de overbodige ouder…

Standaard

Kinderen spiegelen je eigen gedrag’ hoor ik wel eens vaker. Dat klopt. Heb ik een rotbui of haast, reken dan maar dat de kindertjes dit haarfijn aanvoelen, en ik getrakteerd wordt op een partij jengelen, languit-op-de grond-werpen, treuzelen en theatraal gedoe. Nu zoon zijn eerste stapjes richting onafhankelijkheid begint te zetten, zie ik de eerste resultaten van onze opvoeding, waarbij ik me natuurlijk constant afvraag ‘of ik het wel goed doe’.

Zoon kakt nog steeds wel eens op het parket, en met de beleefdheidsvormen is nog wat werk. Vraag je, als hij bij de bakker een koekje krijgt: ‘Zeg eens dank u, Louie!’ Dan reageert hij: ‘Dank u Louie.’ Ook bijt hij af en toe zijn zuster flink in haar hand. Hij bedoelt het niet echt slecht, maar beseft gewoon nog niet dat je een ander  pijn kunt doen, iets waar ik hem dus helaas zelf nog aan moet herinneren. Boeken en artikelen over opvoeding komen soms van pas qua bepaalde tips, maar wanneer ik ergens lees dat kinderen tussen twee en vier in staat zouden moeten zijn om de vaatwasser uit te ruimen, realiseer ik me weer dat je ze vooral met een korrel zout moet nemen (al ga ik misschien toch eens proberen of het niet waar kan zijn, van die vaatwasser).

En volgens ‘Oei ik groei’ zou mijn oudste inmiddels als achterlijk bestempeld kunnen worden, omdat hij er geen behoorlijke volzinnen uitgooit. Hij houdt het namelijk liever bij éen kort en krachtig woord, als het even kan. Naast ‘nee’ is ‘saai’ zijn nieuwste favoriet.’Wil je een boterham met confituur?’ ‘Nee, saai!’ ‘Kom, we gaan naar school!’ ‘Nee! Sssaai!’ ‘Wil je dit Pieter-Post filmpje zien?’ ‘Nee, saai!’ ‘Ga je mee wandelen?’ ‘Saaisaaisaaijjj!!’ Op het moment dat ik me afvroeg of het allemaal echt zo vervelend is bij ons thuis, werd ik wat geruster toen ik hem ook ‘saai’ hoorde antwoorden op ‘Geef je opa een dikke knuffel?’ ‘Zullen we je tanden poetsen?’ en ‘Ga je op het potje?’ Eigenlijk op dus zo’n beetje alles, dus hij zal de context ervan niet doorhebben.

Gek genoeg is dat wel het geval bij ‘bang’. Onze man is een schrikachtig ventje. Zodra er iemand de trap af komt bijvoorbeeld, of de kamer binnen, en hij ziet je nog niet, roept hij hard: ‘Bang sijn!’ En racet met een gezichtje in de paniekstand tussen de benen van vader of moeder, of gaat, als dat niet kan, achter de bank staan. En natuurlijk vraag ik me voortdurend af ‘of het allemaal aan mij ligt’. Hij spiegelt het gedrag van zijn ouders, toch? Maar welk gedrag dan? Een moeder vertelde me laatst dat haar kleuterdochter een tijdlang de gewoonte had van alles in plastic zakjes te stoppen. Ook zij  vroeg zich af of er soms iets abnormaals gebeurde binnen het gezin wat ze had gemist.

Wanneer ik op een dag polshoogte kom nemen bij Louie, die met zijn trein speelt in de woonkamer bij mijn vader, blijft hij stuurs voor zich uitkijken terwijl hij zegt: ‘Mama doorlopen’, wat ik licht geschokt ook doe. Tsja. Misschien is het dat: sommige dingen bedenkt ‘ie toch echt zelf. En op een dag gaat hij alles zelf moeten doen, dus ik kan er maar beter aan wennen dat er een soort van initiatief genomen wordt. Laatst las ik ergens een uitspraak van een bekende kinderpsycholoog: ‘Een van de belangrijkste taken van ouders is het zichzelf overbodig maken.’ Ik doe blijkbaar toch iets goed.

Afbeelding

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

»

  1. Bedankt voor de mooie gedachten over het leven .voelt fijn om te lezen . Wat we vooral moeten doen is zo veel mogelijk te zijn hoe een kind is .doordenkertje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s