Verjaardag en Zwaartekracht

Standaard

Gister ben ik 35 geworden. Ik had verwacht dat ik daar misschien iets bij zou voelen, in de geest van een naderende midlifecrisis ofzo. Dat is niet het geval, gelukkig. Ik herinner me nog wel de eerste keren dat ik met ‘mevrouw’ werd aangesproken door meestal kleine kinderen. Dat je, zeg, twintig bent en in de ogen van een kleuter al oud. Dat vond ik wel vrij shocking en het kon me echt een paar uur dwarszitten: ‘Ik ben toch geen mevrouw zeker?!‘ Maar ik ben me sindsdien eigenlijk ook nooit zo mevrouwig gaan voelen. En wat is eigenlijk een mevrouw? Iemand met een bontjas, die iedere dag haar tegelvloer met de Swiffer te lijf gaat? Sommige mensen zijn trouwens al sinds hun geboorte ‘oud’.

Volgens de nieuwe richtlijnen -zoals beschreven in damesbladen, dus pin me niet vast op wetenschappelijke gegevens- is 35 het nieuwe 25, zoals 40 het nieuwe 30 is en (dit maakte mijn schoonmoeder blij) 65 het nieuwe 55. Mijn oma, die 94 werd, begon altijd een beetje boos te briesen als haar bijvoorbeeld werd voorgesteld om leuke uitstapjes met een vrouwenclub te gaan doen ‘Zo’n bus vol oude mensen, mij niet gezien’ dus ze zal het roerend met  deze richtlijnen eens geweest zijn (negentig is het nieuwe tachtig!).

Ik weet ook wel dat het een beetje een manier is om jezelf voor de gek te houden, hoor. De rimpels, lichaamsdelen en huidplooien die het Zuiden opzoeken, grijs haar, vouwen die niet meer meteen uit je gezicht gaan als je wakker wordt- dat is wel degelijk echt. Net als alle Verantwoordelijkheden, enzo.

En er komt gewoon een dag dat kekke staartjes boven je oren en een minirok slechts een foute associatie oproepen aan een Britney Spears-clip en dat je moet stoppen met het kopen van beprinte shirts van de Divided- afdeling van H&M (of het kopen op die afdeling in het algemeen).

Maar soms hoor je van mensen -die je misschien echt oud zou noemen-, dat ze soms zo schrikken als ze in ze spiegel kijken, omdat de  persoon die hen aanstaart zich nog steeds hetzelfde voelt als toen ‘ie twintig was, dat alleen de rest niet meer meewerkt. Eigenlijk voelen ze zich jong. Van geest dan toch. Waarschijnlijk de reden van hun hoge leeftijd (ik heb dit mijn oma nooit gevraagd, wel weet ik dat ze op hoge leeftijd nog een buikwandcorrectie overwoog en weer wilde gaan fietsen). Age ain’t nothing but a number, inderdaad, en blijkbaar vinden veel meer mensen dat. De tijd van een plooirok op je 25e of achter de geraniums op je zestigste, of zelfs zeventigste, is allang voorbij. En dat is fijn. Ik ben 35, maar gevoelsmatig mag er tien jaar af. Op al dan niet mevrouw zijn staat geen leeftijd. En ondertussen kun je slechts proberen te vechten tegen de zwaartekracht, en naar de kapper gaan.

Afbeelding

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s