Nestdrang

Standaard

Het is zover. Al een paar weken bespeur ik bij mezelf een sterke drang tot opruimen, en de neiging voor iedere kruimel veger en blik te pakken. Ook de verzamelwoede heeft toegeslagen. Extra rompertjes en kleertjes moeten er komen, in meisjestinten ditmaal-  en zomerkleren voor Louie -straks geen tijd om die nog aan te schaffen- en soep moet er gemaakt worden! Voor in de vriezer! Ja, ik ben zwanger van nummer twee en sta op springen. Nog vier weken, dan is het zover. Naast een hele hoop logische klussen die ik nog wil doen, geboortekaartje, commode nog maar eens een schrobbeurt geven (na intens gebruik door nummer een, die de gewoonte had zich midden in een verschoonsessie wel eens om zijn as te draaien terwijl je net met de vochtige doekjes in de weer was), wipstoeltje opknappen en de tetradoeken in de machine, kent mijn opruimwoede geen grenzen.

Opeens heb ik bedacht dat ik mijn schoenen wil poetsen: mijn Uggs zijn vlekkerig en moeten nodig behandeld, leren schoenen in het vet. Ook de witte eetkamerstoelen moeten dringend eens met Cif te lijf worden gegaan, en de boekenkast die nu in de garage staat moet leeg, want het is een stofnest en bevat alle boeken die we toch nooit lezen dus ik wil alles sorteren en er een hoop naar de kringloop brengen. Niet dat ik tijd heb voor langdurige sessies, met zo’n klein ventje dat er ook nog is, en bovendien heb ik de gang van een nijlpaard dat uit het water klimt. Ik hijg, kan amper vanuit hurkzit omhoog komen, en als ik buk blijft mijn ontbijt of lunch ook niet zitten waar ze thuis hoort. Ondertussen graai ik in dozen met babykleding, en haal ik vergeten spullen weer tevoorschijn: de borstcompressen, het reiswiegje, sterilisatieset en afkolfapparaat, waardoor het eerder lijkt alsof er een explosie van rotzooi in huis heeft plaatsgevonden. Het dringt nog niet echt tot me door dat al die dingen straks weer een functie krijgen, en dat ik, hoewel ik zo gezellig aan het nesten ben, straks weer zal kampen met chronisch slaapgebrek. Net als mijn echtgenoot, die nu al geen oog dichtdoet omdat ik ben veranderd in een legendarische snurkmachine. “Alsof er iemand midden in de nacht keer op keer een brommer start,” zo verwoordt hij het.

Enerzijds komt het de sfeer soms niet ten goede, maar aan de andere kant is het allemaal ook wel romantisch, die chaos en dat nesten. En met de laatste loodjes komt er naast een begin ook een einde aan tumultueuze periode. Nog niet zo lang geleden zag ik het allemaal somber in. Ik was zes maanden zwanger toen we hoorden dat mijn moeder ongeneeslijk ziek is en niet lang meer te leven heeft. Een bizar en heel verdrietig gegeven op zich, waardoor ook de aanstaande geboorte een dubbele betekenis kreeg. Het werd heel moeilijk er nog naar uit te kijken met het positieve lentegevoel dat altijd wordt omgeven door zoiets. Want met de hoop van een nieuw baby’tje op komst was er ook het gegeven dat mijn moeder de geboorte van haar kleindochter niet ging meemaken. Wat er precies voor heeft gezorgd weet ik niet, maar het tij is in ieder geval tijdelijk gekeerd: het gaat op het moment zo goed, dat ze het hoogstwaarschijnlijk wél zal halen, en wellicht ook een hele periode daarna. We durven weer een beetje vooruit te kijken. Maar helemaal onbezorgd ben ik niet, natuurlijk.

Afgelopen week werd Louie twee. Cadeautjes hadden mijn ouders al gegeven toen ik onlangs zelf met hem op bezoek was -reizen zit er op dit ogenblik voor mijn moeder niet in-, een prachtige driewieler en een kiepauto. Niet dat hij iets begrijpt van het verjaardagsprincipe, al werden de gaven enthousiast ontvangen. Feest is het voor hem altijd, als opa’s en oma’s er zijn en ooms en tantes, want dat betekent pret en aandacht. Herinneringen die hij later vooral zal herbeleven dankzij foto’s -want onthouden kan ie ze natuurlijk nog niet- maar die ook zijn ouders voor altijd zullen bijblijven. En daarvan verzamel ik er zoveel mogelijk, met hetzelfde fanatisme als rompertjes en soorten soep.

Advertenties

Over carolinelikescoffee

37-jarige, dromerige en chaotische, koffie- en rodewijndrinkende,rotan-en poep-op-de-stoep hatende liefhebber van comfortfood, singer-songwriter- en klassieke muziek maar ook een goede johnnenbeat op zijn tijd, die guilty pleasures vindt in candlelight romans en roddelboekjes ,als reservebelg per ongeluk in Antwerpen belandde maar wel van nieuwe plekken ontdekken houdt, vindt dat ze nodig weer aan yoga moet doen en ooit het paardrijden weer wil oppakken, uit nood maar is gaan fietsen en lopen, de deugden van het internetshoppen heeft ontdekt maar ook graag boetieks binnenloopt, of boekenwinkels, echtgenote van haar allerliefste, moeder van een zoon van vijf en een dochter van drie-my pride and joy- schrijver; eerst mijn beroep, en nog steeds iets dat bij me hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s