Beste bezoeker van het Boekenberg natuurbad,

Standaard

Louie op weg naar het ‘membad’

We zouden u bij deze graag informeren over een hels gekrijs dat regelmatig over de ligweide klinkt. Dit om te voorkomen dat u zich op uw vrije dag zorgen moet maken, en ook omdat we ons willen excuseren voor het lawaai. Het was sommigen van u misschien al opgevallen dat dit veroorzaakt werd door een klein jongetje. Nee, hij is niet door een wesp gestoken. Noch wordt hij geslagen of vierendeelt er iemand voor zijn ogen zijn lievelingsknuffel. Hij gilt ook niet omdat zijn vader hem het ijskoude water in wil gooien. Het probleem is juist dat hij er niet uit wil. Hij is nogal enthousiast.

Kijk er daarom ook niet raar van op wanneer u hem (klein blond gastje) op zo’n zonnige dag over de brug naar het bad ziet rennen, al ‘memmen, memmen!’ roepend, met een of twee lichtelijk geneerde ouders die erachteraan lopen. We zijn ons er dus wel degelijk van bewust dat dit woord in het Antwerps dialect iets heel anders betekent, maar nee, zijn vader heeft hem geen schunnig woord voor ‘borsten’ aangeleerd, dat hij nu roept naar vrouwelijke voorbijgangers, hij bedoelt slechts dat hij wil ‘zwemmen’. In het ‘membad’, dus.

We zouden er geen briefje aan wijden, ware het niet dat we zo vaak komen. Alles voor het kind, u begrijpt dat wel. We hebben het al gezien aan de meelevende blikken van de ouderen onder u, zo van het tijdperk waar men nog met z’n negenen thuis was, en nu goed in de kleinkinderen. Die herkennen de symptomen en weten: het is de leeftijd. Een jongetje van twee dat nog niet begrijpt dat er soms een einde komt aan de pret, en dat je niet altijd je zin kunt krijgen enzo.

Die zien de ouders op pedagogisch verantwoorde wijze met het kind praten, uitleggen dat ze echt nog wel eens terug komen, dat het nu koud is, enzovoort. Of ze proberen hem te laten stoppen met zijn wild protest door een ‘Nu is het genoeg!’ En als dat niet lukt, het kind brullend en wel onder de arm meenemen. Sommigen onder u zien we denken: ‘zet dat jong zijn broek eens warm, dan laat ie het wel uit zijn hoofd’. Het autoritaire slag, maar zo zijn wij dan weer niet. Het helpt trouwens ook niet, zelf kwaad worden. Als we al eens op hem roepen, gilt het jongetje nog veel harder, om daarna echt verdrietig te worden en dan voelen we ons pas goed lullig.

Na zo’n middag nemen we ons overigens iedere keer voor dan maar niet meer met hem te gaan memmen. Want de pret eindigt dus steevast met hetzelfde gekrijs en gespartel, waar we als gezin eerder uitgeput dan opgetogen van thuiskomen. De enige manier om ons kind kalm het water uit te krijgen is als de rest dat ook doet, namelijk wanneer het heel heet en druk is en er per groep een kwartier gezwommen wordt omdat de rietfilter van het bad de zuivering niet meer aankan (of dat was toch de uitleg die ik ooit eens kreeg).

Waar we dachten dat ie na zo’n kort zwempartijtje wel helemaal door het lint zou gaan, ging meneer opeens braaf mee toen hij de stoet mensen richting uitgang in het oog kreeg. Kortgeleden waren we nog verbaasder, toen hij zelf het water niet meer in wilde. Dat kwam denken wij omdat hij echt wel blauw zag, na een uur in het water te hebben gezeten. Dan heeft hij er opeens wél genoeg van.

Moest iemand nog opvoedkundige tips hebben die wellicht minder omslachtig maar wel kindvriendelijk zijn: graag.
Overigens: over een paar weken zult u hem niet meer zo tekeer horen gaan. Dan zijn we met vakantie. Daar is er de zee. En ook een zwembad. We verheugen ons er niet op, hoe dat gekrijs tussen de rotsen of vakantiehuisjes zal weerklinken. Een troost: die Fransen weten tenminste niet wat ‘ memmen’ betekent.

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s