Nee!

Standaard

Ik ben twee en ik zeg nee? Ik dacht nog even heel optimistisch, dit blijft ons bespaard. Louie is zo braaf! En toen begon het. Ik vind het ronduit fascinerend om mee te maken hoe dat werkt in de ontwikkeling van zo’n kind: al kunnen ze amper praten, ze weten -zomaar prompt en opeens- wel perfect de betekenis van dat ene woord, en ook hoe hun omgeving ermee tot wanhoop te drijven.

Louie kan sinds een poosje aan een stuk door ‘nee,nee,nee,nee’ roepen, zonder dat hij er ook maar iets mee bedoelt. Alsof hij een soort dagdroom heeft waarin hij achtervolgd wordt, zo drentelt hij dan door het huis, armpjes voor zich uitgestrekt. Zijn eerste zinnetjes bevatten steevast een nee: “Dodo doen nee”, “ete nee”, ‘nee mama, nee mee,” enzovoort. Hij doet uiteindelijk wel wat ik hem vraag, maar hij moet het toch maar eerst gezegd hebben. Hij rent ook al ‘nee’-roepend rondjes door de kamer alvorens ik zijn pamper mag verversen of hem kan aankleden.

Ook wijst hij ‘nee’ roepend naar iets, met de bedoeling dat je het dan juist geeft, zoals een glas sap of ketchup. Of soms kom je er gewoon niet achter en leidt dit tot een wanhopige uitroep mijnerzijds, na alles op tafel te hebben opgetild dan wel aangewezen: “Ja maar, wat wil je dan?!”

Soms vraag ik me af of het mijn eigen schuld is, als ik mezelf  bezig hoor. Heel de dag loop ik als een soort papegaai achter hem aan ‘nee’ te roepen. Meestal gevolgd door een ‘Nee! blijf daar vanaf’ ‘Nee, laat maar liggen’ of ‘Nee! niet doen!’ als hij bijvoorbeeld respectievelijk een greep doet naar: een pan die op het vuur staat, een stapel opgevouwen wasgoed op de bank die ik net naar boven wilde brengen, of het pak hagelslag, dat hij geopend ondersteboven houdt.

Geldige ‘nee’s’ dus, maar wanneer is het te veel? ‘Laat hem toch,’ zegt zijn oom als Louie door de kuil met modderig zand in diens tuin wil banjeren, terwijl er in het nieuwe huis waar we net op bezoek zijn een sprankelende vloer ligt en ik zeker weet dat hij zo een poging zal ondernemen naar binnen te rennen met de klei aan zijn handen en voeten. En misschien moet ik ‘m die loslopende kip in de tuin maar bij zijn nekvel laten grijpen (echt gebeurd, hij is snel, die zoon van ons), met het risico dat hij zal merken dat ook pluimvee niet met zich laat sollen. En die plakhandjes vol appelstroop (hoe kan ik dat nou weer niet gezien hebben toen ie van tafel ging?) waar hij nu zo fijn mee op de muur slaat, en al zijn speelgoed mee vastpakt, ach, dat kan ik er nog best af boenen. Misschien zegt hij dan wat minder vaak ‘nee’ tegen ons, of, ook nieuw: ‘Nee da ma ni!’ (Nee, dat mag niet!’), iets wat hij echt wel van mij afgekeken moet hebben, en wat hij voor het eerst zei toen zijn vader hem uit de schommel in de speeltuin wilde tillen.

Maar, zo vertellen diverse opvoedkundige boeken en pedagogen in de bladen mij, je kunt er niks aan doen. Kinderen op die leeftijd ontwikkelen een eigen wil. Dat merken we. Naast het woord ‘nee’ is gewoon de boel bij mekaar gillen als meneer zijn zin niet krijgt favoriet. Negeren helpt gelukkig meestal, dan is het na een paar minuten over. Moeilijker is het, wanneer Louie zich, met alles wat hij in zich heeft, vastklemt aan papa’s hoofd & haar als die het beu is hem op zijn schouders te dragen. Dan moet je ‘m echt lospellen, met ook drama tot gevolg. Maar Nee is dus Nee, vinden wij. Duidelijke grenzen stellen. En Louie begrijpt dat heel goed. Getuige de gebiedende tik op onze hand die we tegenwoordig krijgen als meneer niet langer gevoerd wenst te worden, géén roosvicee wil hebben, maar de appelsap uit ons glas, of kaas in plaats van confituur. Want dat is ook zoiets: opeens beslist meneer zelf. Dat we dat maar even weten.

Maar meestal issie braaf hoor…:-)

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s