Vrouw & Schoen

Standaard

Vrouw &Schoen

Even iets over schoenen. Ik was jarenlang liefhebber van hoge hakken, net als fashionista Carrie met haar Louboutins en Jimmy Choos, (waarvan iedereen zich afvroeg hoe ze zich dat kon veroorloven met een appartement in New York, levend van het schrijven van slechts één column per week) en god weet niet hoeveel andere vrouwen op de aardbol. Maar ik houd mezelf voor de gek, besefte ik. Hoe prachtig ook, er gebeurt iets met dergelijke schoeisel als ik het aan trek. Ik zie er op hakken uit als een dronken giraf op rolschaatsen (maar met beduidend kortere benen). En nimmer zou ik dezelfde astronomische bedragen voor schoenen kunnen neertellen.

Nou ja. Het duurste wat ik ooit aan schoenen uitgaf, was 300 euro voor een paar Burberry-stiletto’s, in zwarte lak. Domme zet, ik moest ook eens chic doen. Ja, ze waren prachtig, met hun ronde neus en elegante hak, onder de tien centimeter dus dat moest kunnen dacht ik. Maar nee. De Antwerpse keienstraatjes maakten een einde aan die illusie. En zoals ik al zei, zelfs op een normale vloer kan ik er niet mee overweg. Bleek later ook nog dat ik al jaren schoenen koop in een te kleine maat, dat helpt ook al niet.

De schoenen in kwestie mocht ik destijds van mezelf kopen omdat het uit raakte met een man. En al bleek achteraf natuurlijk dat ik beter af was zonder de meneer in kwestie, op dat moment was ik niet alleen een vent maar ook veel te veel geld armer. Soms paradeer ik er nog wel eens mee voor de spiegel, dat gaat nog net. Ik dacht dus, dit overkomt mij niet meer. Een tv-serie mag het idee geven dat schoenen van 700 dollar gelukkig maken, in het echt voel je je -ook voor een minder bedrag- achteraf alleen maar rot, dacht ik wijs.

Tot ik een tijdje geleden door de stad liep en een hip geklede mevrouw zag op schoeisel dat -zo weet ik nu- ‘wedge sneaker‘ heet, een soort coole sportschoen met ingebouwde plateauzool, bedacht door ontwerpster Isabel Marant. ‘Hebben!’ Was het eerste wat ik dacht, zo erg dat er zwarte vlekken voor mijn ogen kwamen. Weer eens wat anders dan die versleten Allstars waar ik al een eeuwigheid op liep. Want uiteindelijk ben ik een echt sneaker- en geen hakkenmens.

Mijn enthousiasme werd getemperd toen ik er na een zoektocht op Google achterkwam dat deze designerschoenen a)het komende decennium zijn uitverkocht en je op een wachtlijst moet, tenzij beroemd, b) krankzinnig veel geld kosten. Ik bedoel: bijna 500 euro voor sneakers. Iemand met gezond verstand zou het er nooit voor neertellen. Het andere deel van mijn hersens, het minder verstandige dus, was echter helemaal op hol geslagen en volkomen in de ban van deze schoenen. Ik weet ook wel dat veel mensen (met name mannen) ze spuuglelijk vinden, dat je van zo’n bedrag ook een week naar Kreta kunt (of welke last minute dan ook) maar toch, (wijdt het aan de hormonen -ik was toen nog zwanger- en de bijkomende verzameldrift) ik moest en zou zulke schoenen.

En omdat het uitgesloten was dat ik echt zoveel geld zou uitgeven moest ik een alternatief. Het eerste was een website waar ze neppers verkochten, een soort Ebay. Namaakspul uit China, normaal is er geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt, maar nu had ik ze al besteld voor je ‘China’ kon zeggen, voor beduidend heel veel minder geld dan het origineel. Om een lang verhaal kort te maken: de schoenen kwamen niet. Ook niet na heel veel over en weer gemail (eerst nog beleefd, toen kwaad) met de Chinese fabrikant, die in de advertentie had vermeld dat het verzenden slechts tot tien dagen zou duren.

Ik was gefrustreerd natuurlijk, totdat ik op een middag in de stad in de etalage van een schoenenzaak ‘ wedge sneakers‘ zag die in mijn ogen genoeg leken op het origineel. Ook voor best weinig geld. Met mijn hart in mijn keel vloog ik naar binnen. ‘Snel, eer iemand anders het ziet en ze uitverkocht zijn!’ schreeuwde het hebberige hersendeel in mijn oor.

Tevreden en opgelucht verliet ik de winkel. Totdat ik, een week later, bij weer een andere schoenenzaak, dacht de echte Isabel Marants in de etalage te zien staan. Het waren echter de perfecte lookalikes. Ik stormde de winkel binnen. Ja, ze waren net echt. Ja, ze waren er nog in mijn maat. Zwart met wit, precies wat ik wilde, en nog steeds voor minder dan de originele. Degene die ik al had, waren beige. Dus… Ja, ik bezit nu twee paar wedge sneakers, en één paar in de Chinese fantoomwereld der schoenen.

En ik heb spijt. Want eerlijk gezegd, weliswaar heb ik geen 500 euro uitgegeven, het is toch nog genoeg om duur uit te zijn, niet in de laatste plaats door die fopchinees. Daarbij is mijn hormoonspiegel weer gedaald, en kan ik de dingen weer enigszins in perspectief zien. Het is, met andere woorden, allemaal niet meer zo belangrijk.

Bovendien ben ik niet de enige die in de hype getrapt is, nu ik werkelijk overal op straat en in iedere etalage wedge sneakerszie, zoveel dat ik me afvraag wat mevrouw Marant daar nu van vindt, en hoe rijk ze wel niet moet zijn geworden van het delen van haar patent. De schoenen die ik heb, daar ben ik blij mee, dat wel. En ik draag ze met trots. Het is alleen dat  mijn hebberig hersendeel maar ten dele bevredigd is, want de aardigheid van iets origineels gescoord te hebben is er wel af. Feit blijft dat schoenen iets raars doen met (veel) vrouwen. Met mij althans. Zij het niet met hakken, dan wel met sneakers.

De schoenen in kwestie…aan de voeten van bekende en natuurlijk trendbewuste modellen:-)

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s