Maandelijks archief: juli 2012

Dochters van Moeders….

Standaard

Vanochtend was mijn dag meteen goed dankzij een brede glimlach van mijn babydochter. dat doet ze sinds een paar weken: eerst probeerde ze onbeholpen, scheve lachjes, maar nu doet ze het met haar hele gezicht en blinkende kraalogen. Soms zelfs met geluid: zoiets als ‘Uuhhuuuhhh’. En sindsdien doen we voortdurend ons best  haar zover te krijgen dat ze lacht natuurlijk. ‘De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft’ zong de wijze André Hazes al en zo is het maar net.

Moeder van een dochter. Soms besef ik dit nog niet helemaal. Lijk me er soms net van bewust dat ik überhaupt moeder ben, wat toch al bijna 2,5 jaar het geval is, aangezien er ook al een klein jongetje van onze makelij rondspringt.

Ik ben ook dochter van een moeder natuurlijk. Alleen, die van mij is er niet meer. Ondanks dat ik wist dat haar levenseinde nabij was, toch komt het rauw op je dak vallen. Waaruit ik de conclusie kan trekken dat je een dergelijk verlies helemaal niet kunt voorbereiden. Al is het maar dat je niet kunt bevatten dat iemand er echt niet meer is. Mijn vader komt haar nog altijd tegen,overal. Hij ziet de jassen aan de kapstok, bepaalde spullen in huis of de blocnotes die ze gebruikte om op te schrijven wat ze wilde zeggen. De zetel naast de zijne waar zij altijd zat met kruiswoordraadsels of een boek, of kijkend naar een van haar series op tv. Ze waren 43 jaar samen.

Dat ze nooit meer mee komt om haar kleinkinderen te zien, nooit meer aan tafel zit of bij ons op de bank, ik besef het nog niet. Ik heb denk ik wel het gelukkige voordeel dat mijn moeder zo’n beetje de belangrijkste hoogtepunten in mijn leven -tot nu toe in ieder geval- heeft meegekregen: afstuderen, de geboorte van de kindjes en ons huwelijk, om maar wat te noemen. Ik heb haar kunnen vragen hoe ik was als baby, en zie haar terug in de kleine Anna, die volgens sommigen zelfs een beetje op haar lijkt. Toen mijn peettante een prachtig opgeschreven verhaaltje over mijn moeder -haar oudste zus- oplas tijdens de dienst van haar crematie, realiseerde ik me niet alleen hoe lang het al geleden was dat ik mijn moeder nog in haar normale doen had meegemaakt, maar werd ik ook aangesproken door mijn man en diverse familieleden: ‘Jeetje, jullie leken toch best wel op elkaar!’

Een gebrek aan huishoudelijke genen, voorliefde voor mooie kleding, ja dat wist ik al. Maar dat mijn moeder ook graag in bomen klom en vroeger veel met muziek bezig was, dat wist ik dan weer niet. Of dat ze een heuse socialite was op de studentenvereniging, en minder geïnteresseerd in de studie zelf. Ook al heeft ze me wel eens het een en ander verteld, je kijkt daar niet met een afstand naar. Ik dacht ook altijd dat ik het schrijven van mijn vader had, maar ik heb het van mijn moeder. Die in het laatste halfjaar van haar leven wellicht meer heeft genoteerd dan ik in mijn hele carrière. Ze moest wel. Maar ze deed het met flair.

Drie generaties vrouwen. Kortgeleden overleed ook mijn oma. Nu voelt het, alsof het aan mij is. Dat maakt me ook een beetje bang, eerlijk gezegd. Want ik ben verantwoordelijk voor nummer vier. Lieve kleine meid, wij hebben tastbare herinneringen aan je lieve oma, die zal jij niet hebben en dat vind ik heel erg. En als je een jaar of achttien bent ga je me vast vertellen dat ik het helemaal verkeerd heb gedaan, maar net als al die vrouwen voor me heb ik het voornemen de beste moeder mogelijk voor jou te zijn, en hoop ik dat jij later met een fijn gevoel zult terug kijken op je jeugd. Ik besef dat mijn moeder nooit helemaal ‘weg’ zal zijn, niet in herinneringen en niet in jou of mij. Dat is iets wonderlijks en moois, en op dit moment vooral, een troostende gedachte.

ik en mama

Met mama naar paardrijles.

LIEVE MAMA

Standaard

 Lieve mama,

 “Wij keken elkaar stomverbaasd aan, en toen was het voorbij.” Al wisten we al een poosje dat je niet meer lang te leven had, toch kwam het einde plotseling. Gelukkig was je samen met je geliefde Ruud, mijn vader, die me met deze woorden vertelde dat je was overleden. Alsnog een schok. Toen we een half jaar geleden te horen kregen dat je ongeneeslijk ziek was, heb je dat lot met opgeheven hoofd aanvaard, en geprobeerd er het beste van te maken, samen met papa, die met zo veel liefde voor jou gezorgd heeft. 

Toch nog lekker in de zon kunnen zitten in je eigen tuin, toch nog af en toe met Ruud shoppen in de stad -iets wat wij ook graag deden-, of gewoon samen de krant lezen en je favoriete detectives zien op tv en muziek luisteren. Ook genoot je nog van wandelen en de vogels en eekhoorns in de tuin. Van je kamer in de Ark wist je iets gezelligs te maken, zoals je thuis ook graag met kaarsen, beeldjes en kunst in de weer was. Je hebt je gevoel voor humor kunnen bewaren, en al kon je dan niet meer praten, je grapjes maakte je dan via pen en papier. Je hebt zelfs je twee linkerhanden overwonnen en met een Ipad overweg leren gaan, om wat je wilde zeggen, te kunnen typen.

Ik ben ook zo blij dat je de kracht hebt kunnen opbrengen op de geboorte van je kleindochter te kunnen wachten. Ik heb je eens gezegd: “Ik had haar best naar je willen vernoemen, maar ‘Johanna’ vinden we geen van allen een mooie naam.” Een hekel had je eraan! En ‘Anna’ is er toch een afgeleide van, nietwaar.

Vreselijk vond je het, dat je niet meer tegen je kleinkinderen kon praten, of met ze spelen. De dag voordat je overleed zag ik dat je dat weer eens dacht. Zonder woorden hebben we toen samen gezeten, niet wetende dat het een definitief afscheid zou worden. Je zou een heel leuke oma geweest zijn. Dat zullen we de kindjes altijd vertellen. ‘Oma is nu bij de sterren’ zeggen we tegen Louie en Anna. Lieve mama, je bent zo dapper geweest deze laatste twee jaar. Waar je nu ook bent, rust maar uit. Het is goed zo.

 Liefs, Caroline, Tom, Louie, Anna

 16 juli 2012

Mama met Louie.

 

 

 

Vrouw & Schoen

Standaard

Vrouw &Schoen

Even iets over schoenen. Ik was jarenlang liefhebber van hoge hakken, net als fashionista Carrie met haar Louboutins en Jimmy Choos, (waarvan iedereen zich afvroeg hoe ze zich dat kon veroorloven met een appartement in New York, levend van het schrijven van slechts één column per week) en god weet niet hoeveel andere vrouwen op de aardbol. Maar ik houd mezelf voor de gek, besefte ik. Hoe prachtig ook, er gebeurt iets met dergelijke schoeisel als ik het aan trek. Ik zie er op hakken uit als een dronken giraf op rolschaatsen (maar met beduidend kortere benen). En nimmer zou ik dezelfde astronomische bedragen voor schoenen kunnen neertellen.

Nou ja. Het duurste wat ik ooit aan schoenen uitgaf, was 300 euro voor een paar Burberry-stiletto’s, in zwarte lak. Domme zet, ik moest ook eens chic doen. Ja, ze waren prachtig, met hun ronde neus en elegante hak, onder de tien centimeter dus dat moest kunnen dacht ik. Maar nee. De Antwerpse keienstraatjes maakten een einde aan die illusie. En zoals ik al zei, zelfs op een normale vloer kan ik er niet mee overweg. Bleek later ook nog dat ik al jaren schoenen koop in een te kleine maat, dat helpt ook al niet.

De schoenen in kwestie mocht ik destijds van mezelf kopen omdat het uit raakte met een man. En al bleek achteraf natuurlijk dat ik beter af was zonder de meneer in kwestie, op dat moment was ik niet alleen een vent maar ook veel te veel geld armer. Soms paradeer ik er nog wel eens mee voor de spiegel, dat gaat nog net. Ik dacht dus, dit overkomt mij niet meer. Een tv-serie mag het idee geven dat schoenen van 700 dollar gelukkig maken, in het echt voel je je -ook voor een minder bedrag- achteraf alleen maar rot, dacht ik wijs.

Tot ik een tijdje geleden door de stad liep en een hip geklede mevrouw zag op schoeisel dat -zo weet ik nu- ‘wedge sneaker‘ heet, een soort coole sportschoen met ingebouwde plateauzool, bedacht door ontwerpster Isabel Marant. ‘Hebben!’ Was het eerste wat ik dacht, zo erg dat er zwarte vlekken voor mijn ogen kwamen. Weer eens wat anders dan die versleten Allstars waar ik al een eeuwigheid op liep. Want uiteindelijk ben ik een echt sneaker- en geen hakkenmens.

Mijn enthousiasme werd getemperd toen ik er na een zoektocht op Google achterkwam dat deze designerschoenen a)het komende decennium zijn uitverkocht en je op een wachtlijst moet, tenzij beroemd, b) krankzinnig veel geld kosten. Ik bedoel: bijna 500 euro voor sneakers. Iemand met gezond verstand zou het er nooit voor neertellen. Het andere deel van mijn hersens, het minder verstandige dus, was echter helemaal op hol geslagen en volkomen in de ban van deze schoenen. Ik weet ook wel dat veel mensen (met name mannen) ze spuuglelijk vinden, dat je van zo’n bedrag ook een week naar Kreta kunt (of welke last minute dan ook) maar toch, (wijdt het aan de hormonen -ik was toen nog zwanger- en de bijkomende verzameldrift) ik moest en zou zulke schoenen.

En omdat het uitgesloten was dat ik echt zoveel geld zou uitgeven moest ik een alternatief. Het eerste was een website waar ze neppers verkochten, een soort Ebay. Namaakspul uit China, normaal is er geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt, maar nu had ik ze al besteld voor je ‘China’ kon zeggen, voor beduidend heel veel minder geld dan het origineel. Om een lang verhaal kort te maken: de schoenen kwamen niet. Ook niet na heel veel over en weer gemail (eerst nog beleefd, toen kwaad) met de Chinese fabrikant, die in de advertentie had vermeld dat het verzenden slechts tot tien dagen zou duren.

Ik was gefrustreerd natuurlijk, totdat ik op een middag in de stad in de etalage van een schoenenzaak ‘ wedge sneakers‘ zag die in mijn ogen genoeg leken op het origineel. Ook voor best weinig geld. Met mijn hart in mijn keel vloog ik naar binnen. ‘Snel, eer iemand anders het ziet en ze uitverkocht zijn!’ schreeuwde het hebberige hersendeel in mijn oor.

Tevreden en opgelucht verliet ik de winkel. Totdat ik, een week later, bij weer een andere schoenenzaak, dacht de echte Isabel Marants in de etalage te zien staan. Het waren echter de perfecte lookalikes. Ik stormde de winkel binnen. Ja, ze waren net echt. Ja, ze waren er nog in mijn maat. Zwart met wit, precies wat ik wilde, en nog steeds voor minder dan de originele. Degene die ik al had, waren beige. Dus… Ja, ik bezit nu twee paar wedge sneakers, en één paar in de Chinese fantoomwereld der schoenen.

En ik heb spijt. Want eerlijk gezegd, weliswaar heb ik geen 500 euro uitgegeven, het is toch nog genoeg om duur uit te zijn, niet in de laatste plaats door die fopchinees. Daarbij is mijn hormoonspiegel weer gedaald, en kan ik de dingen weer enigszins in perspectief zien. Het is, met andere woorden, allemaal niet meer zo belangrijk.

Bovendien ben ik niet de enige die in de hype getrapt is, nu ik werkelijk overal op straat en in iedere etalage wedge sneakerszie, zoveel dat ik me afvraag wat mevrouw Marant daar nu van vindt, en hoe rijk ze wel niet moet zijn geworden van het delen van haar patent. De schoenen die ik heb, daar ben ik blij mee, dat wel. En ik draag ze met trots. Het is alleen dat  mijn hebberig hersendeel maar ten dele bevredigd is, want de aardigheid van iets origineels gescoord te hebben is er wel af. Feit blijft dat schoenen iets raars doen met (veel) vrouwen. Met mij althans. Zij het niet met hakken, dan wel met sneakers.

De schoenen in kwestie…aan de voeten van bekende en natuurlijk trendbewuste modellen:-)

Aside

na een lange dag…

Een doodgewone dag uit het leven van ouders met twee kleine kinderen:

6.30: Baby wil eten. Moeder kruipt uit bed. Neemt baby mee terug in bed. Geeft voeding. 7.30: Peuterzoon wordt wakker, en gilt daarbij hard, omdat hij denkt dat hij vergeten wordt of zoiets. Moeder strompelt trap af om flesje melk te maken. Hijst peuter uit bed. Na meditatieve trap-afloopsessie van peuterzoon ( die graag over iedere tree een half uur doet, en zo rustig wakker wordt) gezellig melk drinken op de bank, met een boekje erbij. 8.00: Baby wordt wakker en wil ook weer melk.

8.15: Vieze geur stijgt op van peuter. Heeft grote drol in broek. Na die ontdekking braakt baby in grote straal melk met brokjes uit, over zichzelf, de vloer en moeder. Moeder gaat naarstig op zoek naar spuuglap om baby droog te vegen, en zichzelf. 8.20: Vader komt beneden. Ontdekt na enige minuten grote plak duivenstront op tuinmeubilair op terras, waar hij tafel wilde dekken voor ontbijt. Moet meteen verwijderd, want bijt uit. Vader in de weer met zeepsop en keukenrol.

8.30: Baby en moeder omgekleed. Moeder zorgt voor schone broek zoon, die nog met drol rondliep. Baby wil weer drinken, want honger na kotspartij. 9.00: baby uitgedronken, maar nu luiermoes tot onder haar oksels. Maar weer omkleden, kleertjes in emmer sop. 9.15: Met zijn allen aan ontbijt. Gelukkig is het weekend. Peuter smeert ondertussen alles onder de appelstroop met z’n handjes, waaronder schone kleren. Baby trekt gek gezicht, en begint weer te braken, in grote straal over terras. Vader pakt keukenrol, moeder veegt gezichtje dochter schoon, en gaat op zoek naar droge kleding. 9.45: Voortzetting ontbijt, zoon wil niet meer eten, vader boent zijn snoet schoon.

10.00: Moeder wil douchen, want constateert dat ze naar zure melk ruikt. 10.30: Gezin maakt zich klaar om naar de speeltuin te gaan. Baby heeft nog honger, maar houdt maaltijd nu binnen. 11.00: Richting speeltuin. Zoon kleeft aan been vader, want wil gedragen worden. Gaat ook gepaard met luid gegil. Oud koppel aan overkant straat kijkt geïrriteerd op, alsof bij voorbaat conclusie getrokken dat kind verwend snotjong is en oorvijg verdient. 11.45: In speeltuin. Afstand van nog geen 1 km maar liefst in drie kwartier overbrugd!

Zoon wil op ‘mommel’ (schommel) vader duwt hem zo’n drie kwartier. Zoon moet van mommel, want ander kindje wil ook. Zoon wil er niet af. Krijst.13.00: Tussen de middag. Serene rust. Peuter slaapt, baby slaapt, mama slaapt. Papa is gaan fietsen om weer zen te worden. Rond 14.30: Peuter wordt wakker, maar baby ook.  Moeder haalt peuter uit bed. Baby huilt nu. Moeder voedt baby en smeert tegelijkertijd boterham voor zoon, want nog geen lunch gehad. 15.00: Wat ruikt er zo? Peuter weer drol in broek. Papa komt thuis. Zijn beurt, want baby nog op arm moeder voor boertje. Vader gruwt van luierinhoud zoon, die teveel rozijnen heeft gegeten die er onverteerd weer uitkomen.

16.00 uur: Vader gaat zwemmen in buitenbad in het park met zoon, die je vanaf de andere kant van het park kunt horen krijsen als hij uit het water moet omdat ze beiden blauw beginnen zien. Moeder heeft rustig uurtje met slapende baby, en wandelt door park. Gaat op onderzoek uit als ze zoon hoort krijsen, die dat volhoudt tot ze weer thuis zijn. Dan volgt er nog een hoop gedoe met eten en naar bed gaan. Ooit wel eens geprobeerd een kind in bed te stoppen terwijl het andere aan je borst hangt?

Toegegeven, ondanks de chaos die nu heerst, gaat het niet iedere dag zo. Onze zoon is naast heel erg twee en daarom wel eens driftig ook heel lief, geeft zij zus kusjes en zegt ‘dank u’ als hij iets krijgt. Ik kan hem ergens mee naartoe nemen, en dan luistert ‘ie als ik zeg dat hij een handje moet geven bij het oversteken. We lezen samen boekjes als zijn zus eten krijgt,of hij speelt braaf. En de braakpartijen van die zus -puur door gulzigheid overigens- beginnen af te nemen, nu ze gewend begint te raken aan leven buiten de baarmoeder. Ja, in mijn eentje met twee gaat het nog onhandig, maar een lieve papa springt bij wanneer hij kan (zoals in het weekend). En wanneer we ’s avonds kijken naar die twee mooie gezonde kindjes, diep in slaap, verwonderen we er ons over dat het allemaal zo snel gaat. En dan hoor ik de stem van mijn vader zeggen: ‘Geniet er maar van, voor je het weet, zijn ze ’t huis uit. Je hebt ze tenslotte alleen maar te leen.’

 doodgewone dag