HEMA

Standaard

Een van de weinige dingen die ik aan Nederland kan missen is de Hema.Gelukkig heeft de Hollandsche Eenheids Prijzen Maatschappij ook voet over de landsgrenzen gezet. Wat ik fijn vind aan de Hema? Het is gewoon een soort van nostalgie denk ik, in combinatie met de heerlijke kneuterigheid van leuk vormgegeven spullies- waardoor je altijd thuiskomt met iets dat je eigenlijk niet nodig had. Ik loop er nu de deur plat voor babyspul, maar ben vandaag akelig besluiteloos. En ik moet plassen, dat leidt ook af.

Maar ook dat is fijn aan de Hema:  Waar je, bij hoge nood nogal eens geneigd bent een café in te vluchten en je wat schaamt omdat je ‘alleen moet plassen’ en dan aan de bar vijftig eurocent moet afgeven aan een chagrijnig kijkende ober (of gewoon slinks de WC invlucht), kan ik nu gewoon aanschuiven in de ruimte naast de Hema-lunchroom. Ook hier zit, net als in zowat iedere horeca- of openbare toiletgelegenheid in België, een toiletmevrouw of soms een -meneer bij het meubilair inbegrepen. Zo iemand die  met een  geel doekje plichtmatig over de bril wrijft voordat je naar binnen mag (god mag weten hoe vaak dat lapje al dan niet uitgespoeld wordt!), en schaaltjes snoep op een tafeltje bij de ingang heeft staan, meestal samen met een schaaltje voor ’t geld en een bosje treurige nepbloemen.

Net wanneer ik aan de beurt ben, laat ik mijn dertig cent uit m’n handen vallen en wil bukken, maar de toiletjuf, die eruitziet alsof ze zowel vijftig als honderd kan zijn, en een wit schort over haar bloemetjesjurk draagt, is me voor en raapt het op. ‘ Oh bedankt,’ zeg ik, ‘Dat lukt me niet meer zo snel op het moment,’ Het magere vrouwtje glimlacht en ik kijk haar aan. Haar wenkbrauwen zijn met potlood in een te rond boogje op haar witte, ingevallen gezicht onder haar korte roodgekleurde krullen getekend, wat haar een permanent verbaasde uitdrukking geeft. ‘Tis geen ziekte he, se!’ lacht ze met onvervalst Antwerpse tongval. ‘Nee…zeg ik rustig. ‘ Maar anders blijft m’n lunch niet zitten waar het moet.’ Ze moet weer lachen en vraagt dan ‘hoe lang ik nog moet’ om dan te vervolgen dat zij ‘het wel acht keer gedaan heeft.’ Waarbij ze haar gekromde vingers opsteekt. Acht kinderen heeft ze, jawel mevrouw.

“Acht kinderen, en ik heb altijd moeten werken. Ik was zelfstandige, en het is niet makkelijk geweest! Maar weet u,” fluistert ze me toe, onverstoorbaar voor het feit dat ik met mijn hoge nood al half in het toilet sta, “Moest ik kunnen kiezen, ik zou er vandaag de dag niet meer aan willen beginnen.” Ik frons. Wat gaat er nu weer komen? “In mijn tijd, woonde ik op den buiten en de deuren hoefden nooit op slot. De kinderen speelden buiten. Maar nu! Mijn zoon heeft net een huis gekocht. Van bijna zeven ton. Precies wat ze wilden, dat wel, maar het is altijd maar werken, werken, om voor de hypotheek te kunnen zorgen. En wat ik voor m’n kleinkinderen moet kopen! Vroeger, dan kon ik wat voor ze opzij zetten. Maar nu….dit jaar, vijf communies en een cadeau van honderd euro is heel normaal. Dat gaat voor mij niet hoor.”

Mijn bekkenbodemspieren draaien ondertussen overuren. “Vroeger kocht ik schoenen voor de kinderen voor 2000 franc tezamen, en dat waren ook mooie hoor, lakschoentjes enzo,” Gaat ze rustig verder, en zegt dan: “‘K zou toch denken dat je zo lang niet meer moest.  Zit ie al gedraaid?” Ik knik en bijt op mijn tanden. “Ik ben bevallen bij de nonnen.” oreert ze verder. “Die non zat nota bene met haar knie op mijn buik bij de laatste. Ik had het idee dat het nooit ging lukken, maar zij was zo van ‘Het is erin gegaan dus het gaat er ook weer uit’, maar toen de dokter kwam, bleek dat de baby in stuit lag. Die heeft het kind zo, ‘hoep!’ in mijn buik nog gedraaid. Nou, dat was geen pretje hoor.”

Er komen nieuwe klanten het toilet binnen. “Ik moet nu heel nodig,” piep ik verontschuldigend, want ik hou het echt niet meer. Als ik weer buiten kom, zeg ik haar gedag en ze knikt me vriendelijk toe: “Succes nog!” Ik zie nu pas dat ze eigenlijk vast dik in de zeventig moet zijn, en hardstikke krom loopt. Ik ga nog even bij babykleding kijken, maar kan me er niet op concentreren. Ik koop maar niks vandaag. Voor je het weet sta je  in de toiletten op je zeventigste je mager pensioen aan te vullen temidden van de gele lapjes en de rookworstgeuren. Sommigen missen  alleen de Hema. Sommigen alles wat ze vroeger hadden.

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s