griezelboek

Standaard

Ik ben bezig aan een boek. Mijn plan is -zonder al teveel over het onderwerp te willen verraden- een soort spookverhaal te schrijven, tegen een historische achtergrond, met hier en daar ook horrorelementen. En daar heb ik momenteel een probleem mee.

Sinds mijn vroege jeugd ben ik fan van alles wat met griezelen te maken heeft. Ik herinner me dat mijn moeder ooit een bladzijde in een kindertijdschrift moest afplakken omdat er een vampier (of liever: iemand verkleed als) in stond, maar ondertussen vond ik het razend spannend. Toen we ons in de tweede klas lagere school door muziek moesten laten inspireren tot een verhaal, schreef ik bij een dramatisch klassiek stuk over ‘bloed dat van een stoel droop’.

Iets ouder keek ik samen met mijn beste vriendinnetje naar (heel slechte) horrorfilms op tv als haar ouders uit waren. Een van de eerste was ‘Die Nacht der Reitenden Leichen’. Een Italiaanse (Duits nagesynchroniseerde) film uit de jaren zeventig over een groepje vrienden dat ruzie krijgt tijdens hun gezamenlijke vakantie, waarop een van de vrienden (een brunette die met een blonde deerne in competitie lag over een van de mannen in het clubje) boos met de trein vertrekt. Onderweg stapt ze uit bij een verlaten ruïne van een middeleeuws kasteel om de nacht door de brengen, wat ze doet in de catacomben, in haar slaapzak en slechts gekleed in een luchtige doorschijnende babydoll, met alleen een draagbare radio (en haar zaklamp!) als gezelschap. Dit alles moest een soort logische beslissing lijken, wat het natuurlijk niet was. Maar de film was naast griezelig geloof ik ook sexy bedoeld, al vonden wij het volstrekt hilarisch: ergens in je blote tieten in een kerker gaan liggen, duh, dat was vragen om problemen.

Het duurt natuurlijk nog geen halve minuut-waarin het slachtoffer zenuwachtig rondkijkt- of er wordt ingezoomd op een grafzerk, een rottende hand komt tevoorschijn, en niet veel later staat er een heel legertje zombies  te half vergaan paard klaar om de wulpse dame te grazen te nemen. Ze zet het – in haar witte babydoll- op een lopen, maar niet voor lang.

Het feit dat mij dit alles nog zo goed herinner, geeft wel weer dat het, ondanks het niveau van de film, toch indruk heeft gemaakt. Ik sliep er nachten niet van. Die rottende lijken waren natuurlijk stiekem best wel eng. En mijn fantasie ging er volledig mee op de loop. Vooral omdat de zombies eigenlijk door zwarte magie tot leven gewekte tempelridders waren, en die hadden toch echt bestaan! Mysterie, spookverhalen en griezelfilms- en boeken, het kon me altijd blijven boeien.

Totdat ik kinderen kreeg. Ik herinner me dat ik zwanger van mini 1 met man naar de nieuwste Quentin Tarantino ging ( niet eens horror) en we beiden helemaal onpasselijk werden van de bruutheid ervan. Na het zien van de in mijn ogen engste film aller tijden -Insidious (google maar eens) , was het met griezelfilms ook gedaan.

Helaas sinds een poosje dus ook met mijn inspiratie. Hoe nu verder? Ik weet het niet. Ik probeer het wel: ik kan het toch niet laten ‘Walking Dead’ te kijken, en ‘Grimm’ is gewoon een goeie serie. Maar helemaal onbevangen griezelen, het lukt me niet meer, laat staan erover fantaseren. Dus ofwel vind ik er een interessante weg in, ofwel verschijnt er over een poos een hopeloos foute kasteelroman van mijn hand.

Afbeelding

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

»

  1. wellicht ter inspiratie: ball of the vampires…is iets luchtiger…ook in een kasteel
    en denk dan aan maxima, willem alexander…zet er craayenhof bij als de pianist in the ball …the vampires? …Magisch realisme?…ik kijk ernaar vooruit…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s