“En we noemen haar Brokkie”

Standaard

De eerste weken met een baby. Slaapt ze goed? Hoeveel weegt ze? Op wie lijkt ze? Dat is wat iedereen wil weten. Maar vooral: Geef je borstvoeding of niet, en: eet ze goed? En tjsa, vooral eten, dat doet ze goed. Misschien wel een beetje té goed. Direct na de bevalling vindt ze wat ze hebben moet, en laat de eerste dagen zowat niet meer los. Om dan, op haar tweede nacht, zoveel te drinken dat ze als een Britse coma-zuiper tijdens een uitgaansnacht op Ibiza in een grote straal alles over me heen projectielbraakt, terwijl ik me net lag te verwonderen over dit kleine, fragiele mooie mensje naast me in het ziekenhuisbed.

Dat is nu -net als ik- besmeurd met een gele laag melk met brokjes (sorry voor de beeldende uitleg, het is maar dat men er voortdurend naar vraagt dat ik best bereid ben in detail te treden).Terwijl ik mezelf en babylief uit natte, zurig ruikende kleding pel, komt de nachtzuster binnen die ik heb gebeld voor schoon beddengoed. “Komt dat uit uw baby?” Roept ze verbaasd uit. “Ja,” zeg ik, enigszins trots, dat ik in staat ben dit allemaal zelf te produceren en dat mijn kleine meid het zo gulzig opdrinkt. De zuster, een vriendelijke brunette van in de twintig met een zonnig humeur, fronst haar wenkbrauwen en zegt: “Nou, weten we in ieder geval dat het goed lukt met de voeding.”

De nachten erop herhaalt kleine Anna haar kotsfonteintrucje nog maar eens, waarop iedere keer geduldig de verpleegster verschijnt met een schoon laken. Ik blij ben dat ik na vier dagen naar huis mag, want ik ben door mijn schone kleding heen, en ik geef Anna ‘Brokkie’ als koosnaampje, vanwege de melk met brokjes, die nog best lastig uit  wollen vestjes te wassen is. De kinderarts heeft verzekerd dat het geen kwaad kan, en inderdaad verrekt mijn kleine meid geen spier na zo’n sessie. Ze smakt wat en kijkt verbaasd, en na een half uur ofzo produceert ze dat typische baby-krokodilgeluidje (een soort kort ‘eeeeuww, eeeuww’-roepje, zoek het maar eens op op Youtube) waaraan ik kan horen dat ze opnieuw eten wil.

Aan de onderkant gaat het overigens net zo: ze bewaart alles voor een volle lading. Ik was gewoon vergeten dat baby’s  kleine verteermachientjes zijn waar voortdurend in een rap tempo van alles in- en uitloopt. Alle schattige poppenkleertjes die ik heb gekregen en gekocht heeft ze nu dus inmiddels wel een keer aan gehad, en gelukkig heb ik massa’s hydrofielluiers (die dingen waarvan je bij je eerste kind afvraagt waar je ze nou nodig voor gaat hebben) om de ergste stroom spuug te stelpen. Buiten het feit dat ik meerdere verkleedsessies per dag moet houden, en de wasmachine overuren draait, gaat alles overigens voorbeeldig.

De kamer staat vol bloemen en er hangen slingers, Louie kan gillen zo hard ‘ie wil zonder dat zijn zuster er wakker van wordt, Ik hoef er ’s nachts maar twee keer uit, echtgenoot heeft twee weken vrij dus dat is extra fijn &gezellig en ik kan genieten van de licht chaotische feestsfeer in huis, net zoals met kerstmis. Ons leven draait weer voor even om poepluiers, voedingstijden, nachtbraken en ‘even kijken of ze nog ademhaalt’ (want ze slaapt zo rustig!). Ik weet nu hoe snel kleine kindjes groter worden en daarom maak ik me niet druk om bijvoorbeeld het feit dat ik soms om twee uur ’s middags nog niet gedouchet heb, er nog afwas staat of dat ik Louie er net vandoor heb zien gaan met een koffiekoek. Onze kleine meid is thuis, ons gezin weer compleet. Alle reden voor een roze wolkje.

En zo werd ik weer eens ondergespuugd. Tot in mijn haar.

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s