Vakantie!

Standaard

Wij zouden een dagje naar Domburg. Daags voor vertrek had zoonlief weer eens dag vol kuren en dochterlief lag ’s nachts wakker door de warmte, en wij ook. Wat eerder nog een leuk idee leek in het kader van de spontane plannen, werd nu iets waar ik als een berg tegenop zag. En dan heb je het over anderhalf uur rijden in een auto met airco, en een middag aan het strand.

Ik had gewoon geen zin in een peuter die lastig zou worden wegens gemis aan middagdutje, en een plakbaby die heel de dag aan de borst zou willen wegens een constante dorst, en vermoeide, chagrijnige ouders. En dan was er bovendien de legeroperatie aan inpakwerkzaamheden die eraan vooraf zou gaan, iets waarvoor je eigenlijk een uur eerder op moet staan. En geheid dat je, minuut voor vertrek, opeens die bekende mestgeur ruikt en weet dat er nog een schone pamper nodig is, en je weer met de Zwitsaldoekjes in de weer moet. Of dat er toch nog even borstgevoed moet worden. So far voor ons kortstondig avontuur.

Ik voel me een beetje een slappeling nu, want waar zijn die mensen die zo graag op reis gingen? Die hun oudste op acht weken meenamen voor een rondje Wales, op weekendjes weg en als eenjarige op een rondreis Amerika van vier weken? Wat zeg ik, Louie ging als twee maanden oude foetus al mee naar de VS, waar intensief werd gewandeld, geklommen en gezwommen. Toen zag mama wel voortdurend groen, en viel soms midden op het open veld in slaap, maar toch. Ik ben er nu nog best trots op. Nee, wij zouden niet van die saaie figuren worden die ieder jaar naar dezelfde stek in Frankrijk gingen. Nu is soms een middag speeltuin al te veel.

Het zit zo, denk ik, dat die laatste rondreis al op het randje was. Louie verdient een medaille voor zijn gedrag toen: zelfs met vier uur vertraging van het vliegtuig (waar we in vastzaten op de startbaan) bleef hij lief. Weliswaar werd onze schoot gebruikt als springkussen, en hebben we 100 keer het gangpad met hem op en neer gelopen (dat leerde hij toen net) krijsen of lastig doen deed hij niet. We kregen zelfs complimenten over zijn gedrag van medepassagiers, voor ons een enorme opsteker natuurlijk. Maar we hebben toen al gemerkt dat je prioriteiten op zulke reizen heel ergens anders gaan liggen, en dat de ontspanning meestal ver te zoeken is. Voortdurend ben je bezig met de vraag: verkopen ze hier babyvoedsel? Zit hij niet te lang in het autostoeltje? Is hier voldoende schaduw?Is het verantwoord hem in de draagrugzak mee te nemen op deze wandeling over de rotsen?

Sommigen zullen zeggen ‘ja maar je moet gewoon heel relaxed zijn’ , maar dat ben ik niet als mijn kind onder de muggenbeten staat waar hij ook nog eens allergisch op reageert, of wanneer er geadviseerd wordt ‘uw kind niet alleen voor u uit te laten lopen want in dit gebied komen mountainlions voor’. Ook de mogelijkheid op beren was aanwezig, weliswaar geen mensetende exemplaren maar ze walsen wel alles omver dat tussen hen en jou meegebrachte picknick staat. En dan heb ik het nog niet gehad over middagslaapjes. Maar goed, we hebben toch nog heel wat ondernomen, en het was zeker een bijzondere ervaring. En Louie was behoorlijk makkelijk en flexibel. We deden dagtochtjes, wandelingen, ja we hebben zelfs wild gekampeerd (in de zin van: niet op een camping, dus).

Maar ja: met een koter ging het nog net, nu vind ik het momenteel  best wel een onderneming.

Wat een uitje tegenwoordig ook bemoeilijkt is het humeurtje van mini nummer 1, die er een eigen wil op na begint te houden en dus een mening over hoe lang we ergens blijven. ‘Relaxed zijn’ is namelijk ook niet aan de orde wanneer je kind oververmoeid is, dan wel het op een gillen zet omdat hij het water niet uit wil. En bij kleintjes is er een grens aan hoelang je met ze in een pittoresk restaurantje kunt zitten, dat heeft echt niet altijd te maken met opvoeding.

Mini nr 2 is gewoon nog heel erg klein. Het enige wat zij wil, is haar natje en droogje, en meer dan hikkend lachen en op haar vuistje sabbelen doet ze nog niet. Het zal ze denk ik verder om het even zijn of ze op een tropisch strand in Thailand zitten of gewoon op Terschelling of het strand van Blankenberge. Zelfs al regent het. En ik weet heel zeker dat het vast goed mogelijk is met kleintjes af te reizen naar Thailand, daar niet van hoor. Maar ik heb ook gemerkt dat een compromis hier en daar gewoon wel zo makkelijk en prettig is.

Dus: nu zijn wij ook van die mensen die ‘gewoon naar Frankrijk gaan’ En weet je?Ik vind het geweldig. Niet alleen een prachtig land, mijn schoonouders hebben er ook een huisje dat van alle gemakken voorzien is. Op het pittoreske dorpsplein eten en flessen Lanquedoc-wijn wegklokken zal er niet echt in zitten, maar dat doen we dan wel ‘thuis’ op ons terras. Kindjes op bed en voilà, de avond is aan ons. Er is de zee, er is een zwembad, er zijn mogelijkheden tot voldoende uitstapjes, want genoeg oude dorpjes, middeleeuwse ruïnes en andere steenhopen in de buurt. En hoewel ik niks heb tegen primitieve vakanties ben ik toch blij dat moest het regenen, we in een huis zitten en niet met twee ukken in een tent.

Laatst las ik trouwens een artikel over een koppel met drie kindjes dat ‘wel gewoon wilden blijven reizen’. Hun oplossing: ze verhuisden naar een prachtige streek in de Italiaanse Alpen. Wie weet dat wij ook nog eens -tijdelijk-zoiets radicaals doen. Nu gaan we naar een soort van vertrouwd tweede thuis en dat vind ik ook heerlijk, en inpakken voor drie weken vind ik om de een of andere reden minder gedoe dan alles bijeenrapen voor één dag.

Aan de wandel in vs,juni2011

gaat best, zo’n dagje hiken met een peuter…

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s