baby food processing

Standaard

Net als zoveel nieuwbakken moeders ben ik een freak als het aan komt op het eten van mijn kinderen, dus toen zoonlief mocht beginnen aan vast voedsel, was alleen het beste goed genoeg. Dat betekende: met een babycook iedere dag verse groenten- en fruitprut bereiden. Ik had natuurlijk ook zo’n beetje ieder boek en iedere website erop nageslagen om te weten hoe je kinderen ’t beste aan het eten kreeg. Zo  werd mij verteld dat je het beste vers klaarmaakte en potjes des duivels zijn want die stimuleren de smaak- en kauwontwikkeling niet genoeg. Zelfs invriezen deed ik zelden.

Inmiddels ben ik minder fanatiek. Ik bedoel: op je hotelkamer gaan staan prutsen met die stoomkoker, omdat je persé vers wilt en zo paranoïde bent te denken dat je kind na het proeven van een potje Olvarit (wat naar gymschoenen ruikt, dus die koop ik eigenlijk nooit) of Hipp nooit meer iets anders blieft of geen stukjes gaat eten: dat soort taferelen had ik na een tijdje wel gezien. Te ingewikkeld. Dus zo kreeg de kleine ook wel eens een potje, als we haast hadden of onderweg waren.

Er schijnt trouwens een heel ‘makkelijke’ manier te zijn waarbij je baby’s gewoon stukjes gekookte groenten aanbiedt, die de ‘Raplymethode’ heet, en is uitgevonden door een verpleegster die beweert dat op deze manier baby’s optimaal leren eten. Dit kwam me nogal onlogisch voor. Een zuigeling heet toch niet voor niets zo, en bejaarden zonder tanden laat je toch ook geen hompen broccoli of wortel weg knagen?

Louie vond de Hipp-potjes trouwens inderdaad vaak lekkerder dan mijn verse groentenbrij. Het klopt wel dat de smaak ervan eentonig is: of het nu het macaronihapje of de couscous met groenten is, het heeft altijd een wat weeïge tomatensmaak. Maar laten we wel wezen, broccoli, courgette of sperzieboontjes gemengd met aardappel smaakt toch ook naar niks. En daarbij  was er steeds weer iets anders wat hij eerst wel lustte en later weer niet.

Zo at hij zelfs een periode braaf spruiten. Ik was natuurlijk erg trots en ging er vanuit dat dit volledig mijn verdienste was, omdat ik ook tijdens de zwangerschap en borstvoeding braaf zo gevarieerd was blijven eten en zo vaak vers kookte. Ik juichte natuurlijk te vroeg, want tegenwoordig eet hij groenten amper. Broccoli krijg ik er alleen in als ik het vermeng met Tikka-massala curry, en sperziebonen mogen niet te gaar zijn. Spinazie alleen als ik het vermeng met puree en dan wel dusdanig in de foodprocessor dat je niks meer merkt van de enigszins slijmerige blaadjes, want dan eet ‘ie het niet. En het liefst wil ie altijd mayonaise -wat hij ‘mees’ noemt- over zijn aardappeltjes, of ‘petsjup’ (en wat hij niet krijgt, dus: strijd)

Een ander ding was het Vooral -Geen- Suiker-principe, want owee als hij daar gewend aan zou raken. Dus het eerste jaar probeerde ik het met rijstwafels en biokoekjes. Maar Louie vond die niet te vreten, En ik wist dat mijn principe sneuvelde op het moment dat ik hem  bij mijn schoonmoeder glunderend aantrof met een mini-stroopwafel in zijn knuist.

Dochterlief had een moeilijke start qua spijsvertering, maar nu dat goed loopt mag zij ook groenten- en fruitmoes proberen. Een baby die vast voedsel leert eten leren eten heeft iets hulpeloos vind ik; als een giraffenweesje dat de fles krijgt van de dierenverzorger. Het is aandoenlijk om te zien en een hoop geknoei. Ik ervaar weer dat geen enkele slab daartegen bestand is. Ik zou haar beter een slagersschort en kaplaarsjes aan trekken, gezien het moeras dat iedere keer ontstaat rondom haar. Ze laat de wortelprut gewoon langs haar mondhoeken naar buiten stromen, en kijkt me daarbij aan alsof ik haar spul uit de compostbak probeer te voeren. Maar goed, ze moeten schijnbaar vaak proberen, eer  je mag concluderen dat een kind echt  iets niet lust. Er is dus nog hoop, en in de tussentijd draait de babycook overuren….

louie&cake

 

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s