Back to school

Standaard

Het is een moment waarop ik mijn 2,5-jarige zoon niet kon voorbereiden, omdat kleine kinderen nou eenmaal niet veel begrijpen van concepten als ‘morgen’ of ‘straks’. Dus ik hield mijn hart vast voor het moment waarop we voor het eerst de poort door zouden lopen van het schooltje in onze straat en waar we al honderd keer voorbij waren gekomen. Al had ik het vaak proberen uit te leggen tijdens die wandelingetjes: “Louie,” had ik gezegd, “Louie, straks mag je hier naar school, met de kindjes spelen!” “Niet met de kindjes pele!” was daarop het hartgrondige antwoord, want ik krijg nooit zomaar ergens een ‘ja’ op tegenwoordig, tenzij ik hem rozijnen beloof of een Thomas-De-Trein-filmpje.

Dus was ik de avond tevoren degene die zenuwachtig was, want hoe zou hij reageren? Twee-en-een-half jaar was hij bij mij geweest, lazen we ’s ochtends een boekje op de bank en dronken een flesje melk (hij dan) en staarde hij daarna, met Beest in zijn mond, nog een half uur naar buiten. Of hij ging meteen spelen, terwijl ik me aankleedde. Of ik gaf hem een boterham terwijl we naar het park liepen. We zijn dus niet echt gewend aan routine, hij en ik. Nu ging om zeven uur de wekker, trok ik eerst wakkere zus een schoon pakje aan, smeerde ik boterhammen, plukte ik een versuft jongetje uit bed dat nogal tegenspartelde bij dit nieuwe ochtendritueel, plus mijn hele eigen aankleed-opruim-en ontbijtroutine. En moest ik het versufte jongetje voortdurend aansporen: “Ko-hom- nou!” Want hij slaagt er in een half uur te doen over een afstand van 100 meter, als je hem laat doen. Maar hee, we waren op tijd. Louie stoof meteen het overvolle schoolpleintje op, Anna gilde in de buggy omdat ze schrok van de herrie en opeens allemaal nieuwsgierige kinderhoofdjes boven zich zag die die baby wel eens wilden zien. Louie was ik kwijt toen ik een seconde later opkeek.

Ik vind 2,5 jaar vroeg voor ‘school’ , vijf dagen in de week, zelfs al zijn het halve dagen. Ik had er dus al bedenkingen bij, en vroeg me af of ik wel afstand kon doen van mijn kleine makker, die daar in het geheel niet mee bezig leek te zijn. Hij had een speeltoestel met een glijbaan ontdekt, waar hij heen draafde, Beest zielig aan een poot uit zijn mond bungelend. In het tumult en de chaos op het schoolplein vond ik zijn klasje, en even later ook mijn zoon zelf weer, die nu toch wat paniekerig om zich heen keek, tot hij me zag.

Enthousiast rende hij langs me heen een lokaaltje binnen met een stuk of twintig kindjes die braaf en stil in een kring zaten, te wachten op wat komen ging. Dit bleek het verkeerde klasje. In het juiste lokaaltje waar mijn zoon even enthousiast binnen rende, zaten een stuk of vijftien kindjes erg hard te huilen (de overige vijf keken verdwaasd om zich heen) en te wachten op wat komen ging. Ik stond nog op de gang, terwijl Louie een minuut later verrukt naar buiten kwam met een grote plastic Thomas-de-Trein die hij me liet zien, waarop hij zich weer omdraaide en ging spelen, het jankende grut in de kring verbaasd bekijkend. Hij snapte er niks van, maar besloot dat er te veel speelgoed was dat onderzocht moest worden. Ondertussen had ik zelf tranen in mijn ogen om al deze hartverscheurend huilende kindertjes, een jongetje moest zelfs gillend en wel van zijn mama af gepeld worden. “We houden het afscheid kort,” gebood de juf me.

Ik was  in de veronderstelling dat ouders bij een kennismaking mochten blijven en moest hier even van slikken. Let wel: we spreken hier over drie uurtjes waarin peuters spelen en liedjes zingen enzo, niet over kinderarbeid in een Chinese fabriek, maar toch.  En het was mijn zoon die nog steeds te druk was met spelen toen ik hem een kus op zijn wang drukte en zei dat ik snel terug zou komen, en mijn hart zwol van trots. Ik besloot ook niet kinderachtig te zijn en draaide me zonder omkijken om. Drie uur later haalde ik hem op. De juf vroeg of ik even wilde blijven. Ze vertelde me voorzichtig dat hij in het geheel niet had willen blijven zitten, niet op de bank tijdens een verhaaltje en niet op het toiletje in een hokje in de hoek van de klas. Dat ze merkte dat hij misschien toch nog wat jong was, omdat hij nog niet echt meedeed.

Ik keek naar mijn zoon, die helemaal hyper door het lokaaltje stuiterde, speelgoed uit dozen haalde en ook vrijpostig de spullen van juf haar bureautje greep en de lunchdoosjes van de andere kindjes wilde openmaken.Twee maanden kunnen een hoop verschil maken, zei ze me ook nog. Komt ie na de kerst gewoon terug. En toch ben ik trots. Op mijn kleine vent die in het geheel niet bang is en een onderzoekende geest heeft. En stiekem ook een beetje opgelucht. Nog even bij mij. Want ik begrijp concepten als ‘straks’ ‘morgen’ of ‘over twee maanden’ maar al te goed. De tijd gaat veel te vlug.

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s