Aside

Het is de tweede week van Louie’s  schoolcarrière. Onze kleine driftkop heeft zich ontpopt als een ideale leerling, meestal dan. Een ‘karaktertje’ noemt juf Fleur hem op dag drie, als het nieuwe er al wat af is en onze jongen zich zijn gewoonte om overal dwars tegenin te gaan herinnert. Zijn lerares heeft algauw door dat niet alleen zijn leeftijd maar ook zijn koppigheid hem soms parten speelt, maar daar weet ze wel raad mee, knipoogt ze me nog toe. Op dag vier kom ik binnen en hangt hij aan de rokken van zijn nieuwe  BFF (Best Friend Forever, een rol tot nu toe weggelegd voor mensen als zijn opa, peter, moemoe en de babysit).

Lovend spreekt ze over hoe lief en enthousiast hij wel niet is, en is oprecht aangedaan van de lieve knuffels die ze van hem krijgt. Opeens doet meneer mee met kleuren en knutselen -terwijl hij thuis elke vorm van creatief entertainment weigerde. Ja, ze weet er inderdaad raad mee, en zo te merken op een leuke manier ook nog.

Helemaal verbazen doet het me niet, want wat ik me van mijn kleuterschooltijd herinner is niet alleen de geur (op de school van Louie ruikt het exact hetzelfde: schoonmaakmiddel, stof, vochtige kinderjasjes en een zweem parfum) maar ook hoe belangrijk De Juf was. Ik herinner ze me nog allemaal: de blonde Gemma van de peuterspeelzaal, Jozefien met haar korte jaren tachtig-coupe van de kleuterschool, die een lieve stem had,  juffrouw Jo, de directrice, (een beetje een pinnig mens van de oude stempel met een grijze watergolf), maar ook Monique van de eerste klas lagere school. Mensen die het begrepen als je niet mee wilde doen met vingerverven en waar je naar toe kon als het allemaal teveel werd, de drukte op het speelplein of in de Poppenhoek en die mooi konden zingen en voorlezen. Ook bezaten ze een flinke portie engelengeduld.

Een poosje terug bracht mijn vader een klein krantenberichtje mee: mijn basisschoollerares ging met pensioen. Op de bijbehorende foto zat Juf Monique tussen een hoop kinderen, met dezelfde Kate-Bush make-up, artistieke Cora-Kemperman-achtige kleding en woeste zwarte krullen (nu met grijs ertussen)die ze in 1984 ook had, weliswaar iets gemoderniseerd. Ik durf te wedden dat ze nog steeds teveel Loulou-parfum op heeft. Je rook haar meestal al voordat ze de klas binnenkwam.

Dat ik dus melancholisch ben als ik het klasje binnenkom, is vooral omdat ik maar al te goed weet hoe het is, zo’n nieuwe school. Ik voel me echter maar heel even slecht als ik wegga en juffie Fleur traantjes wegpoetst, of een brullende peuter sust als meneertje weer eens met het verkeerde been uit bed stapt en niet gewoon braaf gaat spelen zoals anders (het is geen ochtendmens, onze jongen). Omdat ik weet dat, hoe klein ook, er veel is dat hij zich niet meer zal herinneren als hij later groot is, maar een ding in ieder geval wel: De Juf.

P1020079

De Juf

Advertenties

»

  1. Nee Caro…dat voeten verven was idd niks voor jou, jij stond er naast met je zakdoek 🙂 en ja juf Monique heeft idd nog steeds dezelfde parfum. Hihihi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s