Beest!

Standaard

Louie heeft een beste vriend, die hem tegenwoordig overal vergezeld. Hij wordt meegezeuld aan z’n nekvel of aan een poot, dan weer achteloos gedropt omdat meneer z’n aandacht door iets belangrijkers is getrokken, waardoor het arme ding met zijn badstoffen pelsje regelmatig op straat of in de modder belandt. Maar ook klemt onze zoon hem graag in zijn armen, en zuigt op een van de oortjes of een poot. Soms staart hij daarbij dromerig in het niets, terwijl hij met een handje aan een van de andere oren of pootjes pulkt, totdat hij weer genoeg Beest-liefde heeft bijgetankt en hem weglegt.

Het mormel dat wij ‘Beest’ zijn gaan noemen, omdat ik echt niet zou weten wat voor dier het eigenlijk moet voorstellen, heb ik ooit liefdevol in Louie’s ledikantje gelegd. Ik vond mezelf, als moeder zijnde, te oud voor knuffelbeesten. Eerst deed Louie er helemaal niks mee, tot hij op een nacht zijn tut verloor, in plaats daarvan een oor van Beest vond en er driftig op begon te sabbelen. Veel beter dan dat rubber moet hij gedacht hebben, sloeg zijn armen om Beest heen en sindsdien zijn ze onafscheidelijk.

Beest is een cadeautje van mijn nichtje die in Londen woont. In een hippe gadgetstore kocht ze deze ‘Ugly Doll’ (want zo luidt de officiële naam van Beest zijn soort) voor me,  jaren voor Louies geboorte. Beest had daar talloze broertjes en zusjes in al even bizarre verschijningsvormen als hij zelf: stoffen mormels met kruisjes als ogen, stoffen opgenaaide vampiertandjes, kromme korte ledematen en hoekige lijfjes, soms voorzien van vleermuisvleugels, met vachtjes in allerhande rare kleuren, made in China.

Beest zelf heeft een bleek-grijsgroene tint, ronde, starende vilten oogjes, een klein oranje vilten neusje en als bek een zwarte streep met twee vierkante tanden. Zijn uitdrukking is dommig, en daarom ook weer heel grappig. Zijn lijf is een rechthoek, zijn stompe oortjes even groot als zijn pootjes en zijn armen zijn in verhouding dan weer te lang. Hij is ook zacht, geduldig en heel aaibaar. Hele gesprekken -in brabbeltaal- voert onze zoon met hem, als hij ‘ s avonds in zijn bedje ligt.

Maar waar Beest eerst gewoon overdag in zijn kamer bleef, moet ie nu perse overal mee naartoe. Waar Louie gaat, is Beest. Steeds als je denkt: ruik ik daar een kakkebroek? Of: wie heeft er hier zo’n slechte adem? Of: wordt er aan het riool gewerkt? Dan kun je ervan uitgaan dat Beest in de buurt is. Want dat gesabbel op die oren en poten laat zo z’n sporen na. Beest heeft een heel typische lichaamsgeur, die Louie heerlijk vindt en wij afschuwelijk. Hoe trots we ook zijn dat hij wil delen: als hij ons ook eens ruimhartig een van Beest zijn oren of poten aanbiedt, weigeren wij gruwend doch beleefd.

Dus af en toe, wanneer Louie aan het spelen is en niks door heeft, snaai ik Beest weg wanneer die weer ergens rondzwerft in de kamer en stop hem rigoureus in de wasmachine, waar het mormel anderhalf uur lang de golven mag trotseren. In paniek was ik, toen de wasmachine kuren kreeg en ik hem niet kon redden van het eindeloze ronddraaien in de watermassa. Maar Beest zorgt voor nog meer stress.

Het punt met kleine kinderen die hun knuffelbeesten wegleggen dan wel laten vallen, is namelijk dat ze ze vergeten. Meteen. En daar schuilt een groot probleem. Want alles is goed en wel totdat het bedtijd is. Dan zie je ons zoontje zoekend rondkijken. Waar is zijn vriend? En dan is het heibel in de tent en moeten er zoekacties op touw gezet. Meestal is Beest niet verdwenen. Maar soms wel. Zoals die keer, toen we op een tussenstop in Philadelphia op de terugweg  van onze huwelijksreis besloten de stad te gaan bekijken en iets cultureels te doen, en we er bij de Liberty Bell achterkwamen dat Beest echt WEG was, omdat Louie hem weer eens achteloos uit de buggy had laten vallen.

Toen kon je een wanhopige moeder op slippers door de drukke straten van Philly zien rennen (ik heb nog een litteken van een schurend bandje op mijn voet), op zoek naar een verfomfaaid object, het lievelingsspeelgoed van haar zoon, die ontroostbaar zou zijn als ze het niet zou vinden. Wat en passant ook voor een absolute hel van een vliegreis zou veroorzaken. Racend door het park sprak ik nog snel een koppel aan met kinderen: hadden zij soms een grijsgroenig knuffelbeest gezien? Ouders kijken naar zulke dingen. De moeder zei meteen : ‘Ja, die ligt daar op het kruispunt, wij dachten al dat er een kind heel verdrietig ging zijn!’

En zo redde ik Beest, die inderdaad midden op een kruispunt, liggend op zijn rug, zonder iets te zien naar de bleekblauwe hemel staarde, terwijl het verkeer langs hem heen raasde. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om eerst te wachten tot ik over kon steken, en ik kan je niet vertellen hoe opgelucht ik was toen ik het zachte knuffelbeestenlijf weer vast had.

Eigenlijk vinden we nu dat Beest overdag boven moet blijven, maar dat is moeilijk. Louie zet het dan op een gillen en gaat staan stampvoeten onderaan de trap. Wat ik zou moeten doen is: een reserve-Beest zien te bemachtigen. Dat kan nog via internet. Maar ik twijfel. Want Beest heeft ook een plekje in mijn hart.  Omdat ie mijn zoontje blij maakt, en hem al op zoveel avonturen heeft vergezeld. Moest hij ooit verdwijnen, kan een kopie het  verdriet dan oplossen? Ik vraag me af of Louie daar trouwens in trapt. Maar ik zou me ook een bedrieger voelen.  Er is maar één Beest.

Louie’s liefste kameraad.

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s