OMA

Standaard

Gisteren is mijn oma overleden. Ze was 94 jaar. Een leeftijd waarop je het mag verwachten. De laatste jaren was ze  ook hardstikke dement, al had ze heldere momenten wanneer je ze het minst zag aankomen. Toen ik haar voor het laatst met Louie bezocht, wat tot mijn grote spijt al minstens een jaar geleden is, herkende ze me eerst niet maar zei bij het weggaan wel: ‘En niet pas terugkomen als ie veertien is hè?’ Een nicht van mij bezocht haar, na de bruiloft, (oma daar zelf mee naartoe nemen lukte praktisch gezien echt niet meer) in haar trouwjurk en met verse echtgenoot, waarop ze quasi-beledigd uitriep: ‘Maar jullie zijn dus al getrouwd’.

Mijn oma. Als ik mijn ooms en tantes moet geloven, liet ze als moeder soms te wensen over. Ze kon enorm lastig doen, en was verre van huishoudelijk aangelegd (mijn moeder en ik ook niet, dus dat verklaart een en ander), want zelf opgevoed met personeel. Ook in haar eigen huishouden was er een dienstmeisje. Tot op het einde van haar leven kon ze mensen tegen zich in het harnas jagen met opmerkingen, en bleef ze steken in negentiende eeuwse denkbeelden. Dat wij ooit een periode naast de burgemeester woonden, vond ze subliem, bier vond ze ordinair en gekleurde mensen eng. Toen ik mijn haar op een keer heel kort en punk had laten knippen, geverfd in opzichtige roodtinten, riep ze verschrikt uit: ‘Kind, weet je dan niet, het haar is het sieraad van een vrouw!’ en was ze ervan overtuigd dat er iets raars in me was gevaren-wat in zekere zin wel klopte als het om smaak ging, maar goed.

Regelmatig kon ze in de clinch liggen met iemand, omdat ze weer eens iets beledigends had gezegd, maar het is me wel vaker opgevallen dat oude mensen op den duur hun connectie met enige vorm van tact verliezen. Zo zat mijn neefje, die als kleine jongen met een groep andere jochies graag door de buurt trok, muisje belde en drollen door de brievenbussen kieperde, volgens haar in een ‘gang’ en zou hij opgroeien voor ‘galg en rad’, zo meldde ze mijn tante fijntjes.

Toch, ze kon ook heel erg lief zijn en als oma was ze top. Ik heb heel wat vakanties doorgebracht in haar boerderij in Brabant, waar ze op een hondje en een gemene ouwe vogel (een Beo die kon praten) na geen beesten had, maar wel een grote verwilderde tuin met bloemen, waar ik hele dagen doorheen hoste, ‘op avontuur uit’. ‘S ochtends vroeg dronken we thee uit kommetjes aan de keukentafel naast de koperen kachel, en lieten we de hond uit in het bos. Soms picknickten we aan een klein meertje met Milky Ways. Ik herinner me een magisch moment waarop er opeens aan de overkant  van het water een kudde schapen opdook uit de mist, die met z’n allen tegelijkertijd door de knietjes gingen om te drinken. Koekjes of cake bakken, ’s avonds met het bord op schoot voor de open haard en de tv en een middagje winkelen in een naburig stadje stond ook altijd op het programma. Net als de kauwgomlollies die we standaard gingen kopen in het buurtwinkeltje. Ze had ook een heel oude houten bank, tevens een opslagkist, die vol met al even oude Suskes & Wiskes lag die ik ’s zomers graag las op een handdoek in de tuin.

Maar op een dag kreeg ze eens een flinke griep en besefte de familie dat ze te oud werd om in haar boerderij, nou niet bepaald het middelpunt van de bewoonde wereld, te blijven. Gejankt heb ik toen we er voor de laatste keer wegreden. Maar er werd een huis gekocht in de buurt van mijn ouders, ook een broer van mijn moeder woonde in de buurt. Zo konden we haar  in de gaten houden. Ik zat er minstens een paar keer in de week, liet haar hondje uit en bleef er vaak slapen als mijn ouders weg waren, ook toen ik al  lang en breed op de middelbare school zat. Als ik in het weekend dan uitging, zat ze in haar kamerjas in haar oude oorfauteuil te wachten tot ik terugkwam. Een keer hebben we toen nog eens een stoffige fles bessenlikeur opengetrokken (mijn favoriete drankje toen) en heb ik haar uitgehoord over haar liefdesleven. Giechelend vertelde ze over een stille liefde en hand-in-hand-lopen.

Ze was ook heel ijdel. Toen mijn vader, die op een middag onderweg was naar het tuincentrum, eens voorstelde bloemen te kopen voor haar plantenbak voor het raam zei ze: “Graag, maar geen geraniums. Anders lijk ik net zo’n oude vrouw achter de geraniums” . Mee op excursies wilde ze ook niet. “Zo’n bus vol oude mensen”. Ze heeft, zo rond haar 85e, ook nog even plastische chirurgie overwogen “Want mijn buik hangt zo”.

Sinds ik Antwerpen woon, zag ik haar veel minder. Ze weet dat ik ben getrouwd, dat Louie er is, man en kind en trouwfoto’s heeft ze gezien, maar ik weet niet of ze het ook onthouden heeft. Ik vind het heel jammer dat ik geen echt afscheid meer van haar heb kunnen nemen. Ze is, zo werd me verteld, naar bed gegaan met een slaapmiddel omdat ze zich niet goed voelde en kort daarop ook echt ingeslapen. De beste manier om te gaan, lijkt mij.

Ik heb, toen ik jonger was, altijd gehoopt dat ik haar boerderij op een dag zou kunnen terugkopen. Maar los van het feit dat ik er nu een bedrag voor zou moeten neertellen dat ik van zijn leven niet kan opbrengen, zijn ook de tijden veranderd. Ik geloof niet dat ik echt in the middle of nowherewil wonen. Ik ben er nog een paar keer langs gereden en in tegenstelling tot mijn herinneringen is de plek veranderd. En nu is oma er niet meer. Het einde van een tijdperk. Dat ik nu nog graag Milky Ways eet en er Cosmos-bloemen in de tuin staan, is indirect een erfenis van haar. Net zoals ik de Margriet soms graag lees omdat het me aan haar doet denken. Ik koester de  twee bundels Margrieten uit 1939 (meer dan 70 jaar trouwe lidmaatschap!) die ik mocht meenemen toen ze naar het bejaardenhuis vertrok en het huis werd leeggeruimd. Het leven mag vluchtig zijn en soms ook veel te kort lijken, op een bepaalde manier is alles wat je dierbaar is, voor altijd.

leeftijdsverschil:92 jaar…:-)

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s