Dochters van Moeders….

Standaard

Vanochtend was mijn dag meteen goed dankzij een brede glimlach van mijn babydochter. dat doet ze sinds een paar weken: eerst probeerde ze onbeholpen, scheve lachjes, maar nu doet ze het met haar hele gezicht en blinkende kraalogen. Soms zelfs met geluid: zoiets als ‘Uuhhuuuhhh’. En sindsdien doen we voortdurend ons best  haar zover te krijgen dat ze lacht natuurlijk. ‘De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft’ zong de wijze André Hazes al en zo is het maar net.

Moeder van een dochter. Soms besef ik dit nog niet helemaal. Lijk me er soms net van bewust dat ik überhaupt moeder ben, wat toch al bijna 2,5 jaar het geval is, aangezien er ook al een klein jongetje van onze makelij rondspringt.

Ik ben ook dochter van een moeder natuurlijk. Alleen, die van mij is er niet meer. Ondanks dat ik wist dat haar levenseinde nabij was, toch komt het rauw op je dak vallen. Waaruit ik de conclusie kan trekken dat je een dergelijk verlies helemaal niet kunt voorbereiden. Al is het maar dat je niet kunt bevatten dat iemand er echt niet meer is. Mijn vader komt haar nog altijd tegen,overal. Hij ziet de jassen aan de kapstok, bepaalde spullen in huis of de blocnotes die ze gebruikte om op te schrijven wat ze wilde zeggen. De zetel naast de zijne waar zij altijd zat met kruiswoordraadsels of een boek, of kijkend naar een van haar series op tv. Ze waren 43 jaar samen.

Dat ze nooit meer mee komt om haar kleinkinderen te zien, nooit meer aan tafel zit of bij ons op de bank, ik besef het nog niet. Ik heb denk ik wel het gelukkige voordeel dat mijn moeder zo’n beetje de belangrijkste hoogtepunten in mijn leven -tot nu toe in ieder geval- heeft meegekregen: afstuderen, de geboorte van de kindjes en ons huwelijk, om maar wat te noemen. Ik heb haar kunnen vragen hoe ik was als baby, en zie haar terug in de kleine Anna, die volgens sommigen zelfs een beetje op haar lijkt. Toen mijn peettante een prachtig opgeschreven verhaaltje over mijn moeder -haar oudste zus- oplas tijdens de dienst van haar crematie, realiseerde ik me niet alleen hoe lang het al geleden was dat ik mijn moeder nog in haar normale doen had meegemaakt, maar werd ik ook aangesproken door mijn man en diverse familieleden: ‘Jeetje, jullie leken toch best wel op elkaar!’

Een gebrek aan huishoudelijke genen, voorliefde voor mooie kleding, ja dat wist ik al. Maar dat mijn moeder ook graag in bomen klom en vroeger veel met muziek bezig was, dat wist ik dan weer niet. Of dat ze een heuse socialite was op de studentenvereniging, en minder geïnteresseerd in de studie zelf. Ook al heeft ze me wel eens het een en ander verteld, je kijkt daar niet met een afstand naar. Ik dacht ook altijd dat ik het schrijven van mijn vader had, maar ik heb het van mijn moeder. Die in het laatste halfjaar van haar leven wellicht meer heeft genoteerd dan ik in mijn hele carrière. Ze moest wel. Maar ze deed het met flair.

Drie generaties vrouwen. Kortgeleden overleed ook mijn oma. Nu voelt het, alsof het aan mij is. Dat maakt me ook een beetje bang, eerlijk gezegd. Want ik ben verantwoordelijk voor nummer vier. Lieve kleine meid, wij hebben tastbare herinneringen aan je lieve oma, die zal jij niet hebben en dat vind ik heel erg. En als je een jaar of achttien bent ga je me vast vertellen dat ik het helemaal verkeerd heb gedaan, maar net als al die vrouwen voor me heb ik het voornemen de beste moeder mogelijk voor jou te zijn, en hoop ik dat jij later met een fijn gevoel zult terug kijken op je jeugd. Ik besef dat mijn moeder nooit helemaal ‘weg’ zal zijn, niet in herinneringen en niet in jou of mij. Dat is iets wonderlijks en moois, en op dit moment vooral, een troostende gedachte.

ik en mama

Met mama naar paardrijles.

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

»

  1. Lieve Caroline,
    Dit is héél mooi opgesteld! Ik weet zeker dat je moeder ontzettend trots op je is…….
    en dat ze altijd dicht bij je zal zijn.
    Heb al je stukjes gelezen,maar weet nooit welke reactie ik erbij zal zetten!
    Dikke knuffel, Liefs Liek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s