Maandelijks archief: augustus 2012

Vakantie!

Standaard

Wij zouden een dagje naar Domburg. Daags voor vertrek had zoonlief weer eens dag vol kuren en dochterlief lag ’s nachts wakker door de warmte, en wij ook. Wat eerder nog een leuk idee leek in het kader van de spontane plannen, werd nu iets waar ik als een berg tegenop zag. En dan heb je het over anderhalf uur rijden in een auto met airco, en een middag aan het strand.

Ik had gewoon geen zin in een peuter die lastig zou worden wegens gemis aan middagdutje, en een plakbaby die heel de dag aan de borst zou willen wegens een constante dorst, en vermoeide, chagrijnige ouders. En dan was er bovendien de legeroperatie aan inpakwerkzaamheden die eraan vooraf zou gaan, iets waarvoor je eigenlijk een uur eerder op moet staan. En geheid dat je, minuut voor vertrek, opeens die bekende mestgeur ruikt en weet dat er nog een schone pamper nodig is, en je weer met de Zwitsaldoekjes in de weer moet. Of dat er toch nog even borstgevoed moet worden. So far voor ons kortstondig avontuur.

Ik voel me een beetje een slappeling nu, want waar zijn die mensen die zo graag op reis gingen? Die hun oudste op acht weken meenamen voor een rondje Wales, op weekendjes weg en als eenjarige op een rondreis Amerika van vier weken? Wat zeg ik, Louie ging als twee maanden oude foetus al mee naar de VS, waar intensief werd gewandeld, geklommen en gezwommen. Toen zag mama wel voortdurend groen, en viel soms midden op het open veld in slaap, maar toch. Ik ben er nu nog best trots op. Nee, wij zouden niet van die saaie figuren worden die ieder jaar naar dezelfde stek in Frankrijk gingen. Nu is soms een middag speeltuin al te veel.

Het zit zo, denk ik, dat die laatste rondreis al op het randje was. Louie verdient een medaille voor zijn gedrag toen: zelfs met vier uur vertraging van het vliegtuig (waar we in vastzaten op de startbaan) bleef hij lief. Weliswaar werd onze schoot gebruikt als springkussen, en hebben we 100 keer het gangpad met hem op en neer gelopen (dat leerde hij toen net) krijsen of lastig doen deed hij niet. We kregen zelfs complimenten over zijn gedrag van medepassagiers, voor ons een enorme opsteker natuurlijk. Maar we hebben toen al gemerkt dat je prioriteiten op zulke reizen heel ergens anders gaan liggen, en dat de ontspanning meestal ver te zoeken is. Voortdurend ben je bezig met de vraag: verkopen ze hier babyvoedsel? Zit hij niet te lang in het autostoeltje? Is hier voldoende schaduw?Is het verantwoord hem in de draagrugzak mee te nemen op deze wandeling over de rotsen?

Sommigen zullen zeggen ‘ja maar je moet gewoon heel relaxed zijn’ , maar dat ben ik niet als mijn kind onder de muggenbeten staat waar hij ook nog eens allergisch op reageert, of wanneer er geadviseerd wordt ‘uw kind niet alleen voor u uit te laten lopen want in dit gebied komen mountainlions voor’. Ook de mogelijkheid op beren was aanwezig, weliswaar geen mensetende exemplaren maar ze walsen wel alles omver dat tussen hen en jou meegebrachte picknick staat. En dan heb ik het nog niet gehad over middagslaapjes. Maar goed, we hebben toch nog heel wat ondernomen, en het was zeker een bijzondere ervaring. En Louie was behoorlijk makkelijk en flexibel. We deden dagtochtjes, wandelingen, ja we hebben zelfs wild gekampeerd (in de zin van: niet op een camping, dus).

Maar ja: met een koter ging het nog net, nu vind ik het momenteel  best wel een onderneming.

Wat een uitje tegenwoordig ook bemoeilijkt is het humeurtje van mini nummer 1, die er een eigen wil op na begint te houden en dus een mening over hoe lang we ergens blijven. ‘Relaxed zijn’ is namelijk ook niet aan de orde wanneer je kind oververmoeid is, dan wel het op een gillen zet omdat hij het water niet uit wil. En bij kleintjes is er een grens aan hoelang je met ze in een pittoresk restaurantje kunt zitten, dat heeft echt niet altijd te maken met opvoeding.

Mini nr 2 is gewoon nog heel erg klein. Het enige wat zij wil, is haar natje en droogje, en meer dan hikkend lachen en op haar vuistje sabbelen doet ze nog niet. Het zal ze denk ik verder om het even zijn of ze op een tropisch strand in Thailand zitten of gewoon op Terschelling of het strand van Blankenberge. Zelfs al regent het. En ik weet heel zeker dat het vast goed mogelijk is met kleintjes af te reizen naar Thailand, daar niet van hoor. Maar ik heb ook gemerkt dat een compromis hier en daar gewoon wel zo makkelijk en prettig is.

Dus: nu zijn wij ook van die mensen die ‘gewoon naar Frankrijk gaan’ En weet je?Ik vind het geweldig. Niet alleen een prachtig land, mijn schoonouders hebben er ook een huisje dat van alle gemakken voorzien is. Op het pittoreske dorpsplein eten en flessen Lanquedoc-wijn wegklokken zal er niet echt in zitten, maar dat doen we dan wel ‘thuis’ op ons terras. Kindjes op bed en voilà, de avond is aan ons. Er is de zee, er is een zwembad, er zijn mogelijkheden tot voldoende uitstapjes, want genoeg oude dorpjes, middeleeuwse ruïnes en andere steenhopen in de buurt. En hoewel ik niks heb tegen primitieve vakanties ben ik toch blij dat moest het regenen, we in een huis zitten en niet met twee ukken in een tent.

Laatst las ik trouwens een artikel over een koppel met drie kindjes dat ‘wel gewoon wilden blijven reizen’. Hun oplossing: ze verhuisden naar een prachtige streek in de Italiaanse Alpen. Wie weet dat wij ook nog eens -tijdelijk-zoiets radicaals doen. Nu gaan we naar een soort van vertrouwd tweede thuis en dat vind ik ook heerlijk, en inpakken voor drie weken vind ik om de een of andere reden minder gedoe dan alles bijeenrapen voor één dag.

Aan de wandel in vs,juni2011

gaat best, zo’n dagje hiken met een peuter…

Advertenties

Beste bezoeker van het Boekenberg natuurbad,

Standaard

Louie op weg naar het ‘membad’

We zouden u bij deze graag informeren over een hels gekrijs dat regelmatig over de ligweide klinkt. Dit om te voorkomen dat u zich op uw vrije dag zorgen moet maken, en ook omdat we ons willen excuseren voor het lawaai. Het was sommigen van u misschien al opgevallen dat dit veroorzaakt werd door een klein jongetje. Nee, hij is niet door een wesp gestoken. Noch wordt hij geslagen of vierendeelt er iemand voor zijn ogen zijn lievelingsknuffel. Hij gilt ook niet omdat zijn vader hem het ijskoude water in wil gooien. Het probleem is juist dat hij er niet uit wil. Hij is nogal enthousiast.

Kijk er daarom ook niet raar van op wanneer u hem (klein blond gastje) op zo’n zonnige dag over de brug naar het bad ziet rennen, al ‘memmen, memmen!’ roepend, met een of twee lichtelijk geneerde ouders die erachteraan lopen. We zijn ons er dus wel degelijk van bewust dat dit woord in het Antwerps dialect iets heel anders betekent, maar nee, zijn vader heeft hem geen schunnig woord voor ‘borsten’ aangeleerd, dat hij nu roept naar vrouwelijke voorbijgangers, hij bedoelt slechts dat hij wil ‘zwemmen’. In het ‘membad’, dus.

We zouden er geen briefje aan wijden, ware het niet dat we zo vaak komen. Alles voor het kind, u begrijpt dat wel. We hebben het al gezien aan de meelevende blikken van de ouderen onder u, zo van het tijdperk waar men nog met z’n negenen thuis was, en nu goed in de kleinkinderen. Die herkennen de symptomen en weten: het is de leeftijd. Een jongetje van twee dat nog niet begrijpt dat er soms een einde komt aan de pret, en dat je niet altijd je zin kunt krijgen enzo.

Die zien de ouders op pedagogisch verantwoorde wijze met het kind praten, uitleggen dat ze echt nog wel eens terug komen, dat het nu koud is, enzovoort. Of ze proberen hem te laten stoppen met zijn wild protest door een ‘Nu is het genoeg!’ En als dat niet lukt, het kind brullend en wel onder de arm meenemen. Sommigen onder u zien we denken: ‘zet dat jong zijn broek eens warm, dan laat ie het wel uit zijn hoofd’. Het autoritaire slag, maar zo zijn wij dan weer niet. Het helpt trouwens ook niet, zelf kwaad worden. Als we al eens op hem roepen, gilt het jongetje nog veel harder, om daarna echt verdrietig te worden en dan voelen we ons pas goed lullig.

Na zo’n middag nemen we ons overigens iedere keer voor dan maar niet meer met hem te gaan memmen. Want de pret eindigt dus steevast met hetzelfde gekrijs en gespartel, waar we als gezin eerder uitgeput dan opgetogen van thuiskomen. De enige manier om ons kind kalm het water uit te krijgen is als de rest dat ook doet, namelijk wanneer het heel heet en druk is en er per groep een kwartier gezwommen wordt omdat de rietfilter van het bad de zuivering niet meer aankan (of dat was toch de uitleg die ik ooit eens kreeg).

Waar we dachten dat ie na zo’n kort zwempartijtje wel helemaal door het lint zou gaan, ging meneer opeens braaf mee toen hij de stoet mensen richting uitgang in het oog kreeg. Kortgeleden waren we nog verbaasder, toen hij zelf het water niet meer in wilde. Dat kwam denken wij omdat hij echt wel blauw zag, na een uur in het water te hebben gezeten. Dan heeft hij er opeens wél genoeg van.

Moest iemand nog opvoedkundige tips hebben die wellicht minder omslachtig maar wel kindvriendelijk zijn: graag.
Overigens: over een paar weken zult u hem niet meer zo tekeer horen gaan. Dan zijn we met vakantie. Daar is er de zee. En ook een zwembad. We verheugen ons er niet op, hoe dat gekrijs tussen de rotsen of vakantiehuisjes zal weerklinken. Een troost: die Fransen weten tenminste niet wat ‘ memmen’ betekent.