf nu kan ik weer normaal naar de winkel, het zwembad, of hem laten spelen met de auto’s van andere kinderen zonder dat ik wegga met een krijsend kind onder mijn armen. Gaat hij braaf met twee woorden spreken en wordt er niet meer tegengestribbeld bij zo’n beetje alles wat ik voorstel.

Die gedachte kwam op omdat mijn schoonmoeder zei: ‘Eens ze drie zijn, is het voorbij met de kuren.’ Ze heeft vier zoons, ze moet dus wel gelijk hebben. Maar ik ben blijkbaar  te vroeg gaan hopen. Want de verandering was van korte duur: een paar dagen na het voorval was het weer heel de tijd van: ‘Nee, niet! Of: ‘Nee, dat dacht ik niet hoor,’ (maar ook in volzinnen blijft het tegenstribbelen) werd er weer gejengeld en moest ik onderhandelen over het potje. In het kwadraat, alsof hij de schade in wilde halen. ik zal dus nog moeten wachten. Ook al is hij nu drie jaar. ‘En drie pakjes,’ zegt hij steeds, want dat heeft zijn opa uit Nederland beloofd. Die komt zaterdag. Dat is nog zoiets: hij begint dingen te onthouden. Ja, de kleine meneer maakt sprongen. Grote en dwarse.

Afbeelding

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s