Maandelijks archief: januari 2013

TUIN

Standaard

In onze straat ligt een klein parkje waar ik eigenlijk maar een keer ben geweest, want het werd kort daarop afgezet met hekken, en bovendien was ik toen zo kogelrond zwanger dat ik toch amper nog kon lopen. Het is eigenlijk ook geen park maar een tuin, en niet eens een openbare. Een Wizard-of-Oz gevoel kreeg ik van het stiekeme bezoek, iets wat ik me vooral herinnerde van heel lang geleden, uit de periode dat je aangenaam verrast kon worden door het ontdekken van een goeie klimboom of een fantastische plek voor een kamp.

De tuin was overwoekerd met klimop, en hoorde bij een vervallen klein kasteeltje, iets uit de achttiende eeuw geloof ik, in de loop der jaren hier en daar verbouwd en aangetast door de tijd en plaatselijke hangjeugd, die zich een weg door het struikgewas had weten te banen. Er was een modderige vijver met riet. Maar het meest opvallende was de bunker uit de Tweede Wereldoorlog, binnenin hing zelfs nog een oude telefoon aan de muur. Mijn fantasie sloeg meteen op hol: een horrorkasteel en een spookbunker!

Het deed me ook denken aan de kinderboeken ‘Kalle Blomkvist, superdetective’ van Astrid Lindgren die ik vroeger las (hier een stukje uit de film n.a.l.v de boeken: http://www.youtube.com/watch?v=ueA1BIB2JWc, voor de geïnteresseerden)  Man en ik vonden het  zo’n avontuurlijke speelplek voor kinderen, vol avontuur en onbegrensde mogelijkheden. Ook fantaseerden we dat het kasteeltje zo’n leuk eetcafe zou kunnen zijn. ‘S nachts hoorden we in het omliggende bos uilen krassen.

Dat van die onbegrensde mogelijkheden, dat vond een projectontwikkelaar ook. De grond is verkocht, het kasteel wordt verbouwd en er komen appartementen. De uilen hoor ik niet meer. De plek vol magie wordt nu aangeduid als een oase vol ‘vrijheid’ ‘luxe’ ‘rust’ ‘open ruimte’ en meer van die kreten om potentiële kopers te lokken. Wanneer ik naar de ontwerptekeningen van het bord kijk, zie ik al die dingen niet. Ik zie groen en water in saaie rechte lijnen, gebouwen in donkergrijze steen en vrijheid en rust die zeker weten begrensd gaan worden door de buren.

Ik weet het, ik ben nu ook zo iemand die zeurt dat alles wordt volgebouwd terwijl de plek waar mijn huis staat vast ook ooit een prachtig veld was. En er moest wel wat gebeuren: de plek herbergde blijkbaar regelmatig volk dat gezocht werd, getuige een spannende achtervolging in onze wijk, met helikopter, zoeklicht  en politiebusjes met sirenes en alles, waar wij onze spannende zaterdagavondfilm voor onderbraken en in plaats daarvan voor het raam gingen zitten, zodat we konden zien hoe een stel jeugddelinquenten in de kraag werd gevat.

Maar een onaangeroerde bunker en een kasteel, in een woeste tuin, vlak naast je eigen huis, dat zie je niet vaak. Noem het nostalgie. Ik had het mijn kinderen graag laten zien. En ook wel graag op het terras van dat eetcafe gezeten.

Advertenties

Verjaardag en Zwaartekracht

Standaard

Gister ben ik 35 geworden. Ik had verwacht dat ik daar misschien iets bij zou voelen, in de geest van een naderende midlifecrisis ofzo. Dat is niet het geval, gelukkig. Ik herinner me nog wel de eerste keren dat ik met ‘mevrouw’ werd aangesproken door meestal kleine kinderen. Dat je, zeg, twintig bent en in de ogen van een kleuter al oud. Dat vond ik wel vrij shocking en het kon me echt een paar uur dwarszitten: ‘Ik ben toch geen mevrouw zeker?!‘ Maar ik ben me sindsdien eigenlijk ook nooit zo mevrouwig gaan voelen. En wat is eigenlijk een mevrouw? Iemand met een bontjas, die iedere dag haar tegelvloer met de Swiffer te lijf gaat? Sommige mensen zijn trouwens al sinds hun geboorte ‘oud’.

Volgens de nieuwe richtlijnen -zoals beschreven in damesbladen, dus pin me niet vast op wetenschappelijke gegevens- is 35 het nieuwe 25, zoals 40 het nieuwe 30 is en (dit maakte mijn schoonmoeder blij) 65 het nieuwe 55. Mijn oma, die 94 werd, begon altijd een beetje boos te briesen als haar bijvoorbeeld werd voorgesteld om leuke uitstapjes met een vrouwenclub te gaan doen ‘Zo’n bus vol oude mensen, mij niet gezien’ dus ze zal het roerend met  deze richtlijnen eens geweest zijn (negentig is het nieuwe tachtig!).

Ik weet ook wel dat het een beetje een manier is om jezelf voor de gek te houden, hoor. De rimpels, lichaamsdelen en huidplooien die het Zuiden opzoeken, grijs haar, vouwen die niet meer meteen uit je gezicht gaan als je wakker wordt- dat is wel degelijk echt. Net als alle Verantwoordelijkheden, enzo.

En er komt gewoon een dag dat kekke staartjes boven je oren en een minirok slechts een foute associatie oproepen aan een Britney Spears-clip en dat je moet stoppen met het kopen van beprinte shirts van de Divided- afdeling van H&M (of het kopen op die afdeling in het algemeen).

Maar soms hoor je van mensen -die je misschien echt oud zou noemen-, dat ze soms zo schrikken als ze in ze spiegel kijken, omdat de  persoon die hen aanstaart zich nog steeds hetzelfde voelt als toen ‘ie twintig was, dat alleen de rest niet meer meewerkt. Eigenlijk voelen ze zich jong. Van geest dan toch. Waarschijnlijk de reden van hun hoge leeftijd (ik heb dit mijn oma nooit gevraagd, wel weet ik dat ze op hoge leeftijd nog een buikwandcorrectie overwoog en weer wilde gaan fietsen). Age ain’t nothing but a number, inderdaad, en blijkbaar vinden veel meer mensen dat. De tijd van een plooirok op je 25e of achter de geraniums op je zestigste, of zelfs zeventigste, is allang voorbij. En dat is fijn. Ik ben 35, maar gevoelsmatig mag er tien jaar af. Op al dan niet mevrouw zijn staat geen leeftijd. En ondertussen kun je slechts proberen te vechten tegen de zwaartekracht, en naar de kapper gaan.

Afbeelding

Aside

Het is de tweede week van Louie’s  schoolcarrière. Onze kleine driftkop heeft zich ontpopt als een ideale leerling, meestal dan. Een ‘karaktertje’ noemt juf Fleur hem op dag drie, als het nieuwe er al wat af is en onze jongen zich zijn gewoonte om overal dwars tegenin te gaan herinnert. Zijn lerares heeft algauw door dat niet alleen zijn leeftijd maar ook zijn koppigheid hem soms parten speelt, maar daar weet ze wel raad mee, knipoogt ze me nog toe. Op dag vier kom ik binnen en hangt hij aan de rokken van zijn nieuwe  BFF (Best Friend Forever, een rol tot nu toe weggelegd voor mensen als zijn opa, peter, moemoe en de babysit).

Lovend spreekt ze over hoe lief en enthousiast hij wel niet is, en is oprecht aangedaan van de lieve knuffels die ze van hem krijgt. Opeens doet meneer mee met kleuren en knutselen -terwijl hij thuis elke vorm van creatief entertainment weigerde. Ja, ze weet er inderdaad raad mee, en zo te merken op een leuke manier ook nog.

Helemaal verbazen doet het me niet, want wat ik me van mijn kleuterschooltijd herinner is niet alleen de geur (op de school van Louie ruikt het exact hetzelfde: schoonmaakmiddel, stof, vochtige kinderjasjes en een zweem parfum) maar ook hoe belangrijk De Juf was. Ik herinner ze me nog allemaal: de blonde Gemma van de peuterspeelzaal, Jozefien met haar korte jaren tachtig-coupe van de kleuterschool, die een lieve stem had,  juffrouw Jo, de directrice, (een beetje een pinnig mens van de oude stempel met een grijze watergolf), maar ook Monique van de eerste klas lagere school. Mensen die het begrepen als je niet mee wilde doen met vingerverven en waar je naar toe kon als het allemaal teveel werd, de drukte op het speelplein of in de Poppenhoek en die mooi konden zingen en voorlezen. Ook bezaten ze een flinke portie engelengeduld.

Een poosje terug bracht mijn vader een klein krantenberichtje mee: mijn basisschoollerares ging met pensioen. Op de bijbehorende foto zat Juf Monique tussen een hoop kinderen, met dezelfde Kate-Bush make-up, artistieke Cora-Kemperman-achtige kleding en woeste zwarte krullen (nu met grijs ertussen)die ze in 1984 ook had, weliswaar iets gemoderniseerd. Ik durf te wedden dat ze nog steeds teveel Loulou-parfum op heeft. Je rook haar meestal al voordat ze de klas binnenkwam.

Dat ik dus melancholisch ben als ik het klasje binnenkom, is vooral omdat ik maar al te goed weet hoe het is, zo’n nieuwe school. Ik voel me echter maar heel even slecht als ik wegga en juffie Fleur traantjes wegpoetst, of een brullende peuter sust als meneertje weer eens met het verkeerde been uit bed stapt en niet gewoon braaf gaat spelen zoals anders (het is geen ochtendmens, onze jongen). Omdat ik weet dat, hoe klein ook, er veel is dat hij zich niet meer zal herinneren als hij later groot is, maar een ding in ieder geval wel: De Juf.

P1020079

De Juf

Standaard

Aan iedereen die het afgelopen jaar de moeite heeft genomen mijn blog te volgen/diagonaal door te kijken/af en toe te lezen (of zelfs eenmalig!): ontzettend bedankt, ook voor de vele reacties! ik vind schrijven leuk, en het is nog leuker als je stukjes ook gelezen worden….Momenteel even een korte pauze, maar binnenkort ga ik weer vrolijk verder.

Een heel gelukkig 2013!

Liefs,

Caroline

Anna Kerst