Maandelijks archief: september 2012

cafeïneissues….

Standaard

“Schat?” “Ja?” “Die koffiezetter hier doet ’t niet!” “Waaaaat?” “Nee echt niet!” “Wacht effe. Kom eraan.” Het is de eerste dag van de vakantie. De hoogstaande technische handeling die het probleem moest verhelpen, bleek de volgende:  we zetten het apparaat uit. Nog eens aan. We gaven er een klap op en een klap rechtsonder tegen en voilà: daar kwamen, onder geruststellend gereutel, de aroma’s vrij. Het werd een vaste procedure, en voor de zekerheid kochten we ook maar een nieuw exemplaar. Stel, de oude geeft echt de geest, je weet maar nooit. Dat zou een ramp zijn. Want koffie was nodig, hard nodig.

Nu had ik al niet verwacht dat een vakantie met twee kleintjes in het teken zou staan van ‘lekker uitrusten’, maar ik had wel gehoopt dat babydochterlief misschien iets beter door zou slapen. Frisse zeelucht enzo. Niets van dat al. Het begon twee dagen voordat we vertrokken: reflux en krampjes. Ons altijd zo blije en rustige meisje begon te kronkelen en te kreunen, te boeren en te gillen. En liet scheten waarbij een F16 die door de geluidsbarrière gaat bleekjes bij afsteekt. Ik overdrijf natuurlijk een beetje (een beetje maar), maar we werden er toch steeds wakker van. Of er kwam een beschuldigend: “Was jij dat soms?” die de stilte maar weer eens doorbrak.

Vervolgens wilde ze niet meer in de maxi-cosi tijdens geplande autotochtjes, zoals de heenreis. Haalden we net opgelucht adem, begon ze weer woedend te brullen en te worstelen. Lastig wanneer je nog 1200 kilometer te gaan hebt, en we konden moeilijk iedere tien minuten stoppen. Dit leidde ertoe dat ik in een bizarre houding achter in de auto, tussen twee kinderzitjes gewurmd,een baby in mijn armen hield, zelf vastgesnoerd in een gordel die steeds blokkeerde zodat ik mezelf al helemaal niet meer kon bewegen. Alleen met heel veel pijn en moeite kon ik man een blikje cola aanreiken, die zelf zijn ogen op de weg moest houden. Ook al geen evidente klus met het gejengel op de achtergrond en Franse kamikazechauffeurs om ons heen.

De terugweg was echter de kers op te taart: zoon, die zijn zusje toch echt graag ziet, was helemaal klaar met het voortdurend huilen en zette het nu zelf op een hysterisch brullen steeds als ze maar even geluid maakte. Ik ben er nog niet achter of hij gewoon niet tegen ’t geluid kan of opeens een empathisch vermogen heeft ontwikkeld, wat me nogal vroeg lijkt, maar het maakte de situatie er niet makkelijker op: kind een dat begint te huilen, de oudste die volgt waarop mini zo schrikt dat ze nog harder begint te gillen…Moeders ertussen in geplet, die baby moet oppakken terwijl zoontje ook vastgehouden wil worden, wanhopig trachtend het spul stil te krijgen omdat het rijden op een nachtelijke Franse snelweg in de regen James-Bond achting proporties begint aan te nemen. Nee, Kind &Gezin moet er maar niet achter komen. Ook niet dat we Louie hebben geprobeerd te kalmeren met een plastic vrachtwagen gekocht bij het tankstation waar we stopten (en twee bakken extreem slechte cappuccino achterover sloegen, al deed het fancy automaat zo anders vermoeden, maar dit terzijde).

Nu zijn we dus moe, heel erg moe. Menig jonge ouder zal beamen dat een keer of acht wakker worden per nacht zijn tol eist. We zijn ook gewoon niks gewend: bij Louie hadden we dit niet en Anna’s eerste maanden waren juist zo rustig. Er is echter éen troost -naast het feit dat we verder zulke lieve kindertjes hebben- in de vorm van een heuse Isomac-espressomachine, een verlaat moederdagcadeau, jawel. Een bolide onder de koffiezetters, die binnenkort op ons aanrecht zal pronken en waarmee we de scherpe kantjes van de slapeloze nachten kunnen afhalen. Hoop ik.

Niet dat ik het nou een holiday from hell zou willen noemen, zeer zeker niet: het weer zat  niet altijd mee, maar we hebben enkele mooie tochten gemaakt. We gingen naar tante Bea en Nonkel Luc die een huisje hebben net over de grens met Spanje, we hebben een klein beetje de Franse Pyreneeën verkend, en heel veel tijd doorgebracht aan het zwembad en ook aan het strand, wat Louie prachtig vond. Ik heb zelfs nog eens een boek kunnen lezen, wat meer is dan sommige ouders die ik ken momenteel kunnen zeggen denk ik.

Eenmaal thuis gebeurde wat ik al verwachtte: de krampjes werden minder, de kinderarts tipte dat we tegen de reflux eens Gaviscon met banaansmaak moesten proberen (erg vies spul, maar de banaansmaak zouden baby’s beter te pruimen vinden dan anijs of munt) dan zou ze ook minder last krijgen van haar darmen. We hebben nog wel moeilijke dagen, vooral met het gebrul van broertje erbij, die zo getraumatiseerd is dat hij nu ook al begint te piepen bij schapengeblaat, zo vertelde mijn onthutste echtgenoot. Maar we hopen op verbetering. Ondertussen wachten we op ons espressoapparaat. Met smart.

Advertenties